نقد و بررسی «دختر خوب»: رز بیرن و مگان فاهی تریلر بسیار آشنای سرخ‌کرده جنوبی طاووس را بالا می‌برند.

همه‌ی ما از تلویزیون‌های خانگی‌مان خجالت می‌کشیم و برای من، پرچم‌های قرمز در سریال محدود جدید طاووس، The Good Daughter، فراوان است.

«دختر خوب» که توسط کارین اسلاتر از کتابش به همین نام اقتباس شده است، از نظر عنوان، طرح یا ساختار، با دوجین سریال محدود اخیر قابل تعویض است - برجسته‌ترین آنها، «خواهر بهتر» آمازون و «هوس و او» از نتفلیکس. The Good Daughter The Bottom Line یک بازیگر قوی ناراحتی های آشنا را جبران می کند. تاریخ پخش: پنجشنبه، 12 نوامبر (طاووس) بازیگران: رز بیرن، مگان فاهی، برندان گلیسون، اولیویا ویلیامز، هارپر استیل، مایکل دورمن، آدری گریس مارشال، درو چیک خالق: کارین اسلاتر کارگردان: استف گرین

این داستانی است که در جنوب عمیق و فیلمبرداری شده است، اما بازیگران مرکزی آن را بازیگرانی از استرالیا، ایرلند، ماساچوست و اساسا از هر جای دیگری به جز جنوب عمیق تشکیل می دهند، که منجر به سوکوتاش هایی از رنگارنگ و به بیان مودبانه، لهجه های متناقض می شود. داستان‌های مرتبط TV 'O.J's Complicice' 'The Jinx' Hot Mic Moment TV خود را دارد متیو وینر به عنوان مجری سریال ادی مورفی پیکاک پس از درگیری با تهیه‌کنندگان خارج شد

و این داستانی است که توسط یک تیراندازی در مدرسه تحریک شده و با موارد متعدد خشونت جنسی پیش می‌رود، و همگی معمایی را که به سختی اسرارآمیز است برمی‌انگیزد – حداقل تا زمانی که شخصیت‌ها بنشینند تا همه چیز را در یک سری مونولوگ‌های ضعیف توضیح دهند.

اینکه «دختر خوب» آنقدر پر از داستان است که به نظر من خسته کننده یا آزاردهنده است و با این حال به نحوی اجباری سرگرم کننده است، ادای احترامی است به هدیه اسلتر برای شخصیت پردازی و دیالوگ، دست مطمئن کارگردان سریال استف گرین، و به خصوص بازی های متعهد، احساساتی شده و اغلب خنده دار از مگان بایرن فاهی و رزون، بازیگران اصلی سریال.

«دختر خوب» با دوز آسیب‌دیدگی شروع می‌شود، بهتر است تماشاگران بداخلاق را از خود دور کند.

ابتدا، در فلاش بک، خواهران فداکار سام (آدری گریس مارشال) و چارلی (درو چیک) شاهد یک عمل خشونت آمیز وحشتناکی هستند که بر روی مادر علاقه مندشان (گاما اولیویا ویلیامز) انجام می شود، شاید آخرین انتقام از پدرشان (گلیسون زنگار)، وکیل مدافعی که مستعد مالش دادن به مردم است.

پرش به زمان حال چارلی (فاهی) بزرگ شده است تا راه پدرش را دنبال کند و از دفتر کارش در همان شهر جورجیا پرجمعیت مردمی است که هنوز از او متنفرند و نسبت به او احساس مهربانی ندارند. او از بن شوهرش جدا شده است (مایکل دورمن، در نمایشی که پر از تصاویر گسترده است) و انتخاب های خود ویرانگر مختلفی انجام می دهد، از جمله یک نشستن یک شبه با هاک (جیک مک دورمن)، که دم اسبی و دم اسبی او به شما نشان می دهد که او ایده بدی است.

چارلی و هاک به طور تصادفی تلفن های خود را با هم عوض می کنند، که باعث می شود او متوجه شود که او یک معلم دبیرستان است. در روند بازگرداندن تلفن او، زمانی که کلی (شاینا بناردو، یک نیروی زمین‌گیر) ظاهر می‌شود، او حاضر می‌شود و به مدیر مورد علاقه و دانشجوی سال اول شلیک می‌کند و او را می‌کشد.

Rusty که سرفه‌های بدی دارد و سابقه مشکلات قلبی دارد و دوست دارد - به دلایلی که هرگز توضیح داده نمی‌شود - یک دماغ دلقک قرمز بپوشد، به نمایندگی از کلی ظاهر می‌شود، که مسائل شناختی او مانع از چشم‌اندازی به مجازات اعدام نشده است.

با احساس اینکه همه چیز به بیراهه می رود، راستی همچنین با دختر بزرگتر سام (برن) تماس می گیرد که اکنون وکیل ثبت اختراع در شهر نیویورک است و با لنگی دائمی و نابینایی جزئی ناشی از حادثه با مادرش ترک کرده است. سام 10 سال است که چارلی را ندیده یا با او صحبت نکرده است، اما او به سرعت خود را در پیکویل می یابد، درگیر راز تیراندازی، و همچنین چندین راز دیگر از گذشته خانواده اش.

