«می‌تواند کاملا جادویی باشد»: مدافعان علف‌دریایی گالوی در یک فروشگاه حیاتی کربن زیر آب

گروهی از داوطلبان Connemara تابستان امسال روزهایی را به شنا و کایاک سواری در علفزارهای زیر آب گذراندند و به نقشه برداری از یک گیاه ساحلی کمک کردند که می تواند سلاح مفیدی در مبارزه ایرلند علیه تغییرات آب و هوایی باشد.

گروه حفاظت از ساحل Connemara که در ابتدا برای مقابله با مزرعه بادی فراساحلی Sceirde Rocks تشکیل شد، تعدادی از علفزارهای بزرگ دریایی را در سواحل گالوی طراحی کرد.

علف دریایی بسیار سریعتر از گیاهان مستقر در زمین کربن را از محیط خارج می کند و می تواند تا دو برابر بیشتر از یک جنگل بالغ کربن در هر متر ذخیره کند. این گیاه کربن را مستقیما از طریق فتوسنتز از هوا خارج می کند و می تواند آن را برای هزاران سال در رسوبات بستر دریا به دام بیندازد.

نقشه برداری مناسب، حفاظت و مدیریت مراتع دریایی ایرلند همچنین می تواند جریمه های 26 میلیارد یورویی را که ایرلند در سال 2030 با آن مواجه خواهد شد، کاهش دهد.

علف دریایی در آب های نمکی کم عمق، اغلب در اطراف جزایر کوچک رشد می کند و گونه ای متمایز از جلبک دریایی است که نوعی جلبک است. علفزارهای علف‌دریایی که زمانی در سراسر آب‌های ساحلی ایرلند رایج بود، در طول 100 سال گذشته توسط ترکیبی از آلودگی، روان‌آب زیاد مواد مغذی از خشکی، گونه‌های مهاجم و تکنیک‌های ماهیگیری مخرب ویران شده‌اند.

در حالی که سوابق مربوط به اوایل قرن بیستم پراکنده است، تصور می‌شود که بخش بزرگی از علف‌های دریایی ایرلند نیز ممکن است در دهه‌های 1920 و 1930 در اثر بیماری علف‌های دریایی تلف شده باشد.

دوره جدید انسداد آب و هوا مستلزم این است که وانمود کنیم همه چیز خوب است در حالی که به وضوح خوب نیست

داوطلبان حفاظت از ساحل Connemara علاوه بر نقشه برداری از علفزارهای دریایی، متعهد به نظارت و حفاظت مداوم از این علفزارهای زیر آب با ارزش زیست محیطی هستند.

چهار سایت Connemara بخشی از شبکه ای از 100 علفزار هستند که توسط داوطلبان علوم شهروندی در سراسر ایرلند در طول سال گذشته نقشه برداری شده اند و همه با همکاری سازمان غیردولتی زیست محیطی Coastwatch کار می کنند.

به گفته Coastwatch، اگر دولت ایرلند نقشه برداری و کار نظارتی را که در حال حاضر توسط این داوطلبان انجام می شود رسمی کند، علفزارهای دریایی می توانند به عنوان یک ذخیره بزرگ کربن آبی به حساب بیایند، اصطلاحی که به کربن جذب شده و ذخیره شده توسط اقیانوس ها و اکوسیستم های ساحلی اشاره دارد. این به طور قابل توجهی شانس ایرلند را برای دستیابی به اهداف کربن 2030 افزایش می دهد و از 3 تا 26 میلیارد یورو جریمه های انطباق که انتظار می رود دولت با آن مواجه شود، کاهش می دهد.

سیوبهان کندی محلی Connemara نقش مهمی در نقشه برداری از علفزارهای دریایی در اطراف Inishlacken در نزدیکی Roundstone ایفا کرده است. Mweenish نزدیک به Carna، Moyrus و Eyrephort در ماه های اخیر.

کندی و سایر داوطلبان که توسط Coastwatch آموزش دیده‌اند، از قایق‌ها و قایق‌های کایاک استفاده می‌کردند در حالی که دیگران با دقت در چمنزارهای علف‌دریایی شنا می‌کردند تا اندازه، شکل و وضعیت دقیق آن‌ها را ترسیم کنند.

