نقد و بررسی «بدتر می‌شود»: کمدی خنده‌دار مشاهده‌شده و با محبت از Paramount+ درباره عذاب و خلسه دوران بزرگسالی

اتان (خالق لئو رایش) که در یک مهمانی جنسی مفتضح متهم به استفاده از شوخ طبعی به عنوان مکانیزم دفاعی شده است، میزها را در مورد یک زن پرمدعا که جرات قضاوت کردن او را دارد، برمیگرداند. "در مورد همه شما مردم چه مشکلی دارید؟" او مسخره می کند "شما نمی توانید به خودتان بخندید. و این بسیار غم انگیز است، زیرا شما یک شوخی واقعا خنده دار را از دست می دهید."

در مقابل، اتان را هرگز نمی توان متهم کرد که این شوخی را از دست داده است. او اولین کسی است که با یک دلشکستگی جزئی می‌خندد، یا با داستان‌های ماجراجویی‌های جنسی‌اش، دوستانش را شاد می‌کند. نمایش او، Paramount+’s It Gets Worse، نیز بدش نمی آید که با هزینه او سرگرم شود: اولین صحنه با راوی آغاز می شود که زادی اسمیت به خشکی مشاهده می کند: "اتان یکی از آسان ترین زندگی های ثبت شده تاریخ بشر را داشت." داستان‌های مرتبط تریلر فصل آخر تلویزیون «Jellowjackets» یک تلویزیون بسیار پربار از بازگشت به خانه را وعده می‌دهد بازیگران «Criminal Minds: Evolution» به لغو سریال واکنش نشان می‌دهند: «داستان‌های زیادی برای گفتن وجود دارد» G

ets بدتر خط پایین این خیلی خوب است، در واقع. تاریخ پخش: جمعه، 6 نوامبر (Paramount+) بازیگران: لئو رایش، امیلی فیرن، اولیو گری، زادی اسمیت، شان دیلینی، ایندیا مولن، ویکی پپردین، املین داونی، دین ویلیامز خالق: لئو رایش

اما اگر Brit-com (تولید شده توسط A24 با کانال 4 بریتانیا و Canada's Crave) به ندرت از یک نقطه ضعف عبور می کند، چیزی که باعث می شود شوخ طبعی آن را به ارمغان بیاورد همان اندازه قلب آن است. در آمیزه‌ای از خودآگاهی خشمگین و همدلی صمیمانه، عذاب گیج‌کننده دوران بزرگسالی را به تصویر می‌کشد، زمانی که تمام آن زندگی پیش از آنکه بتوانید به طور همزمان مانند یک نعمت و یک نفرین احساس کنید، ادامه دارد.

به هر حال، اتان علیرغم اینکه مشکلی واقعی ندارد، به سختی در رنج است. در این برنامه، او به دوستان و قهرمان‌هایش، ابی (امیلی فیرن) و سم (الیو گری) ملحق می‌شود - همه آن‌ها 20 لندنی‌هایی هستند که مسئولیت‌های جدی مانند ازدواج یا بچه‌داری یا شغل‌های سخت‌گیرانه ندارند، چه رسد به اینکه با فجایع واقعی مانند جنگ جهانی دوم یا بحران ایدز دچار مشکل شده‌اند.

در چشم‌انداز وسیع‌تر تلویزیون، آنها بخشی از سلسله طویل کمدی‌هایی هستند که در مورد جوانانی هستند که در شهر بزرگ مهمانی می‌کنند یا به ناف می‌نشینند، همراه با دوستانی از دوستان، دختران دختران و بزرگسالان بزرگسالان.

مانند بهترین نمایش‌ها، «بدتر می‌شود» به شخصیت‌های زنده رهبرانش و شیمی گرم بین آنها تکیه می‌کند. ایتن بی‌هدف‌ترین فرد از این سه گانه است، یک خودنمایی تحقیرآمیز و در عین حال خود شیفته که توسط والدینی مرفه بزرگ شده است که بزرگ‌ترین گناهشان این است که او را تنبل و تنبل می‌دانند و این عنوان واقعا فاجعه‌بار در مورد مردان همجنس‌باز سفید است! او اصرار می‌ورزد و با نیمه‌دلی گریه می‌کند همجنس‌گرا هراسی. سام یک Substacker است که شهرت خود را بر اساس مقالاتی در مورد "ساخت و ساز بلر" که کیم کارداشیان است، می سازد و از طریق آموزش بچه های پولدار به زبان انگلیسی پول خود را به دست می آورد.

ابی با یک شغل اداری ثابت و البته بی‌شکر در حوزه منابع انسانی و یک رابطه ثابت، هرچند بی‌علاقه که به نظر می‌رسد در مسیر ازدواج است، آرام‌ترین است.

هر سه آن‌ها به اندازه‌ای متفاوت هستند که فکر می‌کنید زندگی در نهایت آنها را به سمت‌های متفاوتی خواهد کشید. با این حال، در حال حاضر، آن‌قدر به هم نزدیک هستند که هیچ‌کس نمی‌تواند زندگی بدون دیگران را تصور کند - به ویژه به این دلیل که تا شروع نمایش، آنها هم اتاقی و هم بهترین بودند. این پایان قراردادشان است که آنها را به ماجراجویی‌های جداگانه اما درهم تنیده خود می‌فرستد و به بدتر می‌شود این فرصت را می‌دهد تا انواع آزاردهنده‌هایی را که یک جوان در سال 2026 با آنها مواجه می‌شود، بفرستد.

