مودی دچار مشکل شده است

می گویند اگر مرغ را یکی یکی پر کنی، کسی متوجه نمی شود. اینگونه است که برخی افراد خود را فریب می دهند و معتقدند که اشتباهات کوچک هرگز به آنها نمی رسد.

مشکل این روش این است که یک روز خوب، حقیقت آشکار می شود و نادیده گرفتن آن غیرممکن است. در اکتبر امسال، دموکراسی هند شبیه مرغ کنده شده است که پرهایش را از دست داده اند، در حالی که معترضانی که از قضا خود را «سوسک» می نامند در خیابان های ما ازدحام می کنند.

پر کندن زیاد به مدت 12 سال ادامه داشت تا اینکه نخست وزیر نارندرا مودی خود را در گوشه و کنار در پشت سنگرها دید و با خشم دانشجویانی روبرو شد که فرسایش آهسته دموکراسی چیزی برای از دست دادن و حتی کمتر ترسی برای آنها باقی نگذاشته است.

در مواجهه با یک اعتراض بزرگ در 10 اکتبر که خواستار لغو پاکسازی فهرست رای دهندگان بود، او دست به یک ولگردی و قانونی شکنی زد. دولت او تدابیری را اعمال کرد که یادآور دوران اضطراری بود: قطاری به دهلی نو وجود ندارد، نیروهای شبه نظامی در مکان‌های اعتراضی مستقر شدند، اینترنت قطع شد.

پیش از تظاهرات، چهره‌های برجسته مرتبط با جنبش اعتراضی حزب سوسک جانتا (CJP) - راتنا سینگ، آبیجیت دیپکه، دروو راتی - بازداشت شدند. بسیاری از فعالان شناخته شده دیگر، از جمله توشار گاندی، نوه مهاتما گاندی، نیز بازداشت شدند.

بدون توجه به این، تظاهرکنندگان به خیابان های دهلی نو ریختند و سعی کردند به مکان های معترضان مشخص شده برسند، صحنه ای که شهر به شهر در سراسر هند تکرار شد. در طول روز، پلیس با معترضانی که مدام در سرتاسر پایتخت ظاهر می‌شدند، در گوشه‌ای پس از دیگری جمع می‌شدند، یک بازی بی‌پایان ضرب و شتم را با معترضانی انجام داد که از مکان‌های معترض مشخص شده رانده شدند، اما تمایلی به ناپدید شدن نداشتند.

تا عصر، حداقل 2500 معترض و 15 روزنامه نگار در سراسر شهر بازداشت و به بازداشتگاه هایی که در مکان های مختلف ایجاد شده بودند منتقل شدند. بسیاری از آن زمان آزاد شده اند.

این اقدامات موقعیت ضعیفی را که مودی در آن قرار دارد را بیشتر از بین می برد و باعث سرزنش بیشتر منتقدانی شد که اکنون شایستگی او را برای اشغال دفتر نخست وزیری زیر سوال می برند. روز جمعه، احزاب مخالف، به رهبری راهول گاندی، با رئیس جمهور دراپادی مورمو ملاقات کردند و به او گفتند که دولت چارچوب دموکراتیک هند را زیر و رو کرده است.

تحت نظارت مودی، مشکلات مانند گلوله در کنار کشتی جمع شده اند. هر بار که او به چالش کشیده شده است، از اصول دموکراتیکی که این ملت بر اساس آن بنا شده است دورتر شده است.

بازنگری فشرده ویژه (SIR) فهرست های انتخاباتی - آخرین پری که او کنده شد - تمرینی برای فاشیسم بوروکراتیک بود. به سادگی هیچ راه دیگری برای طرح رویدادی که 130 میلیون هندی را از حق رای محروم می کند وجود ندارد.

این واقعیت که این روند به تغییر در انتخابات کمک کرد، دیگر جای بحث ندارد. اینکه گینش کومار، رئیس کمیسیون انتخابات، که بر SIR نظارت داشت، - از شرم - استعفا نمی دهد، شگفت آور است. حتی اکنون که یک پرونده فساد از سال 2006 علیه او دوباره مطرح شده است.

تابلوهای آشفته، خشمگین و سرکش در خیابان‌های دهلی نو و فراتر از آن نشان‌دهنده حسابی است که مدت‌ها در حال ساخت است. معترضان جوان و متنوع در تضاد کامل با مودی و کابینه اش هستند - مردان مسن و بی طنز، که برای موفقیت روی استراتژی شیطان سازی و طرد کردن شرط بندی کرده اند. کابینه او مملو از مردانی پر از خودبزرگ بینی است که به اشتباه شرط بسته بودند که جنایات مقامات منتخب را تحمل کرد و با ایجاد شکاف و دشمن ساختن می توان کشوری را به طور نامحدود اداره کرد.

اکنون دیدیم که وقتی قانون شکنان قانون گذار می شوند چه اتفاقی می افتد. رفتار جنایتکارانه اصل سازماندهی حزب بوده است و ارزش های این افراد در کنار هم، سال هایی را که مودی بر هند حکومت کرده است، مشخص کرده است. در این روند، او ریاست بر خرد کردن قانون اساسی هند را بر عهده داشته است.

اکنون که همه اینها به او بازگشته است - به شکل "سوسری" که او قادر به نابودی آن نیست - مودی دهلی نو را به یک قلعه تبدیل کرده است و تمام قدرتی را که در اختیار دارد بر سر معترضان غیرمسلح آزاد کرده است. این با سیاست او در تظاهر به آرزوی صلح، اما ایجاد درگیری غیرقابل اشتباه در طول دوره تصدی خود سازگار است: با کشورهای همسایه و همچنین در میان همسایگان در داخل شهرها.

10 اکتبر فقط یک بازگشایی است. در چند هفته آینده، مشکلات مودی احتمالا عمیق تر خواهد شد. CJP اعلام کرده است که اعتراضات ادامه خواهد داشت. احزاب مخالف گفته اند که روز دوشنبه تظاهرات خواهند کرد.

به نظر می‌رسد که «سوسک‌ها» هرگونه سؤال باقی‌مانده در مورد ناتوانی مطلق مودی به عنوان نخست‌وزیر را حل کرده‌اند. آن‌ها دموکراسی توخالی‌شده‌ای را که هند به‌عنوان نمونه در جهان مطرح می‌کند، آشکار کرده‌اند.

با نزدیک شدن به پایان حکومت او - در حال حاضر، نوشته روی دیوار است - به جرات می توان گفت که کتاب های تاریخی مودی را به عنوان مردی که باعث شد یک نسل کامل از هندی ها تمام احترام خود را برای دولت، ارتش، پلیس دهلی و همچنین کل ساختار حکومتی از دست بدهند، ایفای نقش می کنند.

دهلی نو در گذار بین حال خفقان‌آور و آینده‌ای امیدوارکننده به‌طور موقت معلق است. این زمان خاص، هر چقدر هم که سخت باشد، می گذرد.

وقتی این گرد و غبار فروکش کرد، تمام نهادهایی که توسط تسخیر نظارتی و ایدئولوژی دست راستی ویران شده اند چه می شود - فقط کسانی که امروز در خیابان هستند پاسخ خواهند داد. این درک در هر کاری که «سوسک‌ها» انجام می‌دهند، مستتر است. زیرا تمام هدف آن قدرت به مردم است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.