نظر طراح کارخانه کیک پنیر در مورد تزیینات اوباما و ترامپ در دکوراسیون او چیست؟

اولا، مردی که مسئول ظاهر کارخانه کیک پنیر است از شما می خواهد که بدانید او دیوانه نیست. و احساسات او جریحه دار نشده است.

ریک مک کورمک طراح دکوراسیون التقاطی نقاشی‌های دیواری، ستون‌های بلند و چراغ‌های بزرگ کهربایی است که به هر کارخانه کیک پنیر حال و هوای ورسای حومه‌ای پست مدرن می‌دهد.

وقتی او برای اولین بار فهمید که باراک اوباما، رئیس جمهور سابق آمریکا در یک گردهمایی سیاسی در روز شنبه گفته بود که درخشش طلایی پرزیدنت ترامپ در دفتر بیضی شکل به نظر می رسد "صدام حسین یک کارخانه کیک پنیر باز کرد"، شگفت زده شد. و هنگامی که کاخ سفید با محکوم کردن آقای اوباما به عنوان یک نخبه گرا پاسخ داد - به راه انداختن یک سطل زباله اینترنتی در مورد اپتیک طبقاتی در آمریکا - آقای مک کورمک فقط سرش را تکان داد.

من از نظر عاطفی به طراحی کارخانه کیک پنیر وابسته نیستم، اما آیا مشکلات بزرگتری در کشور نداریم؟ او در مصاحبه ای در روز سه شنبه گفت.

سپس به تصویر بزرگتر فکر کرد. بله، مانند Cracker Barrel و Starbucks قبل از آن، Cheesecake Factory خود را یک بازیگر ناخواسته در جنگ های فرهنگی یافته است. و بله، او گفت، همه چیز احمقانه به نظر می رسد.

اما از جنبه مثبت، گرد و غبار میان دوره ای توجه یک ملت - حداقل کسانی که سیاست را دنبال می کنند - بر عشق واقعی او، طراحی رستوران متمرکز کرده است.

آقای مک کورمک، 69 ساله، گفت: "هیچ طراحی به طور جهانی مورد توجه قرار نمی گیرد."

کارخانه کیک پنیر - که در سال 1978 در مرکز نخبه گرایی، بورلی هیلز، کالیفرنیا آغاز شد - قلعه ای است که عادت دارد حملات را نه به همان اندازه هوشمندانه بلکه به همان اندازه نیرومند جذب کند.

یک نویسنده برای Vice زمانی آن را «تجسم آشپزی کارداشیان ها» نامید. مراکز علوم در منافع عمومی به اندازه وعده های آن حمله کرده و غذای آن را «حملات قلبی مبدل به شام» می نامند.

ظاهر این زنجیره که توسط بنیانگذار و مدیر اجرایی آن، دیوید اورتون، رویای آن بود و طی 16 سال توسط آقای مک کورمک اصلاح شد، مدتهاست که گروه منتقدان خاص خود را داشته است.

مکس کریگر توسعه‌دهنده و مفسر بازی در سال 2017 در پلتفرم دیجیتال X نوشت: «اگر می‌خواهید یک تجربه غذاخوری با مضمون «طراحی جهنمی پست مدرن» کاملا همه‌جانبه داشته باشید، من به شدت شام را در The Cheesecake Factory توصیه می‌کنم. عرصه.”

فروش از مکان هایی که حداقل یک سال باز بوده اند بیش از 15 درصد نسبت به سال گذشته افزایش داشته است. (یک رقیب، تگزاس رودهاوس، رشد 6 درصدی را گزارش کرد.) کارخانه کیک پنیر انتظار دارد امسال 26 رستوران جدید را به فهرست 218 رستوران خود اضافه کند.

آقای اورتون در دیترویت بزرگ شد، جایی که مادرش، اولین، کیک‌های پنیر را به رستوران‌هایی می‌فروخت که در زیرزمین خانواده پخته می‌شد، با استفاده از دستوری که از یک روزنامه بریده بود.