ایتن با آخرین قلاب وحشتناک خود تصادف می کند، یک هنرپیشه مشتاق همیشه بدون پیراهن (آدریان نیک) که آخرین نوار خودش، در یک لمس نسبتا The Other Two-ish، برای بازسازی لایو اکشن Ratatouille است. سام با سابق غیرتک همسر غیراخلاقی خود (ایندیا مولن) و جامعه طاقت فرسا از هنرمندان و روشنفکرانی که درخواست های خود را برای سهم هم اتاقی از حق اشتراک موبی در صحبت های باشکوه در مورد تقویت «محیط آزادی خواهانه» مطرح می کنند، پناه می گیرد. ابی با دوست پسرش (تام شان دیلینی) نقل مکان می کند، یک غذاخور بی طنز که توسط دوستانش بدجور اما با دقت مورد تمسخر قرار می گیرد:

جرمی آلن بژ» و سعی می کند از نردبان استارت آپی که توسط یک دختر کابوس با بازی لنا دانهام اداره می شود، بالا برود.

اما رایش تندترین مطالب خود را برای خود سه نفر ذخیره می کند. برخی در آن روایت قطعی ارائه می‌شوند: «برخلاف اتان، ابی می‌دانست چه می‌خواهد»، شروع قسمت ابی محور است، دقیقا همان چیزی است که می‌دانید باید انتظار خط داستانی درباره ابی را داشته باشید که نمی‌داند چه می‌خواهد. دیگران از شخصیتی به شخصیت دیگر منتقل می شوند. تمسخر سام که ابی تام را دوست ندارد، او فقط «دایسون و شراب طبیعی شما را دوست دارد و احساس می‌کند که برنده شده‌اید» ممکن است خیلی سخت باشد، تای، اما اشتباه نیست.

و سپس درس های زندگی گزنده ای هستند که در خود خط داستانی جاسازی شده اند. گاهی اوقات بحران‌های آن‌ها خنده‌دار و خنده‌دار است، مانند یک بحث انفجاری خاص که با یک جلوه صوتی کاملا نفرت‌انگیز مشخص می‌شود (وقتی آن را بشنوید متوجه خواهید شد). بعضی‌ها به طرز تلخ‌تری کم‌کلاس بازی می‌کنند، مثل وقتی که سم مجبور می‌شود در مراسم تشییع جنازه یکی از همکلاسی‌هایش با احساسات ناراحت‌کننده کنار بیاید، او آنقدرها هم نمی‌دانست یا خیلی دوستش نداشت.

تعداد کمی از آن‌ها به اندازه‌ای تکراری هستند، حتی در فاصله‌ی متوسط ​​شش قسمت نیم ساعته - آیا تمایل سم و ایتان به افرادی که آنها را دوست ندارند واقعا آنقدر متفاوت هستند که مستحق دو خط داستانی جداگانه هستند؟ اما پس از آن، هر کسی که 24 سال داشته باشد، می تواند به شما بگوید که برخی از درس ها چند مرحله فاجعه بار می گیرند.

چیزی که باعث می‌شود فیلم بدتر نشود، محبت آشکاری است که نسبت به شخصیت‌هایش دارد، که از طریق توجهی است که نه تنها به آنچه انجام می‌دهند، می‌گویند یا احساس می‌کنند، بلکه به آنچه که به یکدیگر نمی‌گویند نشان می‌دهد. چیزی که سعی می کنند متوجه احساس گناه یا پشیمانی خود نشوند؛ چیزی که آنها تظاهر می کنند که نسبت به پسرهای لعنتی و دخترهای لعنتی که در برابر قضاوت بهترشان قلبشان را به آنها داده اند، احساسی ندارند. وقتی شخصیت‌ها تلاش می‌کنند تا خودشان آن فضا را بسازند، فضایی را برای احساسات آن‌ها باز می‌کند، هر چند کوچک یا بیهوده یا پیش پا افتاده باشند.

و حتی زمانی که فراز و نشیب‌های احمقانه زندگی آنها را مستند می‌کند، بدتر می‌شود، نوستالژی عجیبی را به تصویر می‌کشد که آنقدر بزرگ شده‌اند که بفهمید دیگر هرگز آنقدر جوان نخواهید بود. راوی در حالی که اتان با ناراحتی به سوراخی در دیوار خیره می‌شود که باید آن را وصله کند، می‌گوید: "اتان احمق نبود. او هرگز تصور نمی‌کرد که همه چیز آسان باشد. اما او مشکلات جالب‌تری را تصور کرده بود."

چیزی که او می‌داند، و به نظر می‌رسد اتان نیز تا حدودی احساس می‌کند، این است که عنوان این سریال ممکن است به یک پیش‌گویی تبدیل شود - که حتی چنین کارهای پیش پا افتاده وحشتناکی می‌توانند روزی به خاطره‌ای با ارزش از بهترین روزهای جوانی شما تبدیل شوند.