مرکز کندی وحشتناک ترین ساختمان آمریکا است

جرات نکنید به مرکز هنرهای نمایشی کندی بروید! خیلی خطرناکه آنها به مدت 39 سال متوالی در آنجا قتل داشته اند - هر شب، و همچنین برخی از آنها. و آنها هنوز مقصر را دستگیر نکرده اند. قتل های شبانه، با گروه هایی از دانش آموزان راهنمایی که آنجا نشسته اند و کف می زنند. قتل در آرایشگاه، از همه جا! جنون محض

این فقط پایتخت قتل واشنگتن نیست. انقلاب‌ها در آنجا اغلب اتفاق می‌افتد. آنها بر روی یکی از مراحل سنگر ساخته و سعی کردند کل دولت فرانسه را از بین ببرند. و تمام مدت آواز خواندند. این همان چیزی است که مرکز کندی از آن حمایت می کند. آن‌ها الکساندر همیلتون را در آنجا نه فقط یک بار، بلکه هر شب تیراندازی کردند تا مطمئن شوند که او واقعا مرده است. مردم به جنگل رفتند و توسط یک غول زیر پا گذاشتند. پادشاه موش آنجا رقصید. والکیری ها به آنجا سوار شدند. پریان مردم را مجبور می کردند که عاشق شوند، سپس از عشق. همه چیز در این ساختمان اتفاق افتاد.

سقوط سقف کمترین نگرانی هر کسی است. هر چیز دیگری در مورد این مکان بسیار تهدید کننده تر است.

و این فقط قتل و انقلاب و رقصان جوندگان نیست. تحولات وحشتناکی رخ داد. آن‌ها فناوری‌های جدیدی را در آنجا آزمایش کردند، به نام «نمایش». (آنها حتی یکی دو نفر از من را آزمایش کردند.) مردم برگه های کاغذی به دست آوردند تا از آنها بخوانند و پشت غرفه های موسیقی ایستادند و تبدیل به افراد دیگری شدند. یک وسیله بسیار خطرناک، نمایشنامه و مرکز کندی آن را تشویق کردند.

شیطانی ترین چیز این بود که شما همیشه نیازی به پرداخت برای این چیزها ندارید. آنها فقط آنها را رایگان، هر بعدازظهر، برای چندین دهه، به هر کسی که می خواست بیاید و تماشا کند، داد. آنها را هم به صورت آنلاین دادند! و هیچ کس مانع این کار نشد!

این مکان چیزهای دیگر، به همان اندازه ترسناک را تشویق می کرد. رقص، موسیقی. این نوازندگان حتی با کلمات صحبت نمی کردند، فقط بدن خود را به اطراف حرکت می دادند و باد را در لوله های فلزی و نی ها می زدند و روی سیم ها را می خراشیدند - و مردم در حالی که اشک می ریختند اتاق را ترک کردند. موسیقی چه می گفت؟ اجساد چه می گفتند؟ به نظر می رسید تماشاگران متوجه می شدند، اما هیچ کلمه ای برای کمک به آنها وجود نداشت.

اگر مردم می توانند اینگونه ارتباط برقرار کنند، پس چگونه می توان گفتار را به درستی کنترل کرد؟ اگر مردم بتوانند یکدیگر را فقط با خراشیدن کمان روی رشته های محکم درک کنند-شاید این نوعی جادوگری باشد. هیچ مکانی که آن را تحمل می کند نباید اجازه ایستادن داشته باشد.

یک چهره آبی بیرون نگهبان ایستاده بود. رقصیدن؟ لگد زدن؟ ابهامی وجود داشت و این ترسناک بود.

گاهی اوقات مردم پادکست هایی را در آنجا ضبط می کردند. گاهی اوقات آنها در زمین چمن بیرون فیلم تماشا می کردند. گاهی توبا می نواختند. آنها دور هم جمع شدند و چیزهایی را با هم تجربه کردند و می توانیم قبول کنیم که خطرناک بود.

کمدی و درام و صداهایی وجود داشت که فقط آرزو داشتید شخصا بشنوید. بحث و قرائت شد. مردم چیزهایی یاد گرفتند که قبلا از آن بی اطلاع بودند. زنگ‌ها و فواره‌ها و میان وعده‌های گران‌قیمت وجود داشت.

جرات کردند بچه ها را هم به این مکان دعوت کنند. جرأت می‌کردند آن‌ها را روی صحنه بنشینند و داستان بگویند. آیا می دانید یک داستان با ذهن چه می کند؟ آیا می‌دانید این داستان چند دهه بعد می‌تواند پیش از انفجار در زندگی باقی بماند؟

مرکز کندی مرگبارترین ساختمان محکوم در آمریکا است.

55 سال است که مردم عوض شده اند و وارد می شوند. نه از نظر فیزیکی، نه به طور آشکار، بلکه در داخل، داستان های خطرناکی را با خود حمل می کنند. حمل موسیقی که می تواند آنها را در مواقع آزمایش، یا تشویق خنده مشترک، یا احساس فتنه انگیز که تنها نیستند، حفظ کند. ریشه کن کن! مهر آن را! آن را با یک توپ ویران کن زمین! این ساختمان بسیار خطرناک است.