نقشه انفجار هسته ای نشان می دهد که سلاح های هسته ای کره شمالی چگونه تکامل یافته اند

ساعت 10:36 صبح روز 9 اکتبر 2006 بود که حسگرهای کره جنوبی برای اولین بار امواج لرزه ای غیرعادی را دریافت کردند.

حدود نیم ساعت بعد، کارشناسان شروع به محدود کردن محل کانون زلزله کردند. در نهایت، آنها به این نتیجه رسیدند که این شهرستان گیلجو، منطقه ای در شمالی ترین استان کره شمالی است.

چیزی که تجهیزات سئول کشف کردند، اولین آزمایش هسته ای کره شمالی بود که در تنها سایت آزمایشی شناخته شده این کشور در منطقه هامگیونگ شمالی انجام شد.

در نهایت این اولین مورد از شش موردی خواهد بود که بیش از یک دهه را در بر می گیرد که سفر پیونگ یانگ به سمت تسلیحات هسته ای را مشخص کرده و اصرار دارد که علیرغم محکومیت تقریبا جهانی، آن را به عنوان یک قدرت هسته ای در صحنه جهانی به رسمیت بشناسد.

با گذشت بیست سال از اولین آزمایش هسته‌ای کره شمالی، زرادخانه نظامی این کشور در حال افزایش است و نگرانی‌های کره جنوبی در مورد همسایه شمالی مخفی اما متخاصم خود چیزی جز تسکین نیست.

تحلیلگران کره جنوبی به سرعت گفتند داده های آنها نشان می دهد که انفجار سال 2006 احتمالا 0.8 کیلوتن بوده است که در مقایسه با آزمایش های هسته ای انجام شده توسط ایالات متحده یا اتحاد جماهیر شوروی، بازده کمی است. در همین حال، روسیه بازده انفجار آزمایشی کره شمالی در سال 2006 را چندین برابر بیشتر از تخمین سئول اعلام کرد، اگرچه اکثر کارشناسان می گویند که از یک کیلوتن فراتر نمی رفت.

آزمایش بدنام Tsar Bomba در سایت دورافتاده Novaya Zemlya مسکو در سال 1961 بازدهی تخمینی 50000 کیلوتن داشت که بیش از 62000 برابر بازده آزمایش اولیه پیونگ یانگ بود.

دو هفته پس از آزمایش کره شمالی، یک ایستگاه نظارتی در شمال کانادا سطوح بالاتری از زنون 133، گاز نجیب رادیواکتیو تولید شده در طی شکافت هسته ای را ثبت کرد.

ویلیام آلبرک، رئیس سابق مرکز منع گسترش تسلیحات هسته ای ناتو که در حال حاضر در انجمن غیرانتفاعی اقیانوس آرام عضویت دارد، گفت: سال 2006 نقطه عطفی بود زیرا این اولین بار در هشت سال گذشته بود که جهان با یک آزمایش هسته ای جدید مبارزه می کرد.

او به Newswee k گفت: "این یک شکست بود، اما آنها چیزهای زیادی یاد گرفتند."

پیونگ یانگ در روزهای منتهی به اولین آزمایش هشدار داده بود که در حال برنامه ریزی برای انجام یک انفجار هسته ای است و رسانه های دولتی از آن به عنوان یک "جهش بزرگ به جلو" و "رویداد تاریخی" استقبال کردند. در همین حال، کارشناسان بین‌المللی گفتند که این آزمایش احتمالا آنطور که برنامه‌ریزی شده بود پیش نرفته است، اما همچنین اذعان داشتند که ممکن است این آزمایشی با بازده کمتر از آنچه در ابتدا تصور می‌شد بوده باشد.

کره شمالی سپس با تحریم های سازمان ملل متحد مواجه شد که تا حد زیادی نتوانسته آزمایش هسته ای پیونگ یانگ را متوقف کند و توسعه موشک بالستیک این کشور را قطع نکرده است.

پیونگ یانگ در 20 سال گذشته پنج آزمایش هسته‌ای دیگر انجام داده است، از جمله دو آزمایش هسته‌ای در فاصله تقریبا 9 ماهه از یکدیگر در سال 2016.

