نقد و بررسی «Cunk on Cinema»: مایکل بی و بندیکت کامبربچ به مجری مستند دایان مورگان برای آخرین سریال خنده‌دار او در نتفلیکس می‌پیوندند.

مجری سرسخت برنامه‌های آموزشی که توسط چارلی بروکر ساخته شده است، مانند Cunk on Britain، Cunk on Earth و Cunk on Life، جذابیت نادرست خود را حداقل تا حدی به سمت داخل می‌برد تا در مینی‌سریال نتفلیکس با عنوان مناسب، Cunk on Cinema، به صنعت سرگرمی بپردازد. Cunk در سینما The Bottom Line ما کانک را می خواهیم، ​​باید آن کانک را داشته باشیم. تاریخ پخش: یکشنبه، 15 نوامبر (نتفلیکس) ستاره: دایان مورگان خالق: چارلی بروکر

این به معنای طعمه گذاشتن منتقدانی است که دانش و سرمایه گذاری بیشتری در مورد موضوعی دارند که زیر نظر پژمرده کانک است، و طعمه گذاشتن کارشناسانی که در مواجهه با کنجکاوی به شدت کنجکاوانه کانک، نان و نان فرانچایز کمدی است. داستان های مرتبط انتشارات جدید تلویزیون نتفلیکس در نوامبر 2026 منتشر می شود.

مطمئنا بروکر و دایان مورگان، ستاره نویسنده، می‌دانند که کانک و حیله‌اش برای همیشه بازی نمی‌کنند، بنابراین کانک در سینما ممکن است به این معنی باشد که آنها تصمیم گرفته‌اند تا آنجایی که می‌توانند پیش‌روی کنند بدون اینکه به تقلید از چیزی که قبلا یک تقلید است، بپردازند.

درزها مطمئنا در ملیله با نخ ظریفی که Cunk در این سری است نشان داده می شود. در شش قسمت کمتر از 15 دقیقه، Cunk on Cinema از استقبال خود غافل نمی‌شود یا به طور کامل باورپذیری بینندگانی را که بیشتر به شوخی می‌پردازند تا سوژه‌های مصاحبه‌اش، کاهش نمی‌دهد. اما نسبت خطوط منگنه‌ای که می‌چرخند به خطوط منگنه‌ای که ضربه می‌زنند احتمالا نزدیک‌تر از هر نقطه قبلی در فرنچایز است.

با این حال، Cunk on Cinema بیش از هر چیز دیگری که احتمالا در این ماه تماشا کنید، خنده را ارائه می دهد، و من آماده هستم تا آموزش نادرست فیلومنا کانک را تا زمانی که چرخ ها کاملا از بین بروند، دنبال کنم.

Cunk on Cinema از نظر ساختاری ساده است، زیرا کانک (مورگان) مجری تلویزیونی، بینندگان را با تاریخچه‌ای از رسانه‌های سینمایی آشنا می‌کند که تمام راه را به فقدان فیلم‌ها بازمی‌گرداند.

او می‌گوید: «فیلم‌ها همیشه همراه ما نبوده‌اند. در واقع، برای قرن‌ها زمین زمینی بایر و خالی از محتوای سرگرمی بود.

او ظهور عکاسی و سپس عکس‌های متحرک را دنبال می‌کند و به نشانه‌هایی مانند ورود قطار به La Ciotat (او اشاره می‌کند: «تقریبا به اندازه بن افلک کسل‌کننده است»)، تولد یک ملت («فانتزی معمولی هالیوودی بیدار شده») و کمدی‌های چارلی چاپلین («تا به امروز که تنها یک فرد بی‌خانمان است») را دنبال می‌کند. باستر کیتون.

