نشست ترامپ و شی

اشتراک در اینجا: پادکست های اپل | Spotify | یوتیوب | ابری | قالب های جیبی

این یک هفته بزرگ در صحنه جهانی است. بیش از 100 رهبر جهان و نمایندگان ارشد آنها در شهر نیویورک برای مجمع عمومی سازمان ملل متحد ملاقات خواهند کرد. و روز پنجشنبه، چشم ها به سمت جنوب، به سمت واشنگتن خواهد رفت، جایی که پرزیدنت ترامپ برای دومین بار در شش ماه گذشته با رئیس جمهور چین، شی جین پینگ دیدار خواهد کرد.

هشدارهای مدیران سیلیکون ولی در مورد خطرات بالقوه هوش مصنوعی در جریان رسیدگی است. رهبران فناوری خواستار کاهش سرعت توسعه و مقررات شده اند، اما ترامپ نسبت به احتیاط آنها محتاط است. رئیس‌جمهور معتقد است که کاهش سرعت هوش مصنوعی به چین کمک خواهد کرد، اگرچه گزارش‌های اخیر حاکی از آن است که او ممکن است به همان اندازه، اگر نه بیشتر، نگران باشد که کندی رشد اقتصاد آمریکا را - که از قبل از جنگ در ایران آسیب دیده است - به رکود وارد کند.

نتیجه جلسات در نیویورک چیست؟ آیا شی و ترامپ زمینه های مشترکی در زمینه هوش مصنوعی پیدا خواهند کرد؟ در این قسمت از رادیو آتلانتیک، من با همکارانم، ویویان سالاما، گزارشگر قدیمی سیاست خارجی، و روژه کارما، گزارشگر اقتصادی، صحبت کردم تا همه چیز را بفهمم.

متن زیر متنی از این قسمت است:

روژه کارما: اگر راه اصلی دونالد ترامپ برای مذاکره تهدید به اجبار اقتصادی باشد، چین اکنون می داند که او چیز زیادی برای استفاده ندارد.

[ موسیقی ]

آدام هریس: این رادیو آتلانتیک است. من آدام هریس هستم و این یک هفته بزرگ در سیاست بین المللی است.

رهبران جهان در نیویورک برای مجمع عمومی سازمان ملل متحد گرد هم می آیند و شی جین پینگ، رئیس جمهور چین برای اولین بار در بیش از یک دهه گذشته به واشنگتن می آید، در لحظه ای که چین در گفتگوهای جهانی پیرامون هوش مصنوعی نقش محوری دارد.

پرزیدنت ترامپ همچنان از سرعت به جای احتیاط ترجیح می دهد تا مطمئن شود که ایالات متحده می تواند در زمینه هوش مصنوعی پیشتاز باشد. اما همه، از جمله مدیران عامل شرکت‌های برجسته هوش مصنوعی، چندان مطمئن نیستند.

روابط ایالات متحده و چین از زمان بازگشت رئیس جمهور به قدرت، سرد تا ولرم بوده است. کشورها در سال گذشته پس از اعمال تعرفه‌های ترامپ به یک آتش‌بس تجاری متزلزل دست یافتند و در میان آشفتگی‌های ناشی از سیاست‌های دولت او، سایر کشورها برای معاملات تجاری به چین روی آورده‌اند.

در همین حال، در ایالات متحده، آمریکایی‌ها درد ناشی از برنامه‌های اقتصادی ترامپ و جنگی را که باعث افزایش قیمت اقلام روزمره، از بنزین گرفته تا خواربار، می‌شود، احساس می‌کنند.

همه این جلسات به چه چیزی منتهی خواهند شد؟

با من برای گفتگو با همکارانم، نویسندگان کارکنان آتلانتیک، ویوان سالاما و روژ کارما هستند.

برسیم به سوالات

ویویان، روژ، از اینکه امروز به من ملحق شدید بسیار متشکرم.

ویویان سالاما: خوب است که اینجا هستم.

