نزدیکترین جسمی که به خورشید رسیده است چیست؟

وقتی به اجسام نزدیک به خورشید فکر می کنید، احتمالا عطارد، درونی ترین سیاره منظومه شمسی به ذهنتان خطور می کند. اما آیا جسم دیگری - طبیعی یا مصنوعی - به ستاره ما نزدیکتر شده است؟ و نزدیکترین چیزی که یک جسم در حالی که هنوز در حال فرار است به خورشید رسیده است؟

کارشناسان به Live Science گفتند که بسیاری از اجرام بسیار نزدیکتر از عطارد از جمله سیارک ها، دنباله دارها و فضاپیماها هستند.

به گفته ناسا، عطارد در نزدیکترین نقطه خود به خورشید، به نام حضیض، در فاصله 29 میلیون مایلی (47 میلیون کیلومتری) از ستاره ما قرار دارد.

برای خبرنامه ما ثبت نام کنید

(اعتبار تصویر: مرلین پرکینز / آینده) در خبرنامه هفتگی Life's Little Mysteries ثبت نام کنید تا آخرین رازها را قبل از اینکه آنلاین شوند، دریافت کنید.

اما چندین سیارک شناخته شده حتی نزدیک تر می شوند. اسکات شپارد، ستاره شناس در Carnegie Science، یک مؤسسه تحقیقاتی مستقل در واشنگتن دی سی، گفت که این گونه سیارک ها، با مدارهایی که از عطارد عبور می کنند، مرکوری-صلیب نامیده می شوند. او در ایمیلی به Live Science گفت: آنها مدارهای بسیار غیرعادی دارند، به این معنی که "آنها در این مکان شکل نگرفته اند بلکه احتمالا از کمربند اصلی سیارک ها به سمت خورشید پراکنده شده اند." جستجو در پایگاه داده‌های کوچک بدن ناسا برای یافتن چنین سیارکی نشان می‌دهد که 2024 YL3 رکورددار فعلی است.

این صخره به طول 463 فوت (141 متر) به اندازه آسمان خراش دارای حضیض 6.4 میلیون مایل (10.3 میلیون کیلومتر) است.

گروه دیگری از اجرام آسمانی ممکن است 2024 YL3 را شکست دهند. اینها سیارک های پیشنهادی هستند که تصور می شود مدارهای دایره ای در مسیر عطارد دارند. ولکانوئیدها نامیده می شوند، نام آنها از Vulcan گرفته شده است، سیاره ای نظری که زمانی فرض می شد در این منطقه وجود دارد.

تصویری از سیارک ایکاروس در حال عبور از عطارد. در بازه های زمانی طولانی تر، مانند سیارک ها نیز به عنوان "برنده" ظاهر می شوند. شپرد گفت که از آنجایی که آنها از نظر دینامیکی ناپایدار هستند، احتمالا ظرف چند میلیون سال با خورشید برخورد خواهند کرد، اگرچه ممکن است در عوض به یک سیاره برخورد کنند یا به بیرون پرتاب شوند.

(اعتبار تصویر: توسط NASA/JPL- Caltech/GSSR) مارتین بیچ، استاد بازنشسته فیزیک در دانشگاه رجینا در کانادا، در ایمیلی به Live Science گفت که مدل‌های عددی نشان می‌دهند که چنین سیارک‌هایی مدارهای پایداری بین ۵.۵۸ تا ۲۳.۲۳ میلیون مایل (۸.۹۸ میلیون تا ۳۷.۳۹ میلیون کیلومتر) از مرکز خورشید دارند. این به این معنی است که برخی از ولکانوئیدها ممکن است حتی نزدیک‌تر از گذرگاه‌های عطارد به خورشید حرکت کنند. فقط یک اشکال وجود دارد: ولکانوئیدها مانند سیاره همنامشان وجود ندارند و مطالعه ای در سال 2013 هیچ اثری از آنها پیدا نکرد.

