نقد و بررسی «اکنون مرا بکش»: طنز خسته‌کننده هالیوودی پر از طنز کمربند بورشت

فیلم «بازیکن» ساخته رابرت آلتمن را به‌عنوان یک فیلم معاصر وودی آلن به تصویر بکشید، به جز اینکه وودی را زنی بازی می‌کند که حتی عصبی‌تر از اوست، و بویی از آخرین ساخته‌ی کمیک مایکل پولیش، کارگردان مستقل «مایکل پولیش»، «اکنون مرا بکش».

با بازی ژاکلین سینگر (که فیلمنامه را نیز نوشته است) در نقش یک فیلمنامه نویس مضطرب که همسایه اش را متقاعد کرده است که او را تعقیب می کند - آیا گفتم این فیلم شبیه The Player است؟ - این طنز نسبتا خسته از دنیای فیلم، شوخی‌های خوبی را به همراه دارد، اما در غیر این صورت مملو از تک‌آهنگ‌های ترسناک و شخصیت‌های بیش از حد کوک است. پس از اولین نمایش خود در اولدنبورگ، اکنون مرا بکش، باید راه نجاتی در جشنواره ها و پخش زنده پیدا کند.

داستان‌های مرتبط فیلم‌های Neil LaBute و Gia Crovatin درباره ساخت فیلم‌های «قاتلانه» ترسناک-کمدی مستقل هیچکاک-لاغری Zoë Bell برای دور دوم آماده است. اکنون مرا بکش. خط آخر یک استعداد جذاب که به پروژه بهتری نیاز دارد. محل برگزاری: جشنواره فیلم اولدنبورگ (مستقل) بازیگران: ژاکلین سینگر، منا سوواری، بالتازار گتی، ماریو ون پیبلز، کیت کارادین، میرا سوروینو، جاد نلسون، کولین کمپ، دوک نیکلسون کارگردان: مایکل پولیش فیلمنامه نویس: ژاکلین سینگر 1 ساعت و 49 دقیقه

سینگر با جثه کوچک، عینک های بسیار بزرگ و عاقلانه های بی وقفه اش، که بیشتر آن مربوط به یهودی بودن و روان رنجوری های مختلف او است، باعث می شود که انسان به جهات مختلفی درباره وودستر فکر کند. اما به همان اندازه که این نویسنده-بازیگر حضور منحصربه‌فردی روی پرده دارد، نمی‌تواند مانند آلن در دوران اوج خود، جوک‌های درجه یک را انجام دهد. همچنین کمکی نمی‌کند که کارگردانی لهستانی تقریبا از آنی هال فاصله دارد، همان‌طور که لس‌آنجلس از نیویورک فاصله دارد، با ظرافت‌های اندک و بسیاری از هیجن‌های بی‌نظیر هالیوودی که در حدود یک دهه یا بیشتر به نظر منسوخ شده‌اند.

سینگر نقش ویکتوریا را بازی می‌کند، یک کاتب حرفه‌ای که به تنهایی در خانه‌ای بزرگ در تپه‌ها زندگی می‌کند، جایی که قرار است فیلمنامه جدیدی را بسازد که به‌طور پیش‌بینی‌شده، تقلید از وقایع فیلمی که ما در حال تماشای آن هستیم به پایان می‌رسد. فیلمنامه توسط استودیویی که توسط گروهی از زنان اداره می‌شود سفارش داده شده است، با میرا سوروینو (در یکی از بسیاری از فیلم‌های کوتاه) نقش رئیس دیوانه را بازی می‌کند، تا زمانی که همه آنها با یکسری مرد و رئیس دیوانه‌شان جایگزین می‌شوند.

پوسترهای روی دیوار برای آثار موفق استودیو شامل عناوینی مانند 2 Weddings and a Cremation و The Janitor Who Knew Too Much است که به شما اشاره ای از برند طنز فیلم می دهد.

وقتی ویکتوریا نمی نویسد، که بیشتر اوقات است، ویکتوریا خیلی کوچ می کند، از زندگی اجتماعی ناموجود خود ناراحت می شود یا از مرد عجیبی (دوک نیکلسون، نوه جک) که از خانه آن طرف خیابان به او خیره می شود، عصبانی می شود. این دقیقا چیزهای قانع کننده ای نیست، و دیالوگ آن را به یک قلمرو کمیک بالاتر ارتقا نمی دهد.

ویکتوریا در مورد جستجوی ناموفق خود برای یافتن دوست پسر به طعنه می پردازد: «من به دنبال جان وین هستم که همجنس گرا یا گیسی نباشد.» سپس به کوچک شدن خود اعتراف می کند که نقش جاد نلسون را بازی می کند: «من هرگز نمی توانستم خودکشی کنم. نمی توانم کاری انجام دهم.» برخی از عجیب‌ترین سطرهای فیلم به ماریو ون پیبلز مربوط می‌شود که نقش عموی دندان‌پزشک یهودی ویکتوریا را بازی می‌کند و یک شب در شام شبات به او می‌گوید: "من شرابم را مانند زنانم دوست دارم. ضخیم، کوشر... مانند یک کاسه سیب زمینی." اوی گوالت.

طنز گسترده همچنین به همسایگان بیش از حد دوستانه ویکتوریا (بورلی دآنجلو، کیت کارادین) و دوست‌دار سرسخت (منا سوواری) کشیده می‌شود، که باعث می‌شود گروهی از شخصیت‌های جانبی همگی در مقیاس ریشتر از یکدیگر پیشی بگیرند.

Kill Me Now فقط زمانی جالب می شود که این موارد عجیب و غریب را از بین ببرد و شخصی شود، مانند زمانی که ویکتوریا با یک پلیس لس آنجلس (بالتازار گتی) رابطه تحقیرآمیز و توهین آمیز مرزی برقرار می کند. او در اوایل به کسی می‌گوید: «من هرگز با مردی نبوده‌ام که بتواند در یک اتاق با من تمام کند.

h با روش های سرگرم کننده و هوشمندانه به بازیکن ادای احترام می کند.

این لهستانی پرکار با کالت کم‌هزینه‌اش، Twin Falls آیداهو شروع به کار کرد و از آن زمان مجموعه‌ای از ویژگی‌های مستقل از اقتباس کرواک (Big Sur) گرفته تا یک جعلی علمی تخیلی (Hot Bot) و یک وسترن قدیمی (Terror on the Prairie) را بر عهده داشت. او به Kill Me Now یک درخشش صیقلی می دهد که فاقد جاذبه است و به نظر می رسد برای همیشه در حالت deadpan گیر کرده است. این خیلی بد است، زیرا چیزی واقعی و بدیع در مورد سینگر وجود دارد که در بهشت ​​مصنوعی معروف به هالیوود احساس می‌کند که خیلی جا افتاده است. خوب است اگر او بتواند راه متقاعد کننده تری برای اثبات آنچه لازم است پیدا کند.