روژه کارما: از بودن در اینجا عالی است، آدام.

هریس: ویویان، من می‌خواهم با تو شروع کنم تا این را کمی برای ما تنظیم کنی. در جریان دیدارهای این هفته شی و ترامپ چه چیزی در خطر است؟

سلاما: منظورم این است که دو کشور خیلی در خطر هستند زیرا اساسا در این اکوسیستمی که در آن به هم وابسته هستند و در عین حال تلاش می‌کنند با یکدیگر همکاری کنند - از لحاظ اقتصادی وابسته به یکدیگر، تلاش برای رقابت با یکدیگر و تلاش برای حفظ موقعیت خود به عنوان این دو ابرقدرت جهانی، رشد می‌کنند. و بسیاری از این علایق با باد مخالف روبرو هستند.

و بنابراین، آنها در یک لحظه بسیار عجیب از نظر ژئوپلیتیکی می آیند، هم برای پرزیدنت ترامپ و هم برای رئیس جمهور شی. جدا از این واقعیت که آنها در یک سال و نیم گذشته این اختلاف بالا و پایین را بر سر تجارت و تعرفه ها و به ویژه رقابت بر سر نیمه هادی های پیشرفته و هوش مصنوعی و این رقابت برای مواد معدنی کمیاب داشته اند، هر دو از نظر اقتصادی در داخل کشور نیز تحت فشار قرار گرفته اند.

پرزیدنت ترامپ آشکارا این روزها جنگ با ایران را بسیار سنگین در ذهن خود دارد و از کشورهایی مانند چین و روسیه که گمان می‌رود هنوز از رژیم ایران حمایت می‌کنند و به آنها کمک می‌کنند حملاتی را که ایالات متحده علیه اسرائیل انجام داده است، ناامید شده است. اما همچنین تأثیر اقتصادی ناشی از این جنگ، جایی که اساسا امواج شوک را به سراسر جهان فرستاد، و به ویژه برای بازارهای نفتی که با مشکل مواجه شده‌اند. می دانید، این چیزی است که بر چین نیز تأثیر می گذارد. فشارهای تورمی در هر دو کشور واقعا مشکل ساز بوده است.

و بنابراین آنها با این درک و این حس به پای میز می آیند که هر دو واقعا باید کاری انجام دهند که در داخل کشور به آنها کمک کند، و در عین حال توانایی خود را برای انجام کارهایی که در سراسر جهان انجام می دهند حفظ کنند، و این کار را به گونه ای انجام دهند که با یکدیگر رقابت کنند. پویایی بسیار عجیبی است، اما پرزیدنت ترامپ همواره گفته است که برای او اولویت است. و او می خواهد که این رابطه پیشرفت کند.

هریس: وضعیت رئیس جمهور، حتی نسبت به اولین دوره ترامپ، چگونه تغییر کرده است، درست است؟ به نظر می‌رسید که با ورود به این دوره، یک نوع خصومت آشکار با تعرفه‌ها وجود داشت، و به نوعی به یک خوب تبدیل شد، ما می‌توانیم با هم کار کنیم و این نوع رابطه کاری داریم. موضع رئیس‌جمهور در مورد چین از آن دوره اول چگونه تغییر کرده است؟

سلاما: بله، خوب، منظورم این است که او می‌داند که جنگ با چین برای ایالات متحده سودی ندارد، اگرچه او اصرار داشته است که تعرفه‌ها، به عنوان مثال، به کسب‌وکارهای آمریکایی کمک می‌کند و به تولیدکنندگان آمریکایی کمک می‌کند. او گفته است که کشاورزان به نوعی عایق هستند. او تأثیر اقتصادی این تعرفه‌ها را که بسیاری از اقتصاددانان در سراسر جهان می‌گویند عامل افزایش فشارهای تورمی و افزایش قیمت‌ها در ایالات متحده هستند، رد کرده است. و بنابراین او کاملا آن را رد کرده است. این یکی از عناصر اصلی برنامه اقتصادی او است.