من نمی‌خواهم کانک در سینما را متهم کنم که از لحاظ فکری با هر نوع قدرت تخیل تغذیه می‌کند، اما همانطور که مقدمه‌های کوچکی برای مطالعات فیلم مطرح می‌شود، تا حدودی اعتبار دارد. کانک با بررسی مجموعه‌ای از پس‌زمینه‌های متداول خود، از استودیوهای فیلم‌برداری گرفته تا پایه تابلوهای هالیوود گرفته تا کتابخانه‌ها و مخازن مختلف، دست‌کم به‌طور مختصر به مجموعه‌ای از بخش‌های قابل توجه و به‌درستی زمینه‌سازی‌شده تاریخ می‌پردازد - از تعریف قابل قبولی از اثر کولشوف گرفته تا توضیح ابتدایی از تاثیر کد هایز از فیلم‌های هیز تا توضیحی ابتدایی.

دهه 1950 و 1960.

رویکرد کثیف کانک به فیلم‌های کلاسیک و تکامل رسانه‌ها به طور متناوب بین عمدا نادان و ادراکی ضد منطقی است و به طرز سرگرم‌کننده‌ای در E.T. به عنوان یک روایت آراسته و متوسل شدن به تک‌خط‌هایی برای رسانه‌های اجتماعی مانند: «آیا برای درک سال ۲۰۰۱ باید ۲۰۰۰ فیلم اول این مجموعه را دیده باشید؟» این امکان وجود دارد که برخی از بخش‌های Cunk on Cinema از دانستن فیلم‌ها و کنوانسیون‌های صنعتی که او در حال لمپن زدن است سود ببرند.

اما من مطمئن نیستم که یک شخص چقدر باید آگاه باشد تا مکررا از کشتی جنگی پوتمکین آیزنشتاین به عنوان «کدو تنبل بت‌شیت» یاد کند خنده‌دار باشد. بارها و بارها آن را خنده دار یافتم.

مثل همیشه، کانک به تنهایی نمی تواند این کار را انجام دهد و او گروهی از کارشناسان را گرد هم آورده است، از روشنفکران معمولی خشک بریتانیایی گرفته تا انبوهی از منتقدان فیلم گرفته تا طیف سرگرم کننده ای از صنعتگران سینما (عمدتا مردان) تا بازیگران واقعی از جمله مایکل بی و بندیکت کامبربچ.

بخش مهمی از جذابیت کانک ردیابی این است که چقدر واقع بینانه است که سوژه هایش ندانند او دارد چه می کند در حالی که او آنها را با سؤالاتی مانند "جیز اسلینگر چه بود؟" یا در مورد رفتار تراویس بیکل، ضدقهرمان راننده تاکسی، اظهار می کند که "اگر امروز آن را دوباره بسازند، او قوانین رفتاری اوبر را نقض می کند، اینطور نیست؟"

من حدس می‌زنم که روند نمایش فیلم Cunk on Cinema باید متفاوت از سریال‌های قبلی او باشد و احتمالا افراد بیشتری به دلیل شوخی بیش از حد رد می‌شوند. علاوه بر این، به راحتی می توان متوجه شد که کانک باید سبک تحقیق خود را به شیوه ای جالب، اما به طور فزاینده ای تکراری تغییر دهد.

اگر سوژه مصاحبه شما درگیر شوخی است، بدترین کاری که می توانید انجام دهید این است که یک سوال طولانی و مضحک بر اساس یک فرض پوچ بپرسید - گوشت و سیب زمینی بهترین لحظات او قبلا - زیرا اگر آنها بخندند یا اگر فکرشان را از بین ببرند، سعی کنند با یک شوخی از خودشان مقابله کنند، طناب زیادی را صرفا برای حلق آویز کردن خود تلف کرده اید.

اما اگر شما یک سوال ساده بر اساس یک بدبینی یا اشتباه شنیده شده یا اشتباه خوانده شده عنوان یا مفهوم بپرسید، حداقل چند ثانیه سردرگمی به دست آورده اید و سپس چندین ثانیه سردرگمی بیشتر در حالی که مصاحبه شونده سعی می کند پاسخی صمیمانه یا شوخی داشته باشد. این سردرگمی طلاست، یا به اندازه طلایی که در جوک هایی مانند «جیز اسلینگر» پیدا می کنید.