او می‌گوید: "این واقعا زیباست. اگر بتوانید به داخل آب بروید، درست مانند یک علفزار بزرگ است. دیدن آن زیباست، یک چمنزار اما زیر آب."

علف های دریایی یک منبع گرانبها هستند و نیاز به محافظت دارند

به عنوان مثال، زمانی که ما از اینیشلاکن خارج شدیم، تعداد کمی از ماهی های جوان را دیدیم که در میان علف های دریایی حرکت می کردند. علف دریایی برای بسیاری از این گونه ها بسیار مهم است.

«وقتی از ایرفورت، نزدیک اینیشتورک و اینیشتوربوت خارج شدیم، تعداد زیادی مارماهی جوان دیدیم. وقتی آنجا هستید و آن را می بینید، احساس می کنید که بخشی از محافظت از این محیط دریایی به روشی کوچک و کوچک هستید. می تواند کاملا جادویی باشد.» کارین دوبسکی، بوم شناس دریایی معتقد است که حفاظت و توسعه مراتع دریایی ایرلند می تواند تأثیر مثبتی بر آب و هوا داشته باشد.

بر اساس قانون فعلی احیای طبیعت اتحادیه اروپا، ایرلند موظف است 30 درصد از علف‌های دریایی تخریب شده خود را تا سال 2030 بر اساس سطوح پوشش علف‌های دریایی در سال 2020 به بازسازی موثر بگذارد.

مقامات محلی ساحلی پس از تصویب قانون برنامه ریزی مناطق دریایی در سال 2021 مسئول برنامه ریزی و مدیریت توسعه در نزدیکی مناطق ساحلی شدند.

دابسکی بر این باور است که همکاری بین این شوراهای شهرستان و داوطلبان محلی می تواند در را برای این علف دریایی باز کند تا به عنوان اعتبار کربن آبی برای ایرلند عمل کند.

دابسکی، استاد کالج ترینیتی دوبلین و یکی از بنیان‌گذاران Coastwatch اروپا، می‌گوید: ایرلند می‌تواند برای این علف‌دریایی اعتبار کربن دریافت کند، اما ایرلند نمی‌تواند فقط بگوید که این علف‌زار را در آنجا دارد، بلکه باید بتواند نشان دهد که این بسترها مدیریت و نظارت می‌شوند.

«داوطلبان جامعه در حال انجام کار روزانه تماشا، نظارت و مدیریت علف‌های دریایی هستند.

تنها کاری که دولت باید انجام دهد این است که فقط یک افسر را به هر مقام محلی بدهد، که به طور خاص در آنجا است تا با جوامع محلی روی مدیریت علف‌های دریایی و کربن آبی کار کند، سپس شما نظارت، مدیریت و گزارش‌دهی دارید.

علاوه بر نقشه برداری از علفزارهای علف دریایی، داوطلبان برای بررسی نقاط فشار محلی که می توانند بر سلامت علفزارهای علف دریایی تأثیر بگذارند، آموزش می بینند و راه های کاهش این فشارها را بررسی می کنند.

کندی می‌گوید نقشه‌برداری و نظارت بر علفزارهای دریایی محلی‌اش حس ارتباط او با قسمتی از جهان را افزایش داده است.

«حتی اگر نمی‌خواهید سوار کایاک شوید و به سمت آب بروید، علف‌های دریایی اغلب در ساحل می‌روند. اگر می‌دانید به دنبال چه چیزی باشید، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی باشد. به این معنی است که در جایی بیرون بسترهای علف‌دریایی وجود دارد.

این باعث می‌شود که شما با نحوه کارکرد آن، همه این اکوسیستم‌ها، ارتباط برقرار کنید.

اما این دو بخش دارد: یک بخش کشف مناطقی است که نقشه‌برداری نشده‌اند و طرف دیگر به دنبال مناطقی است که قبلا نقشه‌برداری شده‌اند.

این علفزارهای دریایی در برابر عناصر حساس هستند. آنها می توانند به طور کلی از بین بروند. آنها دارای عوامل استرس زا مانند نیترات های کشاورزی، لایروبی، طوفان هستند، چیزهای زیادی وجود دارد که می تواند به آنها آسیب برساند. بنابراین این یک روند برای ما ادامه دارد.