ناپدید شدن نیجریه: خانواده ها در شمال شرق هنوز منتظر پاسخ هستند

مایدوگوری، نیجریه - برای بیش از 15 سال، کاشیم محمد امیدوار بود که خواهر کوچکترش، فالماتا محمد، هنوز زنده باشد.

فالماتا در سال 2011 در حالی که با مادرش از مایدوگوری، پایتخت ایالت بورنو در شمال شرقی نیجریه به پورت هارکورت در جنوب سفر می کرد، ناپدید شد. به گفته کاشیم، این دو زن توسط افراد مسلح ناشناس ربوده شدند.

سال‌ها بعد، مردی با خبری که امید خانواده را برای یافتن زنان زنده کرد، در بازار جاده باگا در مایدوگوری به کاشیم نزدیک شد. او ادعا کرد که فالماتا در بنین پیدا شده و در جستجوی بستگانش بود.

اما این مرد بدون گذاشتن اطلاعات تماس ناپدید شد. کاشیم گفت که او هرگز نتوانسته است صحت این اطلاعات را ثابت کند.

او گفت: «از آن زمان تاکنون، هیچ کس چیزی در مورد فردی که این اطلاعات را آورده است، نمی داند.

کاشیم، 39 ساله، ریاست انجمن رفاه خانواده‌های آوارگان و مفقودان، یک سازمان اجتماعی مستقر در بولوری دوم، بخش نگارنام، مایدوگوری را بر عهده دارد. او گفت سال ها خشونت خانواده اش را از هم پاشیده است.

او گفت: «در نتیجه خشونت، خواهرم را از همان پدر از دست دادم.

پدر آنها، محمد کولو، در بیمارستان تخصصی دولتی مایدوگوری کار می کرد. کاشیم گفت که پدرش در 60 سالگی به دلیل بیماری که به دلیل فشار خون بالا نسبت داده بود بدون اینکه بداند برای دخترش چه اتفاقی افتاده درگذشت.

کولو از امید به بازگشت خودداری کرده بود.

کاشم به یاد می آورد: «پدر ما همیشه می گفت هر جا که باشد، معتقدم دخترم زنده است.

برای محمد الحاجی بشیر، ناپدید شدن برادر بزرگترش، آدام محمد بشیر، معروف به باکورا، خلأ مشابهی بر جای گذاشته است.

محمد، 29 ساله، گفت که باکورا در حدود سال 2012 یا 2013 زمانی که محمد حدودا 14 ساله بود، ناپدید شد. به گفته محمد، برادر او که در آن زمان گفته می شد در اوایل 20 سالگی بود، لوازم آرایشی را در بازار مایدوگوری می فروخت و در رشته مهندسی عمران در پلی تکنیک رامات تحصیل می کرد.

محمد گفت: «صادقانه برادرم را در نتیجه بحران بوکوحرام از دست دادم.

شورش مسلحانه بوکوحرام در شمال شرقی نیجریه در سال 2009 آغاز شد. این درگیری جوامع را از طریق حملات، آدم ربایی و آوارگی ویران کرده است و خانواده ها را در جستجوی اقوامشان قرار داده است که سرنوشت آنها نامعلوم است.

محمد گفت که خانواده باکورا در سراسر مایدوگوری جستجو کردند. یک مرکز توانبخشی به آنها امیدی داد.

محمد گفت: «هر وقت شنیدیم افراد نجات یافته به مرکز توانبخشی در بولومکوتو آورده شده اند، با عکس های باکورا به آنجا رفتیم، اما متأسفانه هیچ کس او را نشناخت.

محمد گفت که پدر و نامادری او که مادر باکورا بود، بعدا به دلیل بیماری هایی که خانواده آن را به فشار خون بالا نسبت داده بودند، درگذشت. او و سایر بستگانش بدون تایید زنده یا مرده بودن باکورا به جستجو ادامه می دهند.

تجارب این دو خانواده منعکس کننده عدم اطمینان اقوام افرادی است که طی بیش از یک دهه درگیری در شمال شرقی نیجریه ناپدید شده اند.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) که با جامعه صلیب سرخ نیجریه همکاری می‌کند، از تلاش‌ها برای ردیابی افراد گمشده و پیوند مجدد خانواده‌های جدا شده حمایت کرده است.

حامیان محلی افراد ناپدید شده به تخمین 17000 مفقود در شمال نیجریه اشاره کردند که بسیاری از آنها به درگیری های بوکوحرام و پیامدهای آن مرتبط هستند. کاشیم گفت که سوابق انجمن او نشان می دهد که حدود 10000 نفر تنها در ایالت بورنو مفقود شده اند. وی افزود که بسیاری از خانواده ها هنوز بستگان مفقود شده خود را ثبت نکرده اند.

منابع برآوردهای ذکر شده توسط مدافعان و انجمن، پوشش جغرافیایی آنها، دوره های گزارش و روش های گردآوری به طور مستقل برای این مقاله مشخص نشده است.

پشت این تخمین‌ها خانواده‌هایی هستند که سال‌ها به جستجو پرداخته‌اند، والدینی که بدون اینکه بدانند چه بر سر فرزندانشان آمده است فوت کرده‌اند و فرزندانی که بدون پدر و مادر بزرگ شده‌اند.

