میراث RJ Mitte: How Walter Jr. Lens on Disability را تغییر داد

وقتی در خانواده‌ای با فردی که فلج مغزی دارد بزرگ می‌شوید، دیدن بازیگری روی صفحه‌نمایش که واقعا مبتلا به CP است توجه شما را جلب نمی‌کند. شما را در مسیر خود متوقف می کند.

این چیزی است که در سال 2008 با تماشای RJ Mitte که به جای والتر وایت جونیور در سریال Breaking Bad قدم می‌گذارد، احساس کردم. تماشای برایان کرانستون، مطمئنا تلویزیون هیجان‌انگیزی بود، اما تماشای میته که فقط در آن میز صبحانه وجود دارد چیزی انقلابی نبود، که پردازش خبر مرگ او را در 34 سالگی دشوار می‌کند.

نمایندگان وی در بیانیه ای گفتند: «با اندوه عمیق درگذشت غم انگیز بازیگر محبوب، بشردوست و مدافع حقوق معلولیت، آر جی میت را شریک می شویم. علت مرگ بلافاصله به اشتراک گذاشته نشد.

با بزرگ شدن، فرهنگ عامه اساسا برای کسی مثل برادر بزرگترم که CP دارد، آینه صفر ارائه می دهد. اگر فردی مبتلا به فلج مغزی را دوست دارید، تمام دوران کودکی شما به بازی کردن یک مترجم بدون مزد سپری می‌شود: به طور مداوم مکانیزم این بیماری را توضیح می‌دهید، فرضیات عجیب و غریب را کنار می‌گذارید، و رژه‌ای بی‌پایان از نگاه‌های جانبی و سردرگمی مودبانه را دنبال می‌کنید.

"خب، او به نظر خوب است!" مردم با لبخندی اطمینان‌بخش به من می‌گفتند، عبارتی که نادیده گرفتن راحت هر قسمتی از او باعث ناراحتی آنها می‌شد. بعد از مدتی خسته می شوید. اغلب راحت‌تر به افراد اجازه می‌داد که به فرضیات ناخوشایند خود بچسبند تا اینکه ۱۰ دقیقه برای دادن یک درس عصب‌شناسی بداهه در خواربارفروشی صرف کنند.

چیزی که والتر جونیور را فوق‌العاده می‌کرد این نبود که نمایش فلج مغزی او را نادیده گرفت. این بود که سی پی او تمام شخصیت او نبود. او یک PSA مقدس نبود. او کاغذدیواری الهام‌بخش غم‌انگیزی نبود که برای ایجاد حس گرما در بینندگان توانا طراحی شده بود. او بداخلاق بود. او تکانشی بود. او به کرانچ سبوس کشمشی وسواس داشت. به عبارت دیگر: او یک نوجوان معمولی بود که اتفاقا با یک معلولیت دست و پنجه نرم می کرد. او به میلیون‌ها بیننده نشان داد که CP واقعیتی است که می‌توان آن را پیمایش کرد، نه یک نقص تعیین‌کننده شخصیت.

خارج از دوربین، میته آن دید را گرفت و با آن دوید و تبدیل به یک مدافع بی امان شد که حاضر نشد هالیوود ناتوانی را به عنوان یک فکر بعدی یا یک حقه بازیگری جدید تلقی کند.

سوزان سلرز، رئیس و مدیر عامل شرکت فلج مغزی یونایتد، جایی که میت به عنوان متولی افتخاری در آن خدمت می کرد، به نیوزویک گفت: «آر جی از پلتفرم خود برای افزایش آگاهی، به چالش کشیدن تصورات نادرست، و پیشبرد درک و شمول برای افراد دارای معلولیت استفاده کرد. حمایت او ریشه در تعهد به حصول اطمینان از اینکه افراد مبتلا به فلج مغزی و سایر ناتوانی‌ها دیده می‌شوند، شنیده می‌شوند و فرصت برای دستیابی به پتانسیل کامل خود را فراهم می‌کند، ریشه داشت.»

داشتن یک ناتوانی، یا دوست داشتن کسی که دارای معلولیت است، به طور دائم نحوه حرکت شما را در جهان تغییر می دهد. شما متوجه هر سطح شیب دار گم شده، هر بریدگی شکسته شده، هر نظر بی فکری می شوید. شما یک حس ششم را برای دسترسی ایجاد می کنید زیرا تمام زندگی شما حول محور پیش بینی نیازهای اساسی دیگران می چرخد.

اغلب، خانواده‌های جامعه ما در حاشیه زندگی می‌کنند و به آرامی روال‌های خود را تنظیم می‌کنند تا بقیه دنیا از تفاوت ناراحت نشوند. RJ Mitte این واقعیت را از سایه ها بیرون کشید و مستقیما به جریان اصلی فرهنگی رفت. او به دنیا ثابت کرد که خانواده های ما غیرعادی نیستند. ما فقط در فرکانس کمی متفاوت زندگی می کنیم، و با کمی آگاهی، برای همه ما روی میز جا وجود دارد.

میته مطمئن شد که ما در نظر گرفته شده ایم. و برای هر کسی که با احساس نامرئی بزرگ شده است، یاد او واقعا یک برکت خواهد بود.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: گری آر توماس