نقشه برداری از محل استقرار بمب افکن های ایالات متحده در سراسر جهان

در طول روز یکشنبه، ده ها بمب افکن B-1B از فرفورد نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در غرب انگلستان بلند شدند و به ایالات متحده پرواز کردند. خروج آنها به طور ناگهانی به نقش پایگاه به عنوان سکوی پرتاب برای حملات آمریکا به ایران پایان داد که در 28 فوریه آغاز شد.

این پایگاه، تقریبا در 160 کیلومتری (100 مایل) غرب لندن، تنها فرودگاه نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا برای بمب افکن های سنگین و یک مکان عملیاتی کلیدی برای بمب افکن های مستقر است.

طی دو هفته گذشته، شش نفر به ظن «تروریسم» دستگیر شدند. همه آنها با قرار وثیقه آزاد شدند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا روز دوشنبه گفت که بمب‌افکن‌ها به این دلیل جابجا شده‌اند که «تهدیدهایی وجود داشته» که به اعتقاد او به ایران مرتبط است. او به خبرنگاران در کاخ سفید گفت: «بنابراین ما آن‌ها را کمی جابه‌جا کردیم، نه خیلی دور».

ساعاتی قبل، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، هر گونه ارتباط با توطئه ادعایی را نادیده گرفت و گفت که "معمولی نیست که شاهد چرخش ها باشیم" و او به امنیت پایگاه های ایالات متحده اعتماد دارد.

در 27 سپتامبر، پلیس پنج مرد را به ظن طرح ریزی برای کار گذاشتن مواد منفجره در نزدیکی فیرفورد در بریتانیا دستگیر کرد. آنها یک روز بعد با قرار وثیقه آزاد شدند.

بازرسان بنزین اما بدون مواد منفجره در وانت هایشان پیدا کردند، هرچند مقامات بریتانیا می گویند که این افراد همچنان تحت بازجویی هستند. روز پنجشنبه، پلیس یک جوان ۲۵ ساله دوتابعیتی ایرانی-انگلیسی را در لندن به ظن برنامه ریزی برای حمله به این پایگاه هوایی دستگیر کرد. او همچنین در سوم اکتبر با قرار وثیقه آزاد شد.

اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، پیشنهاد کرد که «ایران در توطئه ادعایی نقش داشته است» اما از ارائه جزئیات خودداری کرد. ایران هرگونه چنین طرحی را رد کرده و سفیر بریتانیا در تهران را در اعتراض به دستگیری ها احضار کرده است.

نیروی هوایی ایالات متحده با سه نوع بمب افکن پرواز می کند که چهارمین بمب افکن در راه است.

B-52 Stratofortress قدیمی ترین است. مدل B-52H که در حال حاضر در خدمت است در اوایل دهه 1960 ساخته شد. این هواپیما با طول بال 56 متر (185 فوت) بزرگترین بمب افکن ایالات متحده است و می تواند حدود 31 تن سلاح از جمله بمب های هسته ای و موشک های کروز را حمل کند.

B-1B Lancer، که در اواسط دهه 1980 وارد خدمت شد، سریعترین در بین این سه است. می تواند به 1.2 برابر سرعت صوت برسد و دارای بال چرخشی است که برای پرواز با سرعت بالا به عقب برمی گردد. بزرگترین محموله معمولی، حدود 34 تن را حمل می کند، اما دیگر سلاح هسته ای حمل نمی کند. اینها هواپیماهایی بودند که فیرفورد را ترک کردند.

B-2 Spirit یک بمب افکن رادارگریز با بال پرنده است که برای عبور از دفاع هوایی طراحی شده است. تنها 20 دستگاه ساخته شد که 19 مورد آن همچنان در خدمت هستند. می‌تواند هم سلاح‌های هسته‌ای و هم سلاح‌های متعارف، از جمله بمب 13600 کیلوگرمی (30000 پوند) «بنکر باستر» را که در حملات آمریکا به سایت‌های هسته‌ای ایران در ژوئن 2025 استفاده شد، حمل کند.

B-21 Raider، یک بمب افکن رادارگریز کوچکتر، هنوز در حال آزمایش پرواز است، و همچنان در مسیر تحویل در سال 2027 است. در طول یک دهه و نیم آینده، نیروی هوایی قصد دارد B-1B و B-2 را جایگزین کند و ناوگان آینده B-21 و B-52 های ارتقا یافته را ترک کند.

همه بمب افکن های ایالات متحده به طور دائم در ایالات متحده، در پنج پایگاه اصلی هوایی مستقر هستند:

همه این پایگاه ها دارای باندهای طولانی و عریض هستند که معمولا بیش از 10000 فوت (3048 متر) هستند.

این باعث می شود باندهای بمب افکن به اندازه باندهای یک فرودگاه بزرگ بین المللی طولانی شوند. آن چیزی که بمب‌افکن‌ها را محدود می‌کند، آسفالت نیست، بلکه امنیت، ذخیره سلاح و پشتیبانی است.

برای مأموریت های خارج از کشور، ایالات متحده بمب افکن ها را از طریق تعداد انگشت شماری از پایگاه های رو به جلو می چرخاند. سایر مکان‌های مهم عملیاتی خارج از کشور شامل پایگاه نیروی هوایی اندرسن در گوام و دیگو گارسیا در اقیانوس هند است.

فراتر از اینها، نیروی هوایی گروه‌های کوچکی از بمب‌افکن‌ها را برای چند هفته در یک زمان به پایگاه‌های هوایی متفقین می‌فرستد، چیزی که آن را استقرار گروه ضربت بمب‌افکن می‌نامد. چرخش‌های اخیر شامل B-52 در Moron در اسپانیا، B-1Bs در Orland در نروژ و Misawa در ژاپن و B-52 در Tindal در شمال استرالیا است که در سپتامبر وارد شدند.

بمب‌افکن‌ها همچنین می‌توانند با کمک سوخت‌گیری هوایی از ایالات متحده به یک مأموریت حمله بروند. ماموریت های بمب افکن در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران بیش از 30 ساعت در آنجا و بازگشت به طول انجامید. هر گروه از سه بمب افکن برای سوخت گیری در طول مسیر به شش تا نه هواپیمای تانکر نیاز داشت.