اگر فقط به استخوان های سریال نگاه کنید، دختر خوب فراتر از حد ابتدایی است، با جنایتی در زمان حال و جنایتی در گذشته که اتفاقا مستقیما به هم مرتبط هستند. داستان حتی به سختی می تواند تصمیم بگیرد که چه پیچ و تاب هایی قرار است غافلگیر کننده باشد و در نتیجه، هیچ چیز واقعا «قابل حدس زدن» یا افشاگری نیست.

در عوض، «دختر خوب» به عنوان نسخه کثیف - هر چند به طرز گیج‌کننده‌ای نژادپرستانه - از To Kill a Mockingbird بهترین کار را انجام می‌دهد، در حالی که راستی به عنوان یک وکیل کارهای نجیب‌آمیز را به شیوه‌ای بدنام انجام می‌دهد، مدام به نظر می‌رسد که پشت میزش می‌خوابد، بطری در دست، و از رفتارهای اخلاقی آتیکوس فینچ دوری می‌کند. او در برابر تهدیدات دشمنانش که خشونت آمیز و ترسناک هستند و نه شوم و تلقین شده، می ایستد، و به بررسی مواردی می پردازد که در آن تجاوز و آزار و اذیت افراد معلول و فقیر به جای مدفون شدن در تعبیر، در ظاهر ظاهر می شود.

تقریبا مطمئنا در صفحه بهتر کار می کند تا روی صفحه، جایی که ما نسخه های بسیار زیادی از این redneck های عمومی را در پیک آپ های عمومی آنها و این ترسیم های عمومی دیده ایم که قانونگذاران را مبهم می کنند تا آنها را جدی بگیرند.

گرین و فیلمبرداران سریال می‌توانند در خیابان‌های مخروبه پیکویل جاسازی کنند و ما را به «هولر» ببرند و این جامعه را در یک جامعه به تصویر بکشند. اما وقتی هر یک از بازیگران اصلی صحبت می‌کنند که نزدیک‌ترین صحبت‌هایی که تا به حال با یک هول‌کننده داشته‌اند، در حین تمرین یک رانندگی سریع بوده است، واقعیت صدمه می‌زند.

چیزی که نمایش را با هم نگه می دارد، درک اسلتر از شخصیت ها و روابط آنهاست. وقتی سم، چارلی و راستی با هم صحبت می‌کنند، این به زبانی عامیانه است که جوک‌ها، تاریخچه خانوادگی عمیقا احساس‌شده، ارجاعات ادبی بداخلاقی (تعداد زیادی از فلانری اوکانر و امیلی دیکنسون)، ارجاعات سرگرم‌کننده فرهنگ پاپ (از Die Hard تا Buffy the Vampire) و یک آدم‌کشی که خون‌آشام‌ها را بهتر می‌دانند، در هم می‌آمیزد. بیرن، فاهی و گلیسون طوری صحبت نمی‌کنند که انگار از یک مکان آمده‌اند، اما انرژی در میان آنها به سریال انرژی و اعتبار آن را می‌دهد.

مطمئنا، فاهی در حال انجام یک تغییر شخصیت خواهر بدش از Sirens نتفلیکس است، اما او در بازی کردن این کتاب‌های باز آسیب‌رسان فوق‌العاده است.

کمی بیش از حد بازی برن شامل ناتوانی بازیگری است، اما او باعث می‌شود که این یادداشت‌های ساختگی نتیجه بدهد. هر کاری که سام انجام می‌دهد یک قرار دادن است. لباس، مو و گفتار او در تضاد با مکانی است که او پشت سر گذاشت و امیدوار بود هرگز به آن بازنگردد، با جنبه‌هایی از خود طبیعی او که زمان بیشتری را در پیکویل سپری می‌کند.

خریدن آنها به عنوان خواهر آسان است، هم در قسمت هایی که درد را برمی انگیزد و هم در قسمت هایی که با طنز با هم بحث می کنند. به علاوه، دیدن تلفات ناشی از ضربه و زمان آسان است، زیرا مارشال و چیک به خوبی با برن و فاهی همخوانی دارند.

گلیسون در بخش های فلاش بک آنقدرها قانع کننده نیست، و لحن های جنوبی او مدام مرا به یاد کسی می انداخت که نمی توانستم آن را کاملا جابجا کنم، اما او Rusty را به طرزی احمقانه و ناقص می سازد.

مانند بازیگران، شخصیت‌ها نقش‌هایی را ایفا می‌کنند - موش شهر، دختر بد، وکیل محلی - اما وقتی با هم هستند، می‌توانند خودشان باشند. این حس خوبی است که یکی از معدود شخصیت هایی که نقشی عمومی برای ایفای آن ندارد، لنور، دستیار دیرینه Rusty، توسط هارپر استیل بازی می شود - شما او را از مستند Will & Harper می شناسید - که بازیگر نیست و نه به اندازه مطالعه شده، بلکه ملایم و طبیعی است.

برای پنج قسمت، گرین جریان بین گذشته و حال را به آرامی حفظ می‌کند و می‌تواند بیشتر بخش‌های دردناک داستان را طوری تعدیل کند که احساس تنش کنند، اما سوءاستفاده‌کننده نباشند. حیف که فینال زیر سنگینی تمام توضیح بیش از حدش از بین می رود.

هرگز اهمیتی نمی دادم که چه کسی چه کاری و چرا انجام داده است، اما فاهی، برن و گلیسون حداقل این امکان را فراهم کردند که به افرادی که این اتفاقات برای آنها رخ می دهد اهمیت بدهند.