با اکثر دانشمندان و کاتبان، کانک در سینما به «گیج» اکتفا می کند، برخلاف ابهام خوشمزه ای که فصول قبلی به بار آورد. برای خندیدن خوب است، اما آن لحظات درخشان سری قبلی را که فیلومنا کانک واقعا یک متخصص را با یک فرضیه عجیب و غریب یا فقط نظریه نیمه شوخی‌آمیزی مجذوب می‌کرد، از بین می‌برد.

نسبتا منطقی است که باور کنیم یک مورخ یا جانورشناس جدی ممکن است فیلومنا کانک و چیزهای او را نشناسد، اما تصور یک روزنامه نگار سرگرمی یا منتقد فیلم بدون آگاهی از این فرانچایز طولانی مدت دشوارتر است. اما غیر ممکن نیست!

برخی از این سوژه‌های مصاحبه، مجری‌ها، یا حداقل افرادی با سال‌ها تجربه در گفتگو با مطبوعات یا ظاهر شدن در انظار عمومی هستند، که بینندگان را مجبور به انجام حدس و گمان می‌کند.

بنابراین... بندیکت کامبربچ؟ به وضوح وارد شوخی می‌شود و عمدا به کانک فقط گیجی و گیج شدن می‌دهد. استیون ای. دسوزا، نویسنده Die Hard؟ کاملا واضح است که به شوخی نمی پردازد و صادقانه نمی فهمد که او در جریان چه چیزی است.

و مایکل بی؟ این می‌تواند یکی از مناظره‌های عالی سال باشد، مانند معادل تلویزیونی You Can See Everything. مایکل بی یک تیم دارد. آنها حتما به او توضیح داده اند و به او توصیه کرده اند که چگونه به برخی از طعمه های آشکار واکنش نشان دهد. در عین حال، مایکل بی یک نفس دارد، و ممکن است او با یک هدف وارد دروازه شده باشد - نه اینکه شبیه یک احمق به نظر برسد - و آن گل در مواجهه با یک داستان نامتجاری خانوادگی کانک از پنجره بیرون رفت، یا تقریبا از پنجره بیرون رفت.

این باعث می‌شود که Bay در نیمه‌راه بین حرفه‌ای و باحال (آنطور که تیمش می‌خواست او ظاهر شود) و کاملا خشن (همانطور که مخاطبان تشنه‌فرود ممکن است هوس کنند) قرار می‌گیرد.

(سلب مسئولیت: حدس‌های من ممکن است نادرست باشد! ممکن است کامبربچ صادقانه گیج شده باشد، د سوزا ممکن است مانند یک کمانچه کانک را بازی کند و مایکل بی؟ خب، بهتر از این که فکر کنم می‌دانم چه چیزی در ذهن مایکل بی است، باید بدانم.)

مورگان همچنان یک نابغه است، هرگز بهتر از مونولوگ راه رفتن و صحبت کردن در یک استودیو در قسمت آخر نیست. این مواد به قدری کاملا متناسب با صدای او طراحی شده است که او می‌تواند حتی با ضربات شلخته که به نظر برآمده از کمدی سیاسی خشمگین بروکر است (نمایش‌های ویپ او را ببینید) بخندد تا کانک، که احساس می‌کند شخصیتی نیست که از هیچ جوک جی.دی ونس را اذیت کند. حالا وسواس کانک با هوش مصنوعی و تحقیر بروکر نسبت به آن؟ این مش به طرز تحسین برانگیزی.

به بیان ساده، فرمول Cunk هنوز کار می کند، اما احتمالا نمی تواند برای همیشه کار کند. حالا کانک را در تلویزیون بیاورید. من برای صحبت کردن در بخش‌های سر در دسترس هستم و قول می‌دهم وقتی او «Quibi» را اشتباه تلفظ می‌کند، گیج به نظر می‌رسم.