ناکامی های اجرای عمومی

قبل از اواسط قرن نوزدهم، اعدام ها در آمریکا ظاهرا علنی بود. اکثر زندانیان در پی یک رابطه چند ساعته که با خروج محکوم از زندان با همراهی وزرا، کلانتر و معاونان وی و گاهی یک اسکورت نظامی آغاز شد، به چوبه دار آویخته شدند. تماشاگران به صفوف تحقیرآمیز پیوستند و هزاران نفر جمع شدند تا طناب انداخته شده روی گردن زندانی را تماشا کنند. کلانتر روی داربست سوار می شد تا حکم اعدام را با صدای بلند بخواند، گاهی اوقات تفسیری اضافه می کرد، و حداقل یک وزیر (اغلب چندین نفر) خطبه می گفتند.

به محکومین فرصت سخنرانی داده شد و تماشاگران چنان نزدیک ایستاده بودند که می توانستند از زندانی سؤال بپرسند و در دعا با او بپیوندند یا اگر یکی از اعضای خانواده یا دوست بود از او خداحافظی کنند.

به نظر می رسید که همه اینها با خیال راحت به گذشته ای محدود می شود که دولت ترامپ اکنون امیدوار است آن را احیا کند. پرزیدنت ترامپ، یک شومن بی‌نقص، اجازه اولین اعدام در ملاء عام در ۹۰ سال گذشته را صادر کرد. زندانی محکوم، نیدال حسن، روانپزشک نظامی است که در جریان تیراندازی دسته جمعی در فورت هود در تگزاس در سال 2009، 13 نفر را به قتل رساند و بسیاری را مجروح کرد. پیت هگزت، وزیر دفاع آمریکا گفته است که این قتل که برای 3 دسامبر برنامه ریزی شده است، توسط ارتش انجام می شود و به صورت زنده پخش می شود.

حسن در طول محاکمه‌اش وقتی تصمیم گرفت از خود دفاع کند، وکلای آماده‌شده‌اش را نگران کرد و استدلالی را مطرح کرد که وکلای آن را به‌عنوان درخواست مرگ خود می‌دانستند. او هنوز هم می‌توانست درخواست‌های غیرنظامی ارائه کند، که می‌تواند اعدام او را تا حد زیادی به تاخیر بیندازد. اگر به جلو برود، دولت مطمئنا امیدوار است که نمونه ای از حسن برای همه کسانی باشد که ممکن است توسط جهان بینی او وسوسه شوند. اما این استراتژی می تواند به همان اندازه منجر به عواقب ناخواسته و پس زدن مردم شود.

[الیزابت برونیگ: راه تفنگ]

اعدام در ملاء عام نه به این دلیل متوقف شد که کسانی که برای تماشای آنها فریاد می زدند، این نمایش ها را به طور یکنواخت ظالمانه می دیدند، بلکه به این دلیل که سیاستمداران در قرن نوزدهم آنها را با بربریت پرولتری مرتبط می دانستند. اگرچه این اعدام‌ها از نظر تئوری برای جلوگیری از جنایت و تشویق تماشاگران به انجام ارزش‌های مسیحی مناسب بود، اما بیشتر جنبه سرگرمی داشتند و همیشه واکنش‌های مطلوب را برانگیختند. برخی از تماشاگران این قتل ها را تشویق کردند و جشن گرفتند. دیگران با محکومان همدردی کردند.

برای مثال، اعدام در ملاء عام زندانیان سیاه پوست در جنوب، به فرصتی برای اجتماع، آواز و نمایش اقتدار مذهبی سیاه پوستان تبدیل شد. وزرا موعظه های نجات را موعظه می کردند و گاهی اعتراض می کردند که زندانیان بی گناه هستند.

از این نظر، ماهیت عمومی اعدام نتیجه معکوس داد و منتقدان به آن توجه کردند. از آنجایی که جمعیت حاضر بسیار بی ثبات، مبتذل و سرکش بودند، تا سال 1860، تمام ایالت های شمالی کشتار را در محوطه های زندان، که مناطق بسیار کوچکتری بودند، تحت کنترل شدید دولت آغاز کردند. دهه‌ها بعد، جنوب نیز از همین روش پیروی کرد. جمعیت زیاد به زودی ناپدید شدند. اعدام‌های نظامی، که به طور سنتی توسط جوخه‌های تیراندازی انجام می‌شد، مدت‌ها در محیط‌های کوچک و کنترل‌شده انجام می‌شد که اغلب تنها توسط پرسنل نظامی و کشیشان شاهد بودند.

