موجسواری روی نتایج تیم امید؛ «به شما نمیرسد اخوی»!
نتایج امید هیچ مانعی برای جوانگرایی و تغییرنسل در فوتبال ایران نخواهد بود.
به گزارش فوتبال 360، تیم امید ایران که با حسین عبدی در بازیهای آسیایی شرکت کرده بود، با ثبت شکستی ناباورانه مقابل کرهشمالی، در گروهش سوم شد و از صعود بازماند. بازی و نمایش تیم امید در جدال با کرهشمالی به قدری بد بود که جای هیچ توجیه فنی باقی نمیگذارد. این نتیجه و حذف هم در حالی رقم خورد که این تیم، پرستارهترین تیم ادوار اخیر به شمار میرفت. عبدی بسیاری از مهرههای جوان و کلیدی باشگاههای بزرگ لیگ برتری را در اختیار داشت ولی از آنها بهرهای نبرد.
برای توصیف تیم امید و بازیکنانی که به ژاپن رفته بودند کافی است به همین نکته اشاره شود که 7 نفر از آنها در فهرست تیم بزرگسالان هم جا داشتهاند. حداقل این ادعایی است که سعید الهویی، دستیار امیر قلعهنویی داشته و در واکنش به بازیکنان مسنی که به تیم ملی فراخوانده شده گفته که 7 نفر از بازیکنان امید در این فهرست حضور داشتند که آنها به دلیل حضور در ژاپن، از فیفادی مهرماه جا ماندهاند. نکته دوم اینکه همه بازیکنانی که در ترکیب اصلی تیم امید به میدان رفته و حتی روی نیمکت نشسته بودند، در زمره مهرههای کلیدی تیمهای مربوطه بودند که بازیهای لیگ برتریشان به خاطر همین تاثیر زیاد آنها لغو شد. طبیعی است در چنین شرایطی، عبدی تیمی بسیار پرمهره در اختیار داشته که با آنها هم نتوانسته از مرحله گروهی صعود کند.
اینکه تیم امید کلی ستاره جوان داشته و با آنها نتوانسته به مرحله بعدی برود، محلی برای موجسواری عدهای هم شده است. ماجرا از این قرار است که تعدادی از هواداران قلعهنویی با گوشزد کردن این نکته که امید با کلی بازیکن جوان که میگفتند باید در تیم بزرگسالان بازی کنند هم نتوانسته کاری کند؛ پس حق با قلعهنویی است که آنها را دعوت نمیکند، تصمیمات قلعهنویی برای عدم جوانگرایی را سفیدشویی میکنند.
چنین نظریهای از اساس ایراد دارد و دست برقضا یکی از نقاط ضعف مربیان ملی به شمار میرود. پرسش اصلی اینجاست: چرا این بازیکنان در باشگاههای مربوطه میدرخشند ولی در تیم ملی توفیقی ندارند؟ پاسخ روشن است: اندیشههای تاکتیکی سرمربی. در این مورد، اگر حسین عبدی توان بازی گرفتن از این همه ستاره جوان را داشت، تردیدی نبود امیدها مسیر راحتی برای قهرمانی در آسیا داشتند. پس، بحث دانش فنی اهمیت زیادی دارد. ستارهها قرار نیست تضمینی برای موفقیت باشند، بلکه دانش سرمربی برای بازی گرفتن از آنها میتواند اثر اصلی را بگذارد.
حالا هم در این ماجرا همه چیز مشخص است؛ اگر سرمربیای نمیتواند با این بازیکنان نتیجه بگیرد و هراس دارد آنها را به تیم ملی ببرد و بازی دهد، به ضعف فنی مرتبط میشود؛ وگرنه نمیشود آنها در باشگاهها بدرخشند، کارایی داشته باشند ولی در عرصه ملی معمولی باشند.
ضمن اینکه کلا در ماجرای مربوط به تیم ملی، موضوع سادهتر است: کادر فنی تمایلی به جوانگرایی ندارد وگرنه همین لیگ با احتساب چندی لژیونر جامانده، کلی جوان داشت که میتوانستند در این اردو به تیم ملی بیایند؛ جوانهایی که نه در ژاپن بلکه پشت مرز اندیشههای قلعهنویی ماندهاند.