اما برخی از فضاپیماها بسیار بسیار نزدیکتر شده اند. به عنوان مثال، کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا که در سال 2018 پرتاب شد، جو بیرونی خورشید یا تاج را مطالعه کرد. برای سه مدار نهایی ماموریت اولیه، کاوشگر یک مسیر غیرعادی با حضیض تنها 4.5 میلیون مایل (7.3 میلیون کیلومتر) از مرکز خورشید را طی کرد. در این فاصله، که به صورت گرافیکی در صفحه وب رسمی ماموریت نشان داده شده است، فضاپیما از طریق تاج عبور کرد، جایی که یک سپر فوم کربنی از کاوشگر در برابر گرمای شدید محافظت می کرد.

دنباله دارهای "Sungrazers" و "Sun-Diving".

دنباله‌دارهای آفتاب‌گیر اغلب با نزدیک شدن به حضیض، به‌طور چشمگیری درخشان می‌شوند. (اعتبار تصویر: راجر لیندز/NOIRLab/ NSF /AURA/) دسته دیگری از اجرام طبیعی - که دنباله دارهای خورشیدی نامیده می شوند - هنوز نزدیک تر می شوند. مطالعه‌ای در سال 2018 چنین دنباله‌داری‌هایی را به فاصله نزدیک‌تر از 1.49 میلیون مایل (2.39 میلیون کیلومتر) به مرکز خورشید توصیف کرد، اگرچه نزدیکی دقیق خورشیدی هر یک از این دنباله‌دارها به پارامترهای مداری آنها بستگی دارد.

Man-To Hui، محقق رصدخانه نجوم شانگهای، به Live Science گفت که آفتابگیرهای کوچک - که برخی از آنها فقط 30 فوت (10 متر) عرض دارند - در حین چرخش متلاشی می شوند زیرا به طور غیریکنواخت گرم می شوند، در حالی که گرانش قدرتمند خورشید گرانش های بزرگتر را از هم جدا می کند. با این وجود، چندین نفر سالم می‌گریزند. یکی از نزدیک‌ترین‌هایی که تاکنون مشاهده شده، دنباله‌دار بزرگ جنوبی در سال 1887 بود که در فاصله 446187 مایلی (718070 کیلومتری) از خورشید قرار گرفت.

اسرار مرتبط

اگر خورشید ناگهان ناپدید شود چه اتفاقی برای زمین می افتد؟

چقدر طول می کشد تا خورشید بچرخد؟

آیا خورشید واقعا یک ستاره کوتوله است؟

اما «برندگان» واقعی، دنباله‌دارهای «در حال غرق شدن» یا «آفتاب‌گیر» هستند. چنین دنباله‌داری‌هایی احتمالا در اوایل منظومه شمسی به وفور وجود داشته‌اند، اگرچه تصور می‌شود که امروزه نادر باشند. این دنباله دارها از سطح مرئی خورشید یا فوتوسفر عبور می کنند و در خورشید فرو می روند. اگرچه هنوز هیچ کس چنین غواصی را ردیابی نکرده است، اما مطالعه سال 2018 اشاره کرد که یک دنباله دار به حضیضی کمتر از شعاع خورشید یا 432244 مایل (695630 کیلومتر) از مرکز خورشید نیاز دارد. با این حال، هیچ گذر دومی وجود ندارد - همه دنباله‌دارهای غواصی در خورشید نابود می‌شوند.

بنابراین، شی کشف‌شده‌ای که به خورشید نزدیک‌تر شد، دنباله‌دار بزرگ جنوبی در سال 1887 بود. با این حال، اگر یک غواصی مشاهده شود، رکورددار جدید خواهد بود و دنباله‌دار بزرگ جنوبی را با فاصله 13943 مایلی (22439 کیلومتری) دور می‌کند.

با مسابقه خورشید ما ببینید چقدر در مورد خورشید می دانید!