نزدیک شدن بیش از حد به ترامپ یک اشتباه بود

در طول هفته گذشته، پس از زیان های قابل توجه MAGA در میان ترم، بارها و بارها از من سؤالات مشابهی پرسیده شد: چگونه سیلیکون ولی اینقدر اشتباه کرده است؟ چرا رهبران فناوری عواقب پیوستن خود به MAGA را بلافاصله پس از انتخاب مجدد دونالد ترامپ در سال 2024 پیش بینی نکردند؟

آنچه در ادامه می‌آید انتقادی از خود رهبران فناوری نیست - برخی از دیگران محدودتر بودند - و همچنین یک تفسیر شخصی درباره مارک زاکربرگ، رئیس سابق من نیست. من آن را به این دلیل می‌دانم که همه آنها در راستای منافع شرکت‌های خود عمل کردند. بلکه نقد من به ذهنیت گله ای در وادی است که در این مورد مهم به چنین قضاوت نادرست جدی و کاملا قابل پیش بینی منجر شد.

به ویژه جالب است که تلاش کنیم و بفهمیم چرا این اتفاق افتاده است، زیرا با توجه به دلایل بیان شده خودشان برای پیوت بزرگ، تقریبا یک شکست کامل بوده است. در آن زمان سه دلیل اصلی برای آن ذکر شد.

[ بخوانید: شب بسیار بد سیلیکون ولی ]

اول، رهبران فناوری گفتند که متحد کردن قدرت واشنگتن و سیلیکون ولی به آمریکا در مبارزه با چین برای برتری هوش مصنوعی کمک خواهد کرد. با این حال، در 18 ماه گذشته، چین با بسیاری از معیارهای عینی، از جمله عملکرد مدل و توسعه تراشه، شکاف خود را با ایالات متحده کاهش داده است. از برخی جنبه‌های مهم، چین به طور کلی از آمریکا پیشی گرفته است، مدل‌های وزن باز را سریع‌تر به کار می‌گیرد، استراتژی انرژی پایدارتری توسعه می‌دهد، و محققان و مهندسان کلاس جهانی را در مقیاس بزرگ‌تر آموزش می‌دهد.

دوم، رهبران سیلیکون ولی گفتند که مشارکت با دولت به کاهش نگرانی‌های عمومی در مورد هوش مصنوعی و غلبه بر مخالفت «بیدار» با فناوری بزرگ کمک می‌کند. با این حال، نگرش‌های جامعه نسبت به هوش مصنوعی در ایالات متحده، اکنون بسیار منفی‌تر از همیشه در دوران ریاست‌جمهوری بایدن است و تقریبا بدتر از هر جای دیگری در این سیاره است. دامن زدن به واکنش‌هایی که آنها ادعا می‌کردند سعی در مقابله با آن دارند، پیروزی عجیبی از غرور و بی‌کفایتی است.

سوم، مدیران فناوری امیدوار بودند که کسب لطف ترامپ به آنها اجازه دهد تا از تهاجمات نظارتی ناخواسته در خارج از ایالات متحده، به ویژه در اروپا جلوگیری کنند. دولت ترامپ بدون شک به جهاتی به این امر کمک کرده است. به عنوان مثال، وزیر بازرگانی Lutnick به یک متحد مهم برای رهبران فناوری تبدیل شده است که سعی در مبارزه با تعدادی از تصمیمات اجرایی اتحادیه اروپا دارند.

اما با هر معیار معنی‌دار دیگری، این رویکرد فاجعه‌بار بوده است: احساسات ضد فناوری بزرگ و (افسوس) ضدآمریکایی هرگز در بخش‌های بزرگی از جهان بالاتر نبوده است و اکثر اقتصادهای بزرگ - از جمله کانادا، هند، آلمان و برزیل - اکنون در تلاش هستند تا کمتر و نه بیشتر از آنچه دره سیلیکون تولید می‌کند داشته باشند.