او به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد، دانشکده حقوق را رها کرد و شروع به نواختن درام برای یک گروه راک کرد که رهبر آن آهنگ آهنگ جیمی هندریکس "هی، جو" را نوشت. در اوایل دهه 1970، او والدین و خواهرش را متقاعد کرد که به غرب نقل مکان کنند و یک نانوایی چیزکیک در شمال هالیوود به نام کارخانه کیک پنیر باز کنند.

درآمد چندانی نداشت، بنابراین آقای اورتون تصمیم گرفت آن را به یک رستوران تبدیل کند. در سال 1978، او یک نقطه کوچک در یک بلوک از رودئو درایو در مثلث طلایی بورلی هیلز باز کرد.

او آنقدر تازه کار بود که هش براون را سرو می کرد، زیرا نمی دانست چگونه سیب زمینی سرخ کرده درست کند. با رشد تجارت، او منوهای رستوران های مجلل مانند Wolfgang Puck’s Spago را مطالعه کرد، غذاهای گوشت گوساله را امتحان کرد و فهمید که چگونه آنها را با مرغ ارزان تر درست کند. اندازه وعده ها و سس ها را دو برابر کرد.

این منو به غول 250 موردی که امروزه تبدیل شده است، رشد کرد. (الن دی جنرس زمانی آن را «تنها منوی قابل مشاهده از فضا» نامید.) آقای اورتون گفت که این منو برای «کام مردم عادی» جذاب است. او در برنامه «امروز» گفت: «من اهل لذیذ نیستم. "من خیلی چیزها را دوست ندارم، اما آنچه را که دوست دارم میلیون ها نفر دوست دارند، خدا را شکر."

آقای مک کورمک در سال 1992 آمد و در آنجا ماند تا اینکه در سال 2008 شرکت طراحی خود را افتتاح کرد. او از حساسیت طراحی آقای اورتون که برگرفته از سانفرانسیسکو دوران ویکتوریا و ایده‌های عجیب و غریبی مانند ستون‌های بلند با شاخه‌های نخل بود که در حمام‌ها دیده بود، استقبال کرد. و البته، هر رستوران دارای یک جعبه شیشه ای در قسمت جلویی بود که با چیزکیک پر شده بود.

آقای مک کورمک به یاد می آورد: «ما قصد داشتیم کمی احساس اروپایی یا عجیب و غریب داشته باشیم. دیوارهای گچی نقاشی شده با دست، کف سنگ آهک و غرفه های چوبی تیره به آن حس فانتزی بخشیده است.

او گفت: «شما می‌بینید که خانواده‌هایی می‌آیند تا نقاط عطف زندگی را در محیطی زیبا جشن بگیرند، بدون اینکه نیازی به خرج کردن هر پنی داشته باشند.

در آهنگ «کودکان بازی»، خواننده دریک آن را «مکانی برای خانواده‌هایی می‌داند که کمری را می‌رانند و به دیزنی می‌روند».

این هفته، آقای ترامپ و متحدانش از کارخانه کیک پنیر به‌عنوان رستوران بزرگ طبقه متوسط ​​آمریکا و دلیلی مبنی بر اینکه آقای اوباما چقدر با جریان اصلی بی‌تفاوت است، تحسین کردند.

سه شنبه شب در یک کارخانه کیک پنیر در آتلانتا، بسیاری از کارکنان در مورد اظهارات آقای اوباما چیزی نشنیده بودند. اما وقتی این کار را کردند خندیدند.

یک پیشخدمت که خواست نامش فاش نشود، اشاره کرد که سهام کارخانه کیک پنیر نسبت به برخی از غول های بازار عملکرد بهتری دارد. (در واقع، قیمت سهام رستوران امسال 22 درصد رشد کرد، در مقایسه با 15 درصد برای آمازون و 18 درصد برای اپل.)

در طول سال‌ها، طراحی حداکثری که نشان‌دهنده اولین رستوران‌های اولیه بود، قربانی اقتصاد و مقیاس بود. اما رستوران آتلانتا همچنان دارای سقف های بلند، نقاشی های دیواری غول پیکر و درخشش کهربایی است.

پیشخدمت گفت: «اینجا شبیه برج ترامپ است.

کیم سورسون یک خبرنگار مستقر در آتلانتا است که فرهنگ غذایی کشور را پوشش می‌دهد و به آشپزی NYT کمک می‌کند.