به گفته کارشناسان هسته ای، آخرین آزمایش بزرگترین بزرگی را به ثبت رساند که به 6.1 تخمین زده شد. بیش از 100 مرکز نظارتی آن را دریافت کردند و ماه ها بعد، تیم های بین المللی بیش از 30 پس لرزه کوچکتر را در اطراف محل آزمایش شناسایی کردند.

کره شمالی تنها کشوری است که در قرن بیست و یکم آزمایش‌های هسته‌ای انجام داده است و از سال ۲۰۱۷ تاکنون هیچ آزمایش هسته‌ای تایید شده‌ای در هیچ کجای جهان انجام نشده است، علی‌رغم اینکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در سال گذشته پیشنهاد کرد که ایالات متحده آزمایش‌های هسته‌ای را «بر اساس یکسان» با سایر کشورها از سر بگیرد. وزارت انرژی ایالات متحده سپس تصریح کرد که برای انجام انفجارهای هسته ای برنامه ریزی نکرده است.

آزمایش سال 2006 توقف گسترده اما غیررسمی آزمایش های هسته ای را که با معاهده منع جامع آزمایش در سال 1996 آغاز شد، شکست.

بیشتر هزاران آزمایش هسته ای - از جمله همه آزمایش های کره شمالی - زیرزمینی انجام شده است. معاهده‌ای در سال 1963 به دلیل نگرانی‌هایی که در مورد ریزش رادیواکتیو و انتشار مواد هسته‌ای در آب و بخار ایجاد شد، آزمایش‌ها را در جو و زیر آب تا حد زیادی متوقف کرد.

از سال 1945، انفجارهای آزمایشی هسته‌ای در همه محیط‌ها، از تونل‌های حفر شده تا بالای برج‌ها یا صدها مایل در جو رخ داده است.

کارشناسان می گویند آزمایش های زیرزمینی با این وجود مواد رادیواکتیو را به جو نشت کرده و خاک اطراف محل های آزمایش را آلوده کرده است.

چند ماه پس از انفجار هسته‌ای اخیر کره شمالی، رهبر عالی این کشور، کیم جونگ اون، از آدرس سال نو خود برای پیامی جدید استفاده کرد.

وی گفت: «تمام ایالات متحده در برد تسلیحات هسته‌ای ما قرار دارد. یک دکمه هسته ای همیشه روی میز من است.

برآوردهای مستقل ذخایر کره شمالی را حدود 60 کلاهک نشان می دهد، اما این کشور می تواند مواد هسته ای کافی برای ساخت 90 سلاح داشته باشد.

اما اعداد مختلفی توسط قانونگذاران مطرح شده است. در ماه اوت، کره جنوبی اعلام کرد که همسایه اش می تواند تا 120 کلاهک هسته ای داشته باشد که این رقم بسیار بالاتر از ارزیابی ترامپ در روز قبل بود که مدعی بود پیونگ یانگ دارای 57 سلاح هسته ای است. ترامپ در اظهاراتی در این ماه به نظر می رسد که گفته است کره شمالی 112 سلاح هسته ای دارد.

از سال 2026، کره شمالی دارای انبوهی از موشک‌ها است که می‌توانند به اهداف مختلف برسند، از جمله موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) که می‌توانند به سرزمین اصلی ایالات متحده برسند، اگرچه سؤالاتی در مورد اینکه آیا پیونگ یانگ می‌تواند به طور قابل اعتمادی کلاهک هسته‌ای را روی این سلاح‌ها شلیک کند وجود دارد.

تولسی گابارد، از ایالات متحده: «موارد ICBM کره شمالی از قبل می توانند به خاک ایالات متحده برسند». مدیر وقت اطلاعات ملی، در ماه مارس گفت. این کشور متعهد به گسترش زرادخانه هسته ای خود است».

اولین آزمایش ICBM کره شمالی در اواسط سال 2017 به سرعت با آزمایش یک طرح ICBM دیگر تنها چهار ماه بعد پیگیری شد. ICBM ها مسافت 5500 کیلومتری را طی می کنند.

به گفته تحلیلگران، موشک های ICBM Hwasong-17 و Hwasong-18 در حال حاضر عملیاتی شده اند و طرح های بیشتری در دست توسعه هستند.