آخرین اعدام نظامی در ایالات متحده در سال 1961 انجام شد.

هدف ترامپ و هگزت این است که از هر دو طرف برخوردار باشند: یک محیط کوچک و امن و جمعیت انبوه. این بار، بینندگان پخش زنده را روی صفحه نمایش خود تماشا خواهند کرد، به اندازه کافی نزدیک برای دیدن رویداد اما بسیار دورتر از آن که بوی باروت را حس کنند. به نظر می رسد هگزت و ترامپ هر دو قصد دارند قدرت سیاسی و قدرت نظامی آمریکا را به عنوان پیامی نه تنها به دشمنان خارجی بلکه برای مردم آمریکا تغییر دهند، مثل اینکه بگویند: این می تواند شما باشید. این روش حکومت با ترس، محوری برای حکومت اقتدارگرایانه است، و ترامپ و هگزت به نظر می‌رسد تا حدودی به همین دلیل به اعدام کشیده می‌شوند.

اما اگر ترامپ و هگزت به یک اثر بازدارنده امیدوار باشند، بعید است که آن را به دست آورند. به نظر می رسد این ایده که اعدام می تواند دیگر قاتلان را با انگیزه های سیاسی بازدارد، بسیار اشتباه باشد. کسانی که دست به چنین قتل هایی می زنند از قبل می دانند که ممکن است با عواقب سنگینی روبرو شوند و این نتیجه را قابل قبول تلقی کرده اند. همچنین اعدام بدون انگیزه های سیاسی از قاتلان جلوگیری نمی کند، زیرا بازدارندگی نه به دلیل شدت مجازات، بلکه با اطمینان از دستگیر شدن ایجاد می شود.

و اطمینان کمی در تحقیقات قتل در آمریکا وجود دارد: در سال 2023، نرخ رسیدگی به پرونده در سراسر کشور برای قتل تنها 58 درصد بود، به این معنی که قاتلان شانس مناسبی برای فرار از عدالت دارند. حتی اگر آنها دستگیر شوند، شانس زیادی برای اجتناب از مجازات اعدام دارند - تنها 23 حکم اعدام جدید در سال 2025 صادر شد. وزارت دادگستری ترامپ امیدوار است این تعداد را افزایش دهد، اما حتی اگر آنها سه برابر شوند، به 69 حکم اعدام در حدود 14000 قتل خواهد رسید.

[ بخوانید: مشکل ادعاهای جنایت ترامپ]

افزودن یک عنصر پخش زنده شاید تلاشی برای تشدید اثر بازدارنده مورد نظر باشد، اما ممکن است پیامدهای معکوس داشته باشد. بسیاری از آمریکایی ها مطمئنا از منظره اعدام در ملاء عام لذت خواهند برد، همانطور که مردم در طول تاریخ از آن لذت برده اند. می‌توان گروه‌هایی از مردم را تصور کرد که دور تلفن‌هایشان شلوغ شده‌اند، چیپس‌ها و نوشیدنی‌ها را به اشتراک می‌گذارند و نمایش‌های نظامی را تحسین می‌کنند.

اما تصور تأثیر متفاوتی نیز آسان است: انبوه مردم، تلفن های دیگر، تصورات کاملا متفاوت - اینکه مجازات اعدام نقض مشمئز کننده حقوق بشر است که آمریکا را با کشورهایی مانند عربستان سعودی، ایران و چین هم ردیف می کند. یا اینکه نضال حسن یک شهید است و آمریکا کشوری وحشی است که ارزش دفاع ندارد - این روایتی است که خود حسن ارائه کرده است.

قبل از تیراندازی، او به خانواده‌اش گفت که با شنیدن داستان‌های وحشتناک جنگ از بیماران روانی‌اش، علیه کشوری که به آن خدمت می‌کرد روی آورده است و از این واقعیت که آمریکا در حال کشتن مسلمانان در خارج از کشور است، نگران شد. اجرای اعدام در ملاء عام فقط به این تصور که این کشور وحشی است اعتبار می بخشد.