پس از چرخش به ترامپ، کارت امتیازی سیلیکون ولی چیزی شبیه به این است: رقیب اصلی (چین) تقویت شد. حمایت داخلی ضعیف شد؛ بازارهای جهانی خشمگین شدند

چند روز قبل از تحلیف ترامپ در سال 2024، زمانی که اتحادیه Valley-MAGA به پایان رسید، در آن زمان نقشی حاشیه‌ای در برخی از بحث‌ها ایفا کردم - جدایی (نه کاملا بی‌ربط) خود از متا را به عنوان رئیس امور جهانی آن اعلام کردم - دلایل متعددی برای این اشتباه محاسباتی فوق‌العاده رخ داد:

FOMO . در سال 2024، ایلان ماسک شب انتخابات را در Mar-a-Lago گذراند. نگاه یکی از رهبران فناوری - به ویژه شخصی که برای همتایانش ترسناک است مانند ماسک - که به ترامپ و اطرافیانش سیلی زد، بقیه را وادار کرد که همین کار را انجام دهند. این ایده که یکی از رقبای آن‌ها در رقابت سرسختانه برای برتری هوش مصنوعی ممکن است بتواند با گروه بسیار معاملاتی اطراف ترامپ به توافق برسد، واضح است که تحمل آن‌ها بیش از حد است. همه آنها می خواستند آنجا باشند، در صورتی که کنار گذاشته شوند.

بازپرداخت رهبران فناوری در آستانه انتخاب مجدد ترامپ باید نسبت به آنها عصبانی باشند. برخی احساس می کردند که رسانه های سنتی، دانشگاه ها و نخبگان فرهنگی با آنها رفتار ناعادلانه ای داشتند. محافظه کاران مدت هاست که در محیط لیبرال سنتی دره احساس عدم استقبال می کردند. دولت بایدن به جای همکاری با آنها در زمینه سیاست و مقررات، رهبران فناوری را به طرز ناشیانه ای مورد تحقیر قرار داده بود. این عوامل گروه بزرگی از افراد قدرتمند، ثروتمند و آزرده ایجاد کرد. قدم گذاشتن در چادر ترامپ راه خوبی برای یکسان کردن امتیاز به نظر می رسید.

سوء تفاهم از سیاست به‌عنوان کسی که نزدیک به دو دهه را در دفتر منتخب گذرانده‌ام و بیشتر وقتم را از زمان کار در حوزه فناوری و اطراف آن صرف کرده‌ام، همیشه متحیر هستم که چگونه افراد باهوش و ثروتمند مشتاقانه در مورد موضوعاتی توضیح می‌دهند که در مورد آنها اطلاعات کمی دارند - به‌ویژه سیاست. به نظر می‌رسد که موفقیت تجاری آنها این دیدگاه را در آنها تقویت می‌کند که سیاست آسان است، فقط اگر صاحبان دفتر کم‌هوش به حرف‌هایشان گوش کنند. همین غرور است که دره را به مکانی هیجان انگیز و خشمگین تبدیل می کند.

چرخه های تبلیغات فنی یکی از اساسی‌ترین اشتباهاتی که جامعه فناوری مرتکب می‌شود این است که دیدگاه‌های تبلیغاتی خود را در سیاست اعمال می‌کنند. به همین دلیل است که بسیاری از رهبران فناوری پیروزی ترامپ در سال 2024 را - که از نظر آرای مردمی محدود بود - به عنوان دستوری برای اجرای یک دستور کار ایدئولوژیک گسترده تفسیر کردند. اما رای دهندگان از زمانی که سیاستمداران با دنبال کردن سیاست‌های غیرتمندانه‌ای که احساس نمی‌کنند به آن رای داده‌اند، حمایت خود را بدیهی می‌دانند، متنفرند. طرفداران برگزیت همین اشتباه را در بریتانیا مرتکب شدند و از اکثریت ناچیز در همه پرسی برای تحمیل تفسیری تندرو از آن استفاده کردند.

اکنون اکثریت قابل توجهی از بریتانیایی ها برگزیت را اشتباه بزرگی می دانند. به همین ترتیب، بسیاری از رای دهندگان ایالات متحده از رفتار خودخواهانه و افراط گرایی دولت دوم ترامپ و به ویژه بی تفاوتی آشکار آن نسبت به وضعیت بد اقتصادی خود بیزار هستند. برای آنها، رابطه دنج دولت با دره بخش مهمی از مشکل است.

آونگ همیشه تاب می خورد. به نظر می‌رسد بسیاری از مدیران عامل فناوری که می‌خواستند خود را به ترامپ بچسبانند، فکر می‌کردند که پیروزی او نشان‌دهنده یک تغییر سیاسی دائمی است – که آونگ هرگز به عقب برنمی‌گردد. بنابراین آنها بلافاصله دو برابر شدند. چنین قاطعیتی می تواند در هنگام شرط بندی بر روی روندهای فناورانه در حال حرکت، دارایی باشد. اما در سیاست، مانعی برای درک واقعیت‌های اجتماعی و سیاسی درازمدت است.

