نقد و بررسی «هنجار: داستان نورم مک‌دونالد»: آخرین مستند کمدی جاد آپاتو بینندگان را به یک سوراخ خرگوش پر از خنده می‌فرستد

همانقدر که من فریکس و گیک ها و Undeclared و The 40-Year-Old Virgin and Knocked Up را می ستایم، به طور فزاینده ای آشکار می شود که بزرگترین میراث جاد آپاتو ممکن است پروژه مستندی باشد که او نسبتا اواخر کار خود را شروع کرد.

در دهه گذشته، آپاتو کارگردانی یا کارگردانی مستندهای چند قسمتی در مورد گری شانلینگ، جورج کارلین و مل بروکس، و همچنین مستندهای بلند درباره ماریا بامفورد و نورم مکدونالد را برعهده داشته است و پروژه‌های بروکس، بامفورد و مک‌دونالد همگی تنها در سال جاری پخش می‌شوند. در منظره‌ای مستند که بیش از حد از داستان‌های انواع خاصی از کمیک‌های یک نسل (یا دو) اشباع شده است، فیلم‌های آپاتو به‌عنوان متفکرانه‌ترین و متفکرانه‌ترین قطعات پازل ساخته می‌شوند که در نهایت به عنوان رکوردی ضروری از یک ژانر و هنرهای کلیدی آن گرد هم می‌آیند.

پاسخ واکنش مایکل چه ستاره تلویزیون «SNL» به مونولوگ جنجالی شین گیلیس: «این کمدی است» تلویزیون «لوپین» (تقریبا) بازگشته است! Star Omar Sy به اشتراک می گذارد که چگونه فصل 4 بزرگتر و جسورتر است. تاریخ پخش: جمعه، 16 اکتبر (Netflix) کارگردان: Judd Apatow 2 ساعت و 7 دقیقه

Norm: The Tale of Norm Macdonald که یک هفته قبل از فیلم Apatow و Neil Berkeley's Flaged by Hope: The Maria Bamford Story (و یک هفته بعد از فیلم مستندی که با همکاری برکلی درباره مارین مول کارگردانی شده بود)، به نتفلیکس رسید، آپاتو متوجه شد که آپاتو به طور رسمی به آزمایش ادامه می دهد.

اگر مل بروکس: پیرمرد 99 ساله! توسط هدیه قابل توجه حضور مداوم بروکس در زندگی فرهنگی ما هدایت شد و خاطرات ذن از گری شانلینگ توسط خاطرات منتشر نشده شانلینگ هدایت شد، Norm: The Tale of Norm Macdonald مفهوم مستند را به عنوان راهی به سوی صمیمیت به چالش می کشد. این اولین مورد از اسناد آپاتو است که بیشتر شبیه فرصتی برای اشاره و خندیدن به تک‌آینرهای مورد علاقه و نمایش‌های آخر شب است تا یادگیری چیزهای عمیق‌تر و شخصی‌تر در مورد موضوع آن، که در اینجا به طور همزمان یک محدودیت و هدف است.

مک‌دونالد نیز در بسیاری از دوران حرفه‌ای خود عمدا ناشناخته بود. هنگامی که او جزئیات زندگی نامه خود را فاش می کرد، اغلب از بازگویی به بازگویی منحرف می شد. زمانی که او خاطرات خود را نوشت، به صراحت استدلال کرد که باید به عنوان داستان تلقی شود. تنها در چند سال آخر زندگی‌اش، زمانی که در توییتر و اینستاگرام محبوب شد، این تصور را ایجاد کرد که به مخاطبان اجازه می‌دهد به هنجار «واقعی» وارد شوند.

اما زمانی که پس از مرگش فاش شد که او هشت سال با سرطان مبارزه کرده است، این جزئیاتی بود که او هرگز در تمام آن پست ها و حلقه ها به آن اشاره نکرده بود.

او ناشناخته بود، اما آپاتو با آن به عنوان راهی برای شناخت او رفتار می کند. غرور در Norm: The Tale of Norm Macdonald این است که نسخه مستند یک سوراخ خرگوش یوتیوب است که پرتره ای از مک دونالد را عمدتا از طریق کلیپ های مونتاژ شده می سازد، که بسیاری برای هر کسی که به تنهایی از سوراخ خرگوش کلیپ های Norm Macdonald پایین رفته است کاملا آشنا است.

گاهی آپاتو و ویراستار جیک هاستتر از این کلیپ‌های «تفسیری» برای نشان دادن عشق و تحسینی که کمیک‌های دیگر مک‌دونالد نسبت به او داشتند استفاده می‌کنند، و گاهی از این کلیپ‌ها برای نشان دادن اینکه حتی نزدیک‌ترین افراد به مک‌دونالد لزوما سن واقعی او، تاریخچه آموزشی واقعی و علایق عاشقانه واقعی او را نمی‌دانند.