اما آنچه ما دیدیم این است که - در کنار جنگ ایران و فشارهایی که به دلیل افزایش قیمت نفت و تورم در حال افزایش است، و علاوه بر برخی دیگر از شرایط اقتصادی که در اینجا می‌بینیم - رئیس‌جمهور واقعا در تنگنا قرار دارد، و او تشخیص می‌دهد که انتخاب جنگ با چین احتمالا آن را تشدید می‌کند. مشاوران او به طور مداوم به او می گویند که انتخاب مبارزه با چین مزایای نهایی را که شما به دنبال آن هستید ارائه نمی دهد.

و به خصوص - به شنوندگان و بینندگان ما یادآوری کنید که در حال حاضر در یک دوره انتخاباتی هستیم که در آن جمهوری‌خواهان، به‌ویژه آنهایی که برای کسب کرسی‌های مجلس نامزد می‌شوند، به دلیل بسیاری از این مسائل در حال حاضر مقابل دیوار قرار گرفته‌اند. و بنابراین از نظر سیاسی، انتخاب مبارزه با چین در حال حاضر سودمند نیست، و در عوض تلاش برای یافتن راه هایی برای رقابت، بله، اما در نهایت برای زنده ماندن و پیشرفت در این روزگار به یکدیگر نیاز داریم.

و بنابراین آنها سعی می کنند اکنون با چشمان باز و با چشمان درشت به رابطه با چین نزدیک شوند – که نمی توانند درها را به روی چین ببندند. حتی واقع بینانه هم نیست

هریس: می‌دانی، روژه، یکی از چیزهایی که من فکر می‌کنم در دهه گذشته آموخته‌ایم این است که رئیس‌جمهور همیشه وقتی به مشاورانش می‌گویند که دعوا نکند، گوش نمی‌دهد. و با فکر کردن به اخبار چند هفته اخیر - وحشت در مورد هوش مصنوعی که از خود مدیران عامل فناوری بیرون می آید، که در مورد کاهش سرعت توسعه برای هماهنگی و اجازه دادن به مقررات در آن زمان صحبت می کنند - رئیس جمهور به نوبه خود لزوما آن را خریداری نمی کند، درست است؟ او اخیرا به خبرنگاران گفته است:

دونالد ترامپ: ما در زمینه هوش مصنوعی چین را رهبری می کنیم. ما پیشرفته ترین کشور دنیا هستیم. و صادقانه بگویم، من می‌خواهم آن را به همین شکل حفظ کنم، زیرا هر کسی برنده هوش مصنوعی باشد، برنده است.

هریس: روژ، آیا این استدلال را از رئیس جمهور می خرید که این فشار برای نادیده گرفتن هشدارهای مدیران عامل فناوری مربوط به چین است؟

کارما: من آن را به طور کامل نمی خرم. بنابراین، من فکر می کنم مهم است که این جلسه را در چارچوب قرار دهیم. من فکر می کنم که مسابقه هوش مصنوعی موضوع اصلی این جلسه خواهد بود. شما در حال حاضر گزارش هایی از دیدار اسکات بسنت وزیر خزانه داری با همتای چینی خود و بحث در مورد ایده، به عنوان مثال، یک سیستم هشدار هوش مصنوعی را می بینید. من فکر می کنم این موضوع قرار است محوری باشد.

و همانطور که به آن اشاره کردی، آدام، من فکر می کنم واقعا دو داستان در اینجا با هم برخورد می کنند. بنابراین اولین داستان همان چیزی است که شما به آن اشاره کردید، که در ایالات متحده اتفاق افتاده است، جایی که شما این سری از حوادث را دارید که در آن هوش مصنوعی وجود دارد - و مردم احتمالا تا به حال با آنها آشنا هستند - اما برخی از آنها را نشان می دهند، بگذارید فقط آن را رفتاری بسیار ترسناک بنامیم که اساسا هر مدیر عامل فناوری، از Elon Musk در OpenAI، Anthropic گرفته تا Althroman در واقع در OpenAI گرفته تا Altroman را داشته است. نگران

