میراث نتانیاهو: سیاست های شخصیتی دموکراسی اسرائیل را تغییر می دهد

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، روز سه‌شنبه در جریان ادای سوگند پارلمان جدید اسرائیل یا کنست، با امید به چسبیدن به قدرت، خواستار تشکیل دولت وحدت ملی - حداقل در میان اسرائیلی‌های یهودی - شد. اپوزیسیون او که اکنون اکثریت کرسی ها را در اختیار دارد اما هنوز دولتی تشکیل نداده است، با هیاهو، فریاد زدن و کناره گیری واکنش نشان دادند.

نتانیاهو با اشاره به تهدیدات داخلی و خارجی، خواستار اتحاد با بلوک مخالفی شد که وظیفه تشکیل دولتی برای جایگزینی او را بر عهده دارد. نتانیاهو به تهدید ایران و افزایش تعداد قانونگذاران منتخب دموکراتیک که شهروندان فلسطینی اسرائیل هستند، اشاره کرد و آنها را بدون مدرک متهم کرد که به دنبال نابودی اسرائیل هستند.

او در مورد پتانسیل تشکیل یک دولت اقلیت که بسیاری از تحلیلگران پس از تکمیل مذاکرات ائتلافی محتمل می دانند، گفت: "ما باید یک کار انجام دهیم - همه ملاحظات دیگر را کنار بگذاریم و یک دولت وحدت ملی تشکیل دهیم. فقط چنین دولتی می تواند با چالش هایی به این بزرگی مقابله کند. مدیریت آنها با یک دولت محدود غیرممکن است."

وی با اشاره به احزاب نماینده شهروندان فلسطینی اسرائیل گفت: این را به این دلیل می گویم که اینجا در این مجلس به طور جدی درباره تشکیل یک دولت محدود مانند این صحبت می کنند، دولتی که در آن حامیان ترور، متنفر از اسرائیل یا وابسته به آنها باشد.

حتی با توجه به معیارهای سیاست اسرائیل، جایی که تحلیلگران می گویند شخصیت برای مدت طولانی بر حزب و سیاست سایه انداخته است، جلسه روز سه شنبه به طور غیرعادی بحث برانگیز بود.

نفتالی بنت، نخست‌وزیر سابق، نتانیاهو را در حالی که با همسر نتانیاهو، سارا، و متحد راست‌گرای تندرو او ایتامار بن‌گویر معامله می‌کرد، سرزنش کرد، در حالی که بسیاری از قانون‌گذاران فلسطینی که در جریان سخنرانی‌اش توسط نخست‌وزیر مورد حمله قرار گرفتند، در اعتراض از آن خارج شدند.

گادی آیزنکوت که اولین فرصت برای تشکیل دولت جدید به او داده شده بود، متعاقبا مذاکرات ائتلافی را که از قبل برنامه ریزی شده بود با نتانیاهو لغو کرد و او را «ناشایست برای سمت» اعلام کرد.

نتانیاهو مدت‌هاست که نقش بزرگی در سیاست اسرائیل ایفا کرده است و به تبدیل نظام سیاسی به سیستمی مبتنی بر شخصیت‌ها کمک کرده است و رای‌دهندگان معمولا رهبر مورد علاقه خود را ابتدا شناسایی می‌کنند و سپس بر بحث‌های سیاسی تمرکز می‌کنند. با این وجود، علیرغم اینکه نتانیاهو بیش از هر سیاستمدار دیگری در این تغییر نقش داشته است، اکنون خود را در حال مبارزه برای زندگی سیاسی خود می بیند.

اگر آیزنکوت بتواند یک دولت جدید بادوام تشکیل دهد - که هنوز در تعادل است - نتانیاهو با منجمد شدن از قدرت و آینده ای که در آن محاکمه فساد او بدون حمایت از دفتر نخست وزیری ادامه می یابد، مواجه خواهد شد. همچنین احتمالا تحقیقاتی درباره شکست‌های او و دولتش در آستانه حمله حماس در 7 اکتبر 2023 انجام خواهد شد.

با این حال، سقوط احتمالی او به معنای پایان دادن به سیاست شخصیتی در اسرائیل نیست. روی زور، متخصص اسرائیلی در رفتار رأی گیری و استراتژی های انتخاباتی در دانشگاه اسکس، گفت: در عوض، ممکن است یکی از ماندگارترین بخش های میراث او باشد.

او درباره تأثیراتی که طولانی‌ترین نخست‌وزیر این کشور بر اسرائیل و حزب خود داشته است، گفت: «نتانیاهو سیستم حزبی در اسرائیل را آمریکایی کرد و لیکود را به یک حزب پوپولیستی تبدیل کرد».

زور گفت: «این یک مورد واضح در اسرائیل است که شخص در رأس لیست یا رئیس حزب بسیار مهم است و سیاست حول محور رئیس حزب شکل می گیرد. ما آن را در طرز فکر مردم در مورد احزاب سیاسی یا به طور کلی رای دادن در اسرائیل می بینیم. وقتی از مردم می پرسید، "به چه کسی رای می دهید؟"، آنها می گویند: "من به نتانیاهو رای می دهم، به بنت رای می دهم، به آیزنکوت رای می دهم"، در حالی که در گذشته "من به لیکود رای می دهم، به حزب کارگر و غیره".

Dahlia Schneidlin، یک نظرسنجی آمریکایی-اسرائیلی، خاطرنشان کرد که مبارزات سیاسی اسرائیل در چند دهه گذشته شخصی‌تر شده است، حتی اگر انتخابات در این کشور تقریبا همه بر اساس رأی دادن به فهرست حزبی است و نه افراد.

این منجر به موارد بسیاری شده بود که رای دهندگان به جای حزب بر شخصیت تمرکز می کنند و بر اساس آن رای می دهند.

با این حال، سیستم انتخاباتی اسرائیل تقریبا همیشه به دولت های ائتلافی منتهی می شود. اشنایدلین گفت: و آوردن سایر احزاب به ائتلاف اغلب به رهبرانی نیاز دارد که "مهارت های مذاکره و چانه زنی سیاسی" را نشان دهند، زیرا آنها سعی می کنند دیگران را به پیوستن به خود تشویق کنند.

اشنایدلین گفت که آیزنکوت اگر بخواهد دولت تشکیل دهد، باید این مهارت ها را نشان دهد، نه اینکه صرفا بر شخصیت خود متمرکز شود.

اما تأکید بر تفاوت‌های شخصیت سیاسی بر روی مواضع سیاسی، به فرهنگی دامن می‌زند که در آن تفاوت‌های شخصی، مانند تفاوت‌های بین نتانیاهو و آویگدور لیبرمن، مدافع سرسخت اپوزیسیون - که دشمنی مشترک او کاملا شناخته شده است اما مواضع سیاسی دست راستی‌اش از برخی جهات بسیار نزدیک به هم هستند - به یک سیاست پوپولیستی کمک می‌کند که عموم مردم مشتاق خود را درگیر سیاسی بدانند.

یوسی مکلبرگ، یکی از همکاران ارشد در چتم هاوس، گفت: «استرس بر روی مسائل شخصی همه چیز را بسیار بدتر می کند. او گفت: "با ساختارهای حزبی بسیار متمرکز، رهبران می توانند تقریبا دیکتاتور شوند و بدون محدودیت وارد عمل شوند. این چنین است که برای یک نخست وزیر ممکن است 19 عضو منتخب کنست را به حامی تروریست بودن متهم کند و هیچ کس فکر نمی کند که این امر خارق العاده است. این امر سمی شده است."