موزیکال های ترسناک دور از انتظار با «شبح بهشت» به اوج رسید

اگر هر موزیکال با رنگ ترسناک را روی نقشه کلمه قرار دهید، به احتمال زیاد Phantom of the Opera و The Rocky Horror Picture Show مقدار زیادی از فضا را اشغال خواهند کرد. در برابر این غول‌های سینمایی، هیچ فیلمی مانند شبح بهشت، ترس‌های گوتیک را به شیوه‌ای سرگرم‌کننده، عجیب و غریب و پیش‌بینی‌آمیز تداعی نمی‌کند.

برایان دی پالما Phantom of the Paradise یک داستان ترسناک رایج در صنعت موسیقی را روایت می کند. در بالای کوه صنعت موسیقی، سوان (پل ویلیامز)، تولیدکننده موسیقی پیشرو در جهان قرار دارد. تقریبا تمام تحرکات و تکان‌ها از مداخله و نبوغ او ناشی می‌شد، که با برچسب روی بینی او، Death Records، و گروه پسرانه Juicy Fruits شروع شد.

اما مانند هر غول دیگری، سوان در جستجوی موجی جدید بود – صدای جدیدی که می‌تواند آخرین مرز او، «بهشت» را آغاز کند. اگر هوش مصنوعی در دهه 70 وجود داشت، می‌توانستید شرط ببندید که سوان تمام منابع آب زندگی را خشک می‌کند تا آهنگ‌های جدید پخش کند. خوشبختانه، او مجبور نیست منتظر پیشرفت های تکنولوژیکی برای سرقت موسیقی باشد. سوان به روش قدیمی سرقت ادبی می کند. وینسلو لیچ (ویلیام فینلی) ترانه سرا وارد شوید.

لیچ یک هنرمند گرسنه است که در یک قطب مرد تقطیر شده است. لیچ با این باور که سرانجام زمانی که صدایش توجه سوان را به خود جلب می‌کند، موفق شده است، اشتباه ستاره‌ای یک عمر را مرتکب شود: او کانتاتای خود را به سوان می‌دهد. پس از آن، سوان پلیس‌ها را به لیچ می‌چسباند و او را به زندان سینگ سینگ می‌فرستد – جایی که ظاهرا کمپانی ضبط او مالک آن است. بدتر از همه، فرار از زندان لیچ باعث می شود که او مورد اصابت گلوله قرار بگیرد و به طرز وحشتناکی توسط یک دستگاه چاپ LP که رکورد دزدیده شده اش را روی صورتش می زند، از بین می رود.

همه اینها به اوج می رسد که لیچ از سوان و کل صنعت موسیقی به دلیل دزدی و حرام کردن صدای او به عنوان فانتوم نقابدار انتقام می گیرد.

اگر خلاصه بالا خیلی افتضاح به نظر می رسد، اینطور است و به طرز لذت بخشی. نه مثل بقیه کسانی که ادعا می کنند چیزهای قدیمی خوب هستند، اما هر آنچه در دهه 70 برای فیلمسازان در آب می گذاشتند از چیزهای ظریف تری ساخته شده بود، زیرا این فیلم یک لذت جنون آمیز است. Phantom of the Paradise عمیقا خنده‌دار است، زیرا تعداد زیادی از کنسرت‌هایش بین تماشاگران را با عروسک‌هایی عوض می‌کند که می‌توانند در یک کمدی کمدی قدیمی مثل یک گنگ درآورند، آن‌ها را متلاشی کنند، و بادی اسلم کنند. به همین ترتیب، لمپن زدن فیلم به ماهیت غارتگرانه صنعت موسیقی کاملا لونی تونز است.

بیشتر آن به لطف عملکرد درخشان ویلیامز در نقش سوان است. علیرغم حال و هوای بیرونی فیلم در اردوگاه، هنوز نمی‌توانید از فانتوم و مصیبت‌هایش غافل شوید، زیرا او به دنبال تلافی به هر وسیله لازم است. خواننده، مردم می میرند. مانند، پاک کردن کارتونی در این فیلم اتفاق می افتد. Phantom of the Paradise مثل تمام جهنم ها فوق العاده و مضطرب است و من به هیچ وجه آن را ندارم.