این شرکت‌ها که همین شش ماه پیش با ایده‌ی تنظیم مقررات مواجه بودند، اکنون اساسا از دولت التماس می‌کنند که آنها را تنظیم کند. شما قانونگذارانی از هر دو طرف راهرو دارید که تلاش می‌کنند مقرراتی بنویسند، و کل دیدگاه در ایالات متحده این است که، بسیار خوب، این خیلی سریع پیش می‌رود. باید سرعتش را کم کنیم

اما یک داستان دوم نیز وجود دارد که امسال اتفاق افتاده است، و آن شتاب هوش مصنوعی چینی است. و این همان چیزی است که در پس‌زمینه اتفاق می‌افتد، این است که با رفتن به این سال، کلود کد جهان را در طوفان می‌برد. این دیدگاه وجود داشت که ایالات متحده و آزمایشگاه های آن به طور قطعی در رقابت هوش مصنوعی پیشرو هستند. و در چند ماه گذشته، مجموعه‌ای از مدل‌های چینی منتشر شده‌اند که اساسا، در معیارهایی که ما می‌شناسیم، نشان داده‌اند که گردن و گردن زیبایی با مدل‌های آمریکایی دارند و اغلب با کسری از قیمت آموزش دیده‌اند.

و این، من فکر می‌کنم، واقعا ماجرای کندی ایالات متحده را پیچیده کرده است. چون فکر می‌کنم یک استدلال حسن نیت وجود دارد که اگر ایالات متحده به‌طور یک‌جانبه مقررات واقعا سخت‌گیرانه‌ای وضع کند، اگر ایالات متحده به‌طور یک‌جانبه سرعت خود را کاهش دهد، در این صورت فقط مسئله زمان است که چین به آمریکا برسد و سپس از ایالات متحده پیشی بگیرد و آن‌وقت ما بدترین هر دو جهان را خواهیم داشت، درست است؟ زیرا در آن صورت، ما سیستم‌های هوش مصنوعی به سرعت در حال پیشرفت داریم که خطرناک هستند، و این فناوری توسط بزرگترین رقیب ژئوپلیتیک ما - یک دولت مستبد - کنترل می‌شود.

و بنابراین من فکر می کنم که این دو داستان در این جلسه در کنار هم قرار می گیرند، چیزی که واقعا مهم است. فکر می‌کنم این دیدگاه در میان کارشناسان هوش مصنوعی وجود دارد که تنها راه واقعی و پایدار برای کاهش سرعت هوش مصنوعی برای رفع برخی از این احتمالات، همکاری ایالات متحده و چین با یکدیگر است.

اکنون، وقتی صحبت از اظهارات دونالد ترامپ می‌شود که می‌گوید، خوب، ما نمی‌توانیم هیچ مقرراتی را به خاطر چین انجام دهیم، به نظر من این کمی غیرصادقانه و کمی گیج‌کننده است، زیرا دونالد ترامپ و سیاست‌های او برخی از بزرگترین دلایل نزدیک شدن چین به ایالات متحده در رقابت هوش مصنوعی هستند.

هریس: او دقیقا چگونه توانایی های چین را ارتقا داده است؟

کارما: بنابراین بزرگترین مزیتی که ایالات متحده در رابطه با مسابقه هوش مصنوعی دارد، شبه انحصار ما در مورد آنچه نیمه هادی های پیشرفته نامیده می شود - تراشه های کامپیوتری بسیار پیشرفته ای است که برای انجام تریلیون ها محاسبات در ثانیه برای آموزش این سیستم های هوش مصنوعی بسیار پیشرفته مورد نیاز است. اساسا یک شرکت در جهان وجود دارد که می تواند اینها را در مقیاس ایجاد کند، طراحی کند، و آن انویدیا مستقر در ایالات متحده، با ارزش ترین شرکت در جهان است.