پیشنهادی وجود دارد که صادقانه‌تر از چند سال اخیر مک‌دونالد در رسانه‌های اجتماعی چیز آشکارتری منتشر شد، اما بسیاری از کلیپ‌های پایان زندگی مک‌دونالد از منابع غیرقابل توضیح و نقل‌نشده می‌آیند، که باعث می‌شود در نتیجه به نحوی هم بیشتر و هم کمتر قابل اعتماد باشند.

هر کمیکی از این درمان سود نمی برد. جرأت می‌کنم بگویم اکثر کمیک‌ها سودی نخواهند داشت و صادقانه بگویم، مطمئن نیستم که رویکرد سنتی‌تر به آپاتو بینش بیشتری می‌دهد. بخشی از این که چرا ما اصلا مستند می سازیم، به جای اینکه فقط به مردم اجازه دهیم داستان زندگی خود را منحصرا در مصاحبه های پنج دقیقه ای آخر شب بگویند، فرصتی برای عمق و تأمل است که یک فیلمساز می تواند برانگیزد. اینجا گم شده

اما اگر حذف کنایه آمیز صدای کمیک او بخشی از چیزی بود که به مکدونالد اجازه داد تا حقایق ناخوشایند زیادی را بیان کند، آپاتو ایجاد یک حذف از خودش قابل توجیه است. با بازگشت به این ایده که این مستندها قطعاتی در پروژه ای بسیار بزرگتر هستند، مناسب است که فیلم مکدونالد یک هفته قبل از مستندی درباره بامفورد اکران شود، که هدیه منحصر به فردش همیشه استفاده از پوچی و حتی سوررئالیسم به عنوان راهی برای از بین بردن تمام مرزهای بین یک هنرمند و حقیقت او بوده است.

بامفورد عمیقا حفاری می کند و فلج شده توسط امید عمیق می کند. با طراحی، Norm: The Tale of Norm Macdonald مانند پروانه در اطراف نور ایوان می چرخد. این همه O.J را پوشش نمی دهد یا شامل نمی شود. شوخی یا هر مکالمه ای با اوبراین یا لترمن، اما اگر بیش از یک ساعت با صبر و حوصله منتظر ظاهر پاک نشدنی کورتنی تورن اسمیت بنشینید، در نهایت ظاهر می شود، مثل همیشه برای یک خنده خوب.

همه اینها با تجسم سوالات مختلف موتورهای جستجو و غیره همراه است و این تصور را ایجاد می کند که می توانستید این مستند را در ذهن خود بسازید اما آپاتو چندین مرحله را برای شما ذخیره کرده است. البته، اگر خودتان جست‌وجو کنید و کلیپ‌های مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید، می‌توانید کل مکالمه را با تورن اسمیت تماشا کنید، اما ممکن است ساعت‌ها طول بکشد. بنابراین سرویسی است که آپاتو و هاستتر این فیلم را تا 127 دقیقه نگه داشته اند.

برخی از محدودیت‌های مستند، بدون هیچ توضیحی، محدودیت‌های یک نسل استندآپ کمدی را نشان می‌دهد. در بیشتر زمان اجرایش، Norm اصلا هیچ زن و رنگین پوستی ندارد، پیشنهادی از محدودیت‌هایی برای جذابیت و صدای مک‌دونالد که فکر نمی‌کنم لزوما دقیق باشد.

سپس در بخش پایانی، نزدیک و پس از مرگ مک‌دونالد، به‌طور خلاصه لوری جو هوکسترا، شریک تولیدکننده قدیمی‌اش (و تهیه‌کننده این مستند) و مولی شانون را می‌بینیم، که زمانی مک‌دونالد او را تنها همبازی SNL می‌دانست که بلافاصله پس از اخراجش و همچنین حضورش در سریال، او را به عنوان تنها همبازی SNL می‌بینیم. بینندگان با این حال، ای کاش راهی برای ادغام این صداها پیش از این وجود داشت، زیرا اینطور نیست که دنیا در نظر دیوید لترمن و کانن اوبراین در مورد نورم مک‌دونالد تردید داشته باشد.

در واقع، ای کاش کسی مستندی درباره جزیره‌ای بودن استندآپ کمدی، صداهایی که به جایگاهی می‌رسند که شایسته پرداختن به مستندات هستند و آن‌هایی که بیش از حد خاص تلقی می‌شوند، بسازد. من به این مجموعه کنونی مستندهای کمیک محور احترام می گذارم، اما به سختی متوجه نمی شویم که افراد یکسانی در همه آنها می سازند و ظاهر می شوند - این خودشکوفایی است که آن افراد نماینده و نماینده کل صنعت هستند.

احتمالا این مستندی نیست که آپاتو باید بسازد - اگرچه شاید او بتواند آن را از طرف یک زن یا یک رنگین پوست تهیه کند. در همین حال، من فقط صبورانه منتظر می مانم تا ببینم آپاتو بعدی چه کسی را روایت می کند. Norm: The Tale of Norm Macdonald بهترین فیلم او نیست، اما آپاتو در کاری که خودش انجام می دهد بسیار خوب است.