با این حال، حتی زمانی که سوان برای خنده، فانتوم را در پرده دوم فیلم فریب می‌دهد، فانتوم بهشت ​​هرگز اجازه نمی‌دهد که شادی عفونی‌اش حواس پرت‌کننده بودن داستانش را منحرف کند. علی‌رغم ملودرام داستان شبح بهشت، سرخوردگی همیشگی هنرمندانی که برای کارهایشان مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند را در بر می‌گیرد، با این حال هنوز بیش از آنچه می‌توانند برای اوج اعتیادآور سوپراستار بودن می‌دهند. سوان علاوه بر دزدیدن موسیقی، چهره و صدای لیچ و قراردادن قرارداد مادام‌العمر، یک غول موسیقی است که از استثمار زنانی مانند موز فانتوم، فینیکس (جسیکا هارپر) لذت می‌برد.

او یک تیکه واقعی است و فیلم از او به عنوان وسیله ای برای شیرین ترین کاتارسیس سینمایی که تا به حال دیده ام استفاده می کند. همچنین بد نیست که، در میان همه ترسناک گوتیک و کمدی تاریک، Phantom of the Paradise تعداد انگشت شماری وقفه های موسیقایی دارد که کاملا حاکم است.

به عنوان یک فیلم فشرده 90 دقیقه‌ای، Phantom of the Paradise بدون توازن اعداد موزیکال عجیب و غریب و گنگ‌هایی که همه چیز را سبک نگه می‌دارند، کاملا بد خلق می‌شود. در میان طوفان صحنه های پرفورمنس فیلم، گریت گراهام فقید در نقش بیف، نوازنده پر زرق و برق، نمایش را می دزدد. هیچ کلمه ای نمی تواند واقعا نشان دهد که حضور بزرگتر از زندگی گراهام در صحنه چقدر مغناطیسی است. خودت باید ببینیش.

حتی اگر موزیکال مورد علاقه شما نباشد، برند موزیکال Phantom of the Paradise نمی بیند که بازیگرانش با صدای بلند درباره احساسات خود آواز می خوانند. تعداد موزیکال فیلم صرفا باعث می شود که فینلی و گراهام به عنوان بخشی از اجراهای خود به صورت دیژتیک آواز بخوانند، که باز هم حاکم است. جای تعجب است که Phantom of the Paradise هنوز در مجموعه Criterion وجود ندارد.

شبح بهشت ​​x دراکولا – رام ایمپالا #فیلم #ادیت #فانتوم ازبهشت #تمه ایمپالا #دراکولا

مانند دانش‌آموزان دبیرستانی که همیشه فاز نیروانا دارند، نسل‌های جدیدتر سینمافیل‌های جوان، از جمله من، شبح بهشت ​​را دوباره کشف کرده‌اند و در مجموع از باورنکردنی ساختن فیلم خودداری کرده‌اند. اگر یک موزیک ویدیوی شیک TikTok برای Phantom of the Paradise که باعث شد فورا آن را جستجو کنم، فیلم را کشف نمی‌کردم. مسلما از ماسک فانتوم که مرا به یاد نقاب فمتو در انیمه seinen seinen، Berserk می‌اندازد، آزرده خاطر شدم. من فانتوم را دارم که باید از آن تشکر کنم که به من دلیلی داد تا هر زمان که ماسک منقار پرنده ای را می بینم عقب نمانم.

در حالی که من لزوما فیلم را به عنوان یک جواهر پنهان عمیق مانند مردم در TikTok نمی بینم، با این وجود از دوران کشف مجدد الگوریتم برنامه پوسیده مغزی لذت بردم، و سینمای قدیمی مانند Phantom of the Paradise را به زندگی امروزی بازگرداند. این یک کلاسیک فرقه ای جاودانه است که شایسته است در کانون توجه قرار بگیرد.

می‌توانید Phantom of the Paradise را در YouTube، Apple TV و Prime Video اجاره کنید.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.