در زمان جو بایدن، سیاستی وجود داشت که در آن دولت بایدن آنچه را که کنترل صادرات بر روی این نیمه هادی ها نامیده می شود، اعلام کرد و اساسا گفت: ببینید، ما می دانیم که این یک فناوری مهم است. ما می دانیم که کاربردهای نظامی زیادی دارد. ما نمی خواهیم چین بتواند به سرعت ما در این فناوری پیشرفت کند. بنابراین ما قصد داریم فروش تراشه های پیشرفته ترین تراشه های خود را به چین محدود کنیم. ما به انویدیا می گوییم که اجازه ندارد بهترین تراشه های خود را به چین بفروشد.

اکثر کارشناسان بر این باورند که این یک دلیل کلیدی برای عقب ماندن چین در رقابت هوش مصنوعی است، حتی اگر آنها استعدادهای تقریبا برابری در مهندسی هوش مصنوعی دارند. آنها تعداد زیادی دانشمند پژوهشگر دارند. آنها مصرف انرژی باورنکردنی و توانایی ساخت مراکز داده دارند. اما تنها چیزی که آنها ندارند تراشه است.

اما وقتی دونالد ترامپ روی کار آمد، به طور سیستماتیک این کنترل های صادراتی را لغو کرد. در حال حاضر، چین به واردات H200 دسترسی دارد، که دومین تراشه برتر انویدیا در دسترس است، که بسیار پیشرفته تر از هر چیزی است که هر شرکت چینی در حال حاضر می تواند بسازد. و بنابراین، من یک قطعه در این مورد نوشتم که در آن اساسا گفتم، این معادل این است که بگوییم ما در یک مسابقه با روسیه در مورد سلاح‌های هسته‌ای هستیم و در عین حال اورانیوم کرملین را نیز می‌فروشیم. اساسا سیاست دونالد ترامپ همین است. و من فکر می کنم خیلی کمی منطقی است.

هریس: ویویان، ما در مورد راه‌هایی صحبت می‌کنیم که سیاست‌های رئیس‌جمهور کشورهای دیگر را به آغوش رقبا سوق داده، آنها را به آغوش چین سوق داده است - به مارک کارنی و صحبت‌های او در مورد تنظیم مجدد نظم بین‌المللی فکر می‌کنیم. من در این زمینه به ادامه جنگ با ایران فکر کرده ام. این جنگی است که واقعا برای اکثریت رای دهندگان ایالات متحده منفور است، اما چین اخیرا میزبان یک دیپلمات ایرانی در نمایش اهرم فشار پکن بر ایران بود. این به ما در مورد رابطه چین با ایران، در حالی که این جنگ با ایالات متحده همچنان در حال گسترش است، به ما می گوید؟

سلاما: بنابراین در سؤال شما چیزهای زیادی برای باز کردن وجود دارد، و اتفاقا چیزی است که من این روزها کمی درباره آن می نویسم. رابطه چین و ایران به‌ویژه به دلایل مختلف برای روسیه و چین سودمند است. در این مرحله، ایران به دنبال هر دوستی است که بتواند پیدا کند. به طور فزاینده ای، به دلیل تحریم ها و محاصره های دولت ترامپ علیه ایران در حال حاضر، کشورهای سراسر جهان می توانند کاری انجام دهند، حتی اگر روابط دوجانبه آنها با تهران بسیار مستحکم باشد.

آنها به تنهایی با تحریم‌های سنگین مواجه خواهند شد، به‌ویژه زمانی که دولت ترامپ در مورد آنچه تحریم‌های ثانویه نامیده می‌شود صحبت می‌کند، تحریم‌هایی که کشورها و شرکت‌های دیگر در جهان را به دلیل تجارت با ایران تحریم می‌کند.