بر اساس گزارش ها، برخی از افراد در جریان حملات به جوامع خود ناپدید شدند. برخی دیگر هنگام فرار از خشونت یا سفر بین شهرها از اقوام خود جدا شدند. خانواده‌ها در بیمارستان‌ها، اردوگاه‌های آوارگان و مراکزی که افراد نجات‌یافته از مناطق درگیری را دریافت می‌کنند، جستجو می‌کنند و اغلب به دنبال سرنخ‌هایی هستند که تأیید آنها غیرممکن است.

حتی زمانی که اسامی، عکس‌ها و اطلاعات شخصی به سازمان‌هایی که در ردیابی افراد ناپدید هستند ارسال می‌شود، یافتن بستگان ممکن است زمان ببرد.

کاشیم گفت که جستجوی او برای فالماتا به او و سایر خانواده‌های آسیب‌دیده کمک کرد تا انجمن خود را در سال 2023 تأسیس کنند. او گفت که این سازمان در سال 2025 در کمیسیون امور شرکتی نیجریه ثبت نام کرد.

اعضا هر ماه برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و بحث در مورد شرایط خود گرد هم می آیند. به گزارش کاشیم، برخی خانواده ها از از دست دادن هشت یا نه نفر از بستگان خود خبر داده اند.

او گفت: «در جامعه ما در بولوری دوم، خانواده‌های زیادی داریم که بستگان خود را در نتیجه سال‌ها خشونتی که شمال شرق نیجریه را ویران کرد، از دست داده‌اند.

کاشیم گفت که این گروه گاهی اخطاریه هایی از صلیب سرخ دریافت می کند که حاوی اسامی و مشخصات افراد گمشده است. اینها می‌تواند به خانواده‌ها منجر شود که به دنبال آن باشند، اگرچه لزوما به این معنی نیست که یکی از اقوام پیدا شده است.

این انجمن همچنین از کودکان آسیب دیده از ناپدید شدن ها حمایت می کند. کاشیم گفت که به حدود 600 کودک یتیم از خانواده های آسیب دیده کمک می کند. برخی به مدرسه می روند در حالی که برخی دیگر به دلیل اینکه بستگانشان توانایی پرداخت هزینه تحصیل یا سایر نیازهای اولیه خود را ندارند ترک تحصیل کرده اند.

وی گفت: "ما اکنون به دلیل شرایط سخت زندگی در رنج هستیم." و افزود که کمیته بین المللی صلیب سرخ اقلام کمکی را بین برخی از خانواده ها توزیع کرده است.

هنگامی که یک فرد گمشده پدر یا مادر یا نان آور خانه است، بستگان باید با درآمد از دست رفته کنار بیایند در حالی که سعی می کنند غذا، سرپناه و مدرسه برای کودکان فراهم کنند. در نتیجه کار این انجمن فراتر از ردیابی افراد ناپدید شده و کمک به خانواده ها برای مدیریت سختی هایی است که ناپدید شدن آنها پشت سر گذاشته است.

پس از وقوع سیل ویرانگر بخش هایی از مایدوگوری در سال 2024، جستجو برای برخی خانواده ها سخت تر شد.

کاشیم گفت سیل بخش‌هایی از نگارنام را زیر آب برد و عکس‌هایی را که خانواده‌ها برای کمک به شناسایی اقوام مفقود نگه داشته بودند، از بین برد.

وقتی خانواده ها سعی می کنند افرادی را که نجات یافته، آواره شده اند یا در جوامع ناآشنا پیدا شده اند، شناسایی کنند، عکس ها می توانند حیاتی باشند. بدون آنها، بستگان باید به نام ها، توصیفات فیزیکی و خاطرات تکیه کنند.

کاشیم گفت که برخی از خانواده ها در حال حاضر جزییات و سوابق به یاد ماندنی برای کمک به شناسایی بستگان خود ندارند.

سیل مانع دیگری بر سر راه جست و جوهایی که قبلا به دلیل سال ها درگیری، جابجایی و عدم اطمینان پیچیده شده بود، اضافه کرد.

برای کاشیم، یافتن فالماتا سؤالی را حل می‌کند که از سال 2011 خانواده‌اش را آزار می‌دهد. پدرش با این باور درگذشت که ممکن است او همچنان بازگردد، و خانواده هرگز ثابت نکرده‌اند که آیا گزارش کشف او در بنین درست است یا خیر.

جستجوی محمد برای باکورا بدون پدر و مادری که زمانی به او کمک کردند تا به دنبال برادرش بگردد ادامه دارد.

هر دو خانواده از هر کسی که ممکن است اطلاعاتی در مورد بستگان ناپدید شده خود داشته باشد درخواست می کنند. برای آنها، یافتن پاسخ بیشتر از پایان دادن به جست‌وجو معنی دارد: این امر نشان می‌دهد چه اتفاقی برای کسی افتاده است که نبودش سال‌ها زندگی‌شان را شکل داده است.

پیام کاشیم به خواهرش همچنان درخواستی برای دیداری است که خانواده‌اش سال‌ها منتظر دیدن آن بودند.

او گفت: "فلماتا محمد، اگر شما در هر جای دنیا زنده هستید، ما خانواده مرحوم محمد کولو در بلوری دوم، نگارنام هستیم. ما منتظر شما هستیم."