نقد و بررسی «شب پایانی»: سارا پالسون و نائومی واتس بازیگران لوکس در یک ملودرام خانوادگی شیک در جستجوی یک لحن الزام‌آور را رهبری می‌کنند.

آیا اولین بازی کودی فرن، کارگردان تبدیل شده به هنرپیشه، به عنوان انکساری از شب افتتاحیه جان کاساوتیس، وسیله نقلیه 1977 جنا رولندز در مورد بازیگری است که با یک بحران شخصی ناتوان کننده دست و پنجه نرم می کند؟ به نظر محتمل به نظر می رسد، اگرچه این تنها یکی از چندین نمونه از اهداف فیلمساز فراتر از توانش است. حداقل برای نیمی از زمان پخش فیلم، به نظر می‌رسد سبک مورد نظر، ملودرام برجسته داستان‌های پدرو آلمودوار درباره مادری پرتلاطم است که در اثر اسرار آسیب‌زای خانوادگی زخمی شده است.

اما فرن فاقد درک محکمی از لحن برای به دست آوردن آن، یا به آرامی انتقال نهایی به اندوه و اندوه است. داستان‌های مرتبط نقد فیلم‌های «نابغه شیطانی»: پاتریشیا آرکت و دیوید هاربر خنده‌دار برای بدبختی می‌سازند.

تأثیر کلیدی دیگر - عمدی یا غیر عمدی - به نظر می رسد رایان مورفی است که فرن اغلب به عنوان بازیگر با او کار کرده است. در لحن قوس خویشاوندی وجود دارد، اگرچه متأسفانه هیچ یک از اردوگاه ها وجود ندارد. مگر اینکه سارا پالسون را به‌عنوان ستاره مشهور صحنه و صفحه نمایش ساندرا ویل در نظر بگیرید، که در فیلم مورفی راچد، با نگاهی شدید به مرگ که ممکن است برای پرستار روانی سادیستش مناسب باشد، بازی می‌کند. همه اینها به این معناست که مهم نیست که بازیگران چقدر موفق باشند، فیلم خودآگاه فقط زمانی که از مسیر خودش خارج شود، نیمه کاره می شود.

Closing Night The Bottom Line حرکتی با تاثیر ملایم از حالت قوس تا اضطراب. محل برگزاری: جشنواره بین المللی فیلم تورنتو (نمایش های ویژه) بازیگران: سارا پالسون، نائومی واتس، دایان ویست، توبی والاس، اودسا آزیون کارگردان: کودی فرن فیلمنامه نویسان: کودی فرن، دوون بوستیک 1 ساعت و 55 دقیقه

ساندرا در حال تمرین برای بازگشتش در برادوی در «مادر شجاعت برشت» است - و اولین سرنخ از راز هولناک او در آنجا نهفته است - اما حرفه‌ای باتجربه در به خاطر سپردن جملات و انگیزه‌هایش مشکل عجیبی دارد. با این وجود، او دعوتنامه‌های رسمی برای خانواده‌اش برای شرکت در افتتاحیه نمایش ارسال می‌کند.

خواهر پریشان او، آوریل (نائومی واتس) پس از سه دهه سکوت، از "احضار" شدن به یک ملاقات مجدد مشتاق است. اما او نمی تواند به اندازه کافی سریع به آنجا برسد، زیرا نگران این است که پسر بی سکانش تئو (توبی والاس)، که در نیویورک زندگی می کند، از خاله خود شیفته اش دور شود. قبل از اینکه آوریل بتواند تداخل ایجاد کند، تئو با افشای اینکه قبلا با دیوای گوسفند سیاه ارتباط برقرار کرده است، بمبی را رها می کند. پوسترهای خفه کننده خاله ساندرا در سراسر شهر نشان می دهد که این ملاقات کاملا از قبل تعیین شده بود.

دیان، مادر خوش‌زبان و خوش‌زبان آوریل و ساندرا (دایان ویست، با فرمی عالی) از زادگاه دوردست‌شان، جایی که صاحب یک آرایشگاه فرسوده است، به سختی سفر می‌کند. اما به محض اینکه آوریل شروع به گزارش دادن کرد، پیرزن دمدمی مزاج - که هنوز از خوابیدن ساندرا با دوست پسر آوریل در 15 سالگی عصبانی بود - سوار هواپیما می شود.

اولین خبر بزرگی که ظاهر شد این است که دوست دختر توبی، لوسی (اودسا آزیون، در نقش هیچ چیز هدر رفته) باردار است، این واقعیت در آوریل کشف شد، زمانی که او در حمام آن‌ها جست‌وجو می‌کرد و آزمایش بارداری خانگی را مثبت می‌بیند. (او همچنین به طور تصادفی یک برس مو می‌دزدد، نتیجه یک عادت کلپتو که چیز زیادی اضافه نمی‌کند.) سپس وقتی ساندرا قبل از اینکه روی صحنه بیفتد شروع به درهم‌کردن و به هم زدن خطوط خود می‌کند، تشخیص شکسته‌ای دریافت می‌کند که به حرکت در امتداد آب شدن بین او و آوریل کمک می‌کند - البته نه چندان با دایان قلاب‌دار.

با این حال، بزرگترین راز به تئو و دلیل فاصله گرفتن ساندرا از خانواده در تمام آن سال‌ها برمی‌گردد. اگر نمی توانید حدس بزنید که چیست، جدی، بیدار شوید!

فیلمنامه فرن و بازیگر همکارش دوون بوستیک در مرحله پایانی چرخشی جدی به خود می گیرد، زمانی که ساندرا تصمیم می گیرد گامی جدی بردارد و از آوریل حمایت می کند تا این کار را انجام دهد. این تحولات، هر چند بدون تأثیرگذاری بر لحظات نیست. اما جهش از کمدی سریالی اکشن اولیه به غمگینی و خودسرزنش کردن در پایان، چیزی نیست که فیلمسازان با ظرافت درباره آن مذاکره کنند.

همچنین احساس بیش از حد برای شخصیت‌ها سخت است، زمانی که فقط تئو، احساساتش در میان زن‌ها پراکنده شد، و دایان، که هنگام برنامه‌ریزی سفرش به طرز سرگرم‌کننده‌ای مشخص می‌کند که یک اتاق هتل با مینی‌بار می‌خواهد، شبیه افراد واقعی به نظر می‌رسند.

در حالی که تماشای کار پلسون و واتس همیشه لذت بخش است، فرن آنها را مجبور می کند که خیلی سخت کار کنند. (مطمئنا سخت تر از آن چیزی است که باید روی صابون حقوقی وحشتناک مورفی، All’s Fair کار کنند، که در آن یکپارچگی اجرا بی ربط به نظر می رسد.) ساندرا و آوریل شخصیت هایی هستند که ممکن است بیشتر در نوعی گوتیک جنوبی جویدنی باشند که لازم نبود آنقدر زیاد به دایان تکیه کند تا کمی طنز به او تزریق کند. با این اوصاف، وقتی آوریل فورا بدبختی ساندرا را از آن خود می کند، واتس یک یا دو پوزخند شیطانی را به همراه دارد.

با این حال، در نهایت، چه برای هرج و مرج خانوادگی ناکارآمد تند و چه درام غم انگیز، هر فیلمی با این صف از استعدادهای زنانه باید بسیار شاداب تر باشد.