و چین تا حدی به این هشدارها توجه کرده است، جایی که بسیاری از همکاری‌ها و روابط فوق با ایران کاهش یافته است زیرا آنها نیز مشمول این تحریم‌ها خواهند شد. اما در پشت صحنه و به ویژه در بعد نظامی، چین مشتری در ایران می بیند. ایران در حال حاضر—برخی از ذخایر و ذخایر نظامی‌اش به دلیل این جنگ تمام شده است، به‌ویژه فناوری هواپیماهای بدون سرنشین، که نیروی محرکه توانایی آن برای حفظ حملات ایالات متحده در هشت ماه گذشته یا بیشتر از این جنگ بوده است.

در حالی که تلاش می کند این ذخایر را بازسازی کند، به طور فزاینده ای به سمت چین خواهد رفت. و چین، البته، از فناوری بسیار خوبی در زمینه نظامی برخوردار است، اما به ویژه در مورد فناوری هواپیماهای بدون سرنشین. این برخی از پیشرفته ترین در جهان است. ایران نیز فناوری بسیار خوبی داشت، اما به چیزهای بیشتری نیاز دارد.

و بنابراین چین از انجام این کار خوشحال است. در نهایت می‌خواهد این تجارت را انجام دهد، و به سیاست یا ژئوپلیتیک درگیر در آن توجهی ندارد. بدیهی است که چین نیز - این یک شمشیر دولبه برای چین است زیرا باز هم از نظر اقتصادی این جنگ برای آنها مطلوب نبوده است. آنها فشارهایی را که بسیاری از کشورهای جهان احساس کرده اند، احساس کرده اند و بنابراین برای آنها مشکل ساز بوده است.

اما هر دو کشور مزیت تجارت با روسیه را نیز دارند، و روسیه می‌تواند شکاف‌های برخی از آنها را پر کند، به‌ویژه وقتی نوبت به خرید نفت ارزان‌تر می‌رسد. آنها به طور موقت هرگونه محاصره صادرات نفت روسیه در طول این جنگ را برداشته اند تا برخی از فشارهای جهانی برای به دست آوردن بخشی از آن نفت در بازار را کاهش دهند. و بنابراین آنها دارای یک نوع سه نفر هستند که از نظر توانایی حفظ چالش های فعلی که از نظر اقتصادی در سراسر جهان احساس می شود از یکدیگر سود می برند.

با این حال، در مورد سؤال گسترده‌تر شما در مورد اتحادها، من واقعا می‌خواهم به آن اشاره کنم - و این چیزی است که من کمی درباره آن نوشته‌ام - این است که یکی از ترس‌ها و مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، به‌نوعی پذیرش شدن توسط اتحادیه اروپا به‌عنوان عضو وابسته، و همه این چیزهایی است که در دولت دوم ترامپ می‌بینیم. یکی از چیزهایی که درباره آن نوشته ام این است که این موضوع واقعا در دولت دوم ترامپ جدا نیست.

در هر صورت، من در ماه های اخیر با مقامات ارشد در سراسر جهان صحبت کرده ام و آنها می گویند که ما باید برای جهانی برنامه ریزی کنیم که در آن ایالات متحده دیگر رهبر جهان آزاد نباشد. و این چیزی است که آنها معتقدند برای ترامپ منزوی نیست. شما به برخی از بادهای تغییر اینجا در ایالات متحده نگاه می کنید. شما حتی می شنوید که مترقی ها به نوعی در مورد جنگ های کمتر در خارج از کشور صحبت می کنند و بودجه وزارت دفاع را کاهش می دهند و چیزهایی از این قبیل.

این موضوع برای بسیاری از کشورهای جهان که می گویند بله، نگران کننده است، دونالد ترامپ به صراحت گفته است که به اتحادهای سنتی دوران پس از جنگ جهانی دوم به همان قداست برخی از اسلاف خود نگاه نمی کند. اما واقعیت این است که مردم آمریکا دو بار به او رای دادند. و اگر مردم آمریکا دو بار به او رای دادند - البته با وقفه ای در این بین - این نشان می دهد که اشتها برای چیزی که او می فروشد وجود دارد.