برادران VC از حدود سال 2020، مجموعه‌ای از سرمایه‌گذاران با نفوذ، از جمله مارک آندرسن و دیوید ساکس، به قهرمان جنگ‌های فرهنگی آمریکا تبدیل شدند و بر آنچه به عنوان توطئه بین دولت بایدن و پلتفرم‌های محتوای بزرگ برای سانسور محافظه‌کاران، به‌ویژه در طول همه‌گیری کووید، تمرکز کردند، تمرکز کردند. بسیاری از آنها در چرخه انتخابات سال 2024 کمپین های طرفدار رمزارزها را تأمین مالی کردند و ظاهرا موفقیت آنها در شکست دادن برخی از نامزدهای برجسته طرفدار مقررات به سر آنها رفت.

آنها فکر می‌کردند که موفقیت در یک موضوع (تنظیم صنعت کریپتو) که اکثر رأی‌دهندگان به آن اهمیتی نمی‌دهند، طرحی است برای اینکه چگونه آنها – و مهم‌تر از همه، چگونه بخش فناوری به‌طور کلی – باید برای سهم‌های بزرگ‌تری در سیاست بازی کند. اما بین رهبران VC که بر اساس تمایلات ایدئولوژیک شخصی خود - هم در راست و هم در چپ - عمل می‌کنند و مدیران پلتفرم‌های بزرگ فناوری که این کار را انجام می‌دهند، دنیایی تفاوت وجود دارد.

اولی‌ها باید آزادانه نظرات خود را تبلیغ کنند و پول خود را برای هر هدفی که می‌خواهند خرج کنند، تا حدی به این دلیل که خودشان شرکت‌های نتیجه‌ای نمی‌سازند، بلکه صرفا روی آنها سرمایه‌گذاری می‌کنند. (این روزها من خودم در VC کار می کنم.) اما اگر شما رهبر شرکتی هستید که فناوری تولید می کند که ادعا می کنید اهمیت اجتماعی بسیار زیادی دارد، مشارکت سیاسی حزبی شما باید بسیار محدودتر باشد.

[از شماره ژوئن 2026: پوپولیست سرمایه خطرپذیر]

چرا هر کدام از اینها اهمیت دارد؟ چرا کسی باید اهمیت دهد که تعداد انگشت شماری از مدیران قدرتمند فناوری در تلاش برای بازی سیاسی به هم ریخته اند؟

من بر این باورم که هوش مصنوعی هنوز این پتانسیل را دارد که به جای تبدیل شدن به ارباب بشریت، در خدمت منافع بشریت باشد. اما این پتانسیل تنها در صورتی محقق خواهد شد که در سیلیکون ولی و واشنگتن افراد باهوش و متفکری داشته باشیم که آماده همکاری با یکدیگر بدون توجه به وفاداری حزبی برای کمک به گسترش مزایای فناوری در سراسر جامعه باشند. اتحاد معاملاتی که در چند سال گذشته شاهد بودیم نمی‌توانست از آن ایده‌آل دورتر باشد.

دموکرات‌ها اکنون انگیزه‌ای دارند تا زندگی را تا جایی که می‌توانند برای رهبران فناوری حامی ترامپ ناراحت کنند. این ممکن است آنها را از تلاش برای منحرف کردن انتخابات آینده برای مطابقت با منافع خود منصرف کند. اما همچنین می‌تواند به چرخه‌ای از مجازات منجر شود که برای سیلیکون ولی بد، برای نوآوری و در نهایت برای دموکرات‌ها نیز بد است.

شرکت‌های بزرگی که در ساخت فن‌آوری‌هایی که همه ما به آن‌ها وابسته هستیم، درگیر هستند، با دور ماندن از سیاست‌های حزبی به بهترین وجه مورد استفاده قرار می‌گیرند. تلاش برای سوار کردن شلاق سیاسی از یک چرخه به چرخه دیگر یک بازی احمقانه است. چندی پیش، رهبران دره سیلیکون بدون توجه به اینکه کدام حزب مسئول بود، در کنار توانمندسازی فردی بودند. این همیشه فراخوانی اصیل‌تر از پیوستن فرصت‌طلبانه به هر طرفی از نخبگان سیاسی بود که در هر زمان برنده می‌شوند.

رهبران فناوری باید بدون در نظر گرفتن ایدئولوژی حزبی، متعهد به حفظ روابط باز و سازنده با هر کسی باشد که در آینده در قدرت است. به خاطر خود و ما باید از بازی انتخاب برنده و بازنده سیاسی خارج شوند.