اگرچه نزدیک به یک دهه است که هیچ انفجار هسته‌ای کره شمالی ثبت نشده است، اما پیونگ یانگ آزمایش موشک‌هایی را که می‌توانند کلاهک هسته‌ای حمل کنند، متوقف کرده است.

در 3 اکتبر، کره شمالی اعلام کرد که یک موشک استراتژیک میان برد را آزمایش کرده است که می تواند بیش از 1000 کیلومتر را طی کند. پیونگ یانگ در سال جاری تاکنون نزدیک به دوازده آزمایش موشکی را تحت نظارت داشته است.

آلبرکو گفت، در طول 20 سال گذشته، کره شمالی موشک های بهتر و دوربردتری را در تعداد زیادی توسعه داده است.

ناظران بین المللی و مقامات دولت ایالات متحده می گویند که کره شمالی از کمک روسیه بهره برده است، به ویژه از زمانی که دو کشور در اواسط سال 2024 یک پیمان دفاعی امضا کردند.

پیونگ یانگ هزاران سرباز خود، محموله های بزرگ مهمات و تحویل موشک های بالستیک را برای تلاش های جنگی روسیه علیه اوکراین ارائه کرده است و داده های ارزشمندی در مورد عملکرد موشک هایش در نبرد زمانی که پدافند هوایی اوکراین تلاش می کند آنها را سرنگون کند، به دست آورده است. ناتو گفته است که مسکو در ازای آن از برنامه های موشکی و هسته ای کره شمالی حمایت می کند.

ایالات متحده برای سال ها گفته است که دفاع موشکی این کشور می تواند یک حمله موشکی ICBM از کره شمالی را رهگیری کند.

ایالات متحده در حال حاضر دارای 44 رهگیر زمینی (GBI) است که در سراسر کشور مستقر شده اند که اکثر آنها در سیلوهای آلاسکا قرار دارند. چهار نفر در پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ در جنوب کالیفرنیا مستقر هستند.

ایالات متحده قصد دارد در چند سال آینده موشک های جدیدی به نام رهگیرهای نسل بعدی را به GBI اضافه کند. تحلیلگران می گویند هر چیزی که GBI ها از بین نبرند احتمالا به سیستم Aegis نیروی دریایی ایالات متحده می رسد.

آلبرکو گفت که کره شمالی موشک های کافی برای غلبه بر دفاع آمریکا را ندارد. آنها ممکن است روزی به اندازه کافی بسازند، اما در حال حاضر، من اطمینان نسبتا بالایی دارم که می توانند آنها را ساقط کنند."

با این حال، در حال حاضر، ایالات متحده یک سیستم پیوسته برای رهگیری حملات ICBM در مقیاس بزرگ که از روسیه یا چین پرتاب می شود، با ذخایر بسیار بزرگتر آنها ندارد.

دولت ترامپ در حال توسعه سپر دفاع موشکی گنبد طلایی خود است که دولت می گوید از آمریکای شمالی در برابر تهدیدات پیشرفته مانند موشک های مافوق صوت سریع السیر دفاع می کند.

این اساسا شبکه‌ای از ردیاب‌ها، حسگرها و رهگیرها است تا پهپادها و موشک‌هایی را که به سمت ایالات متحده حرکت می‌کنند، حتی موشک‌هایی که از فضا پرتاب می‌شوند، از بین ببرند. بسیاری از طراحی نهایی یک راز باقی مانده است.

محققان مؤسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم (SIPRI) در ژوئن گفتند که کشورها به طور فزاینده‌ای به سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان ابزار قدرت ملی تکیه می‌کنند—که دهه‌ها تلاش برای کاهش تعداد و نقش سلاح‌های هسته‌ای را معکوس می‌کنند.

20 سال پس از اولین آزمایش هسته ای خود، کره شمالی خود را از یک خواستار نوپای هسته ای به کشوری با زرادخانه رو به رشد، فناوری موشکی پیشرفته و جاه طلبی تبدیل کرده است که همچنان تلاش ها برای مهار اشاعه هسته ای را به چالش می کشد.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: جان فیتزپاتریک و تونی فیلیپس.