و اگر میل به آنچه می فروشد وجود داشته باشد، یک دموکرات باید به طور فزاینده ای – و به ویژه با توجه به اینکه نسل های جوان انزواگراتر می شوند – برخی از این سیاست ها را بپذیرد.

و بنابراین، به جای اینکه با دونالد ترامپ به عنوان یک پدیده رفتار کنند، اکنون با او به عنوان یک هنجار رفتار می کنند. و در نهایت چه کسی از این همه سود می برد؟ چین است. و این به این دلیل نیست که چین برای این کشورها خیرخواه است. اکثر کشورهای جهان به چین اعتماد ندارند. اما حتی کوچکترین جدایی، چه از نظر نظامی، چه از نظر اقتصادی، در صنایع – کوچکترین جدایی از ایالات متحده دریچه ای را به روی چین باز می کند. این یک فرصت کوچک برای چین است. و چین در حال استفاده از آن است.

و قضیه ایران چیزی بسیار منحصر به فرد در شرایط کنونی، جنگ کنونی است. اما چین نیز از سیاست‌های دولت ترامپ سود می‌برد. و بنابراین چیزی برای تماشا است.

کارما: و آدام، آیا واقعا می‌توانم چیزی را به سرعت اضافه کنم؟ یکی از مواردی که من در این جنگ بسیار پوشش داده ام، بازارهای نفت است. و من فکر می کنم یکی از عناصر بسیار نادیده گرفته شده در نشستی که قرار است این هفته برگزار شود، نقشی است که چین در پایین نگه داشتن قیمت جهانی نفت ایفا کرده است.

تقریبا با هر متخصصی که با آنها صحبت کردم، در آغاز این جنگ، معتقد بودند که قیمت نفت به 150 یا 200 دلار در هر بشکه افزایش می‌یابد، و سپس افزایش نمی‌یابد - ما اکنون به خوبی وارد این جنگ شده‌ایم. ماه‌ها و ماه‌ها و ماه‌ها می‌گذرد، و قیمت نفت بالاست، اما به اندازه پیش‌بینی‌های روز قیامت که همه فکر می‌کردند، بالا نیست. و بزرگترین دلیل تنها چین است. از آنجایی که چین، به دلایلی که هیچ کس به طور کامل نمی‌فهمد – و حتی هیچ کس دقیقا نمی‌داند که چگونه این کار را انجام دادند – اساسا واردات نفت خود را در اوایل سال جاری به نصف کاهش دادند.

آنها بزرگترین واردکننده نفت در جهان هستند و بنابراین این یک معامله بزرگ است. تقریبا به تنهایی برای کمک به پایین نگه داشتن قیمت نفت کافی بود. اما این نوع رفتار نمی تواند برای همیشه ادامه یابد.

بنابراین من فکر می‌کنم که دونالد ترامپ علاقه زیادی به این دارد که چین همچنان نفت بسیار کمتری مصرف کند. و به نظر ویویان، این واقعیت که چین به پایین نگه داشتن قیمت نفت کمک کرده است، نه تنها سرقفلی بین‌المللی را برای آن خریداری می‌کند، بلکه فکر می‌کنم اهرمی برای آن در این گفتگوها ایجاد می‌کند. زیرا اگر چین به طور ناگهانی دوباره شروع به خرید نفت زیادی کند، با رفتن به میان‌دوره، قیمت نفت بسیار بسیار بالاتر می‌رود. تنها یک چیز ممکن است که در ادامه این جلسات فکر کنید.

هریس: وقتی برمی گردیم، ویوان و روژه در مورد آنچه دولت در مورد تورم و مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک انجام می دهد صحبت می کنند.

[شکست]

هریس: اقتصاد ایالات متحده در این موقعیت همیشگی آشوب است. هفته گذشته، کوین وارش، رئیس فدرال رزرو، برای اولین بار در سه سال گذشته نرخ بهره را افزایش داد. روژه، این افزایش نرخ چه چیزی در مورد اقتصاد ایالات متحده در این لحظه به ما می گوید؟