مطالعات نشان می دهد که مناطق شهری و مناطق ثروتمندتر نسبت بیشتری از مهاجران را دارند

یک مطالعه جدید نشان می دهد که مناطق شهری و ثروتمندتر در ایرلند نسبت مهاجران بیشتری دارند.

این تحقیق که توسط مؤسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی (ESRI) برای وزارت دادگستری انجام شد، نشان داد که مهاجرانی که در جزیره ایرلند متولد نشده‌اند، در مناطق شهری متمرکز هستند.

این نشان می دهد که 78 درصد از مهاجران در مناطق شهری زندگی می کنند که 43 درصد از کل تعداد مهاجران در شهرها زندگی می کنند.

این مطالعه که روز جمعه منتشر شد همچنین نشان داد که نسبت مهاجران در مناطق ثروتمندتر بیشتر است. در بخش‌های انتخاباتی که به‌عنوان «بسیار مرفه» طبقه‌بندی می‌شوند، 36 درصد از جمعیت را مهاجران تشکیل می‌دهند، در حالی که آنها فقط 9 درصد از جمعیت را در مناطق «به‌شدت محروم» تشکیل می‌دهند.

در دوبلین، مهاجران بیشتر در مرکز شهر، از جمله شمال شهر، متمرکز هستند. مناطقی که در فاصله 2 تا 4 کیلومتری مرکز شهر قرار دارند دارای نسبت کمتری هستند، از جمله مناطق بالیمون و فینگلاس.

مهاجران بیشتر در مناطقی زندگی می کنند که مسکن های اجاره ای خصوصی بیشتری دارند، برخلاف مسکن های اجتماعی یا مالکان.

تحقیقات نشان می‌دهد که مراکز خدمات اسکان حفاظت بین‌المللی (IPAS) به طور مساوی در سراسر ایرلند توزیع نشده‌اند، اما بخش‌های انتخاباتی با چنین مراکزی کم و بیش به عنوان محروم طبقه‌بندی نمی‌شوند.

سایر یافته‌های کلیدی شامل شکاف شهری و روستایی بین مهاجران بر اساس کشور محل تولد آنها متفاوت است. آنهایی که در بریتانیا و ایالات متحده به دنیا آمده بودند به احتمال زیاد در مناطق روستایی زندگی می کردند. کسانی که در برخی از کشورهای غیر اتحادیه اروپا و کشورهای غربی اتحادیه اروپا متولد شده‌اند، بیشتر در مناطق شهری زندگی می‌کنند و مهاجران اروپای شرقی بیشتر در شهرها زندگی می‌کنند تا شهرها.

مشخص شد که جداسازی مهاجران در ایرلند کم است. گروه‌هایی از مهاجران متولد شده در کشورهای غیر اتحادیه اروپا و کشورهای غیر آنگلوسفر نسبت به مهاجرانی که در بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و لهستان متولد شده‌اند، دارای سطوح بالاتری از جداسازی هستند.

محققان با سهامدارانی که در ادغام محلی کار می‌کنند مصاحبه کردند و خاطرنشان کردند که معرفی تیم‌های ادغام منطقه محلی (LAIT) در هر مقام محلی به عنوان یک روش خوب در ادغام مهاجران تلقی می‌شود. مصاحبه شوندگان پیشنهاد کردند که اختیارات LAIT باید گسترش یابد تا همه مهاجران یا سایر گروه های مهاجر آسیب پذیر را شامل شود و مدیران مراکز IPAS باید آموزش ببینند.

مسکن و زبان به عنوان موانع اصلی ادغام شناخته شدند. چالش های دیگر شامل به رسمیت شناختن صلاحیت ها، دسترسی به مراقبت های بهداشتی، حمل و نقل محلی و انزوا بود. نگرانی‌هایی در مورد در دسترس بودن آموزش زبان انگلیسی در مناطق روستایی و مشکلاتی که مهاجرانی که در نزدیکی مرز با ایرلند شمالی زندگی می‌کنند و بدون ویزا نمی‌توانند از آن عبور کنند، مطرح شد.

ایوان کارون کی، یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد که جمعیت ایرلندی و مهاجر الگوهای توزیع فضایی متفاوتی در سراسر کشور دارند و توزیع فضایی نیز بین گروه‌های مهاجر متفاوت است و بر فرصت‌های ادغام آنها تأثیر می‌گذارد.

او گفت: «اطمینان از اینکه ذینفعان محلی برای اتخاذ راه حل‌ها در سطح محلی و اطلاع‌رسانی تصمیمات ملی قدرت دارند، برای سیاست یکپارچه‌سازی مؤثر بسیار مهم است.

این مطالعه، توزیع فضایی و ادغام محلی مهاجران در ایرلند، در وب سایت ESRI موجود است.