نه من مرور می‌کنم - یک دهان نمایش را در برداشت عجیب و عمیق روفوس نوریس از بکت می‌دزدد.

تئاتر مینگلا، ریدینگ دهان کلر بوث سوپرانو در پس زمینه ای سیاه جدا شده است تا مغز مسابقه دهنده یک زن ناامید را به تصویر بکشد، با استعداد اپرا بیشتر

یک مقدمه طولانی برای نمایشنامه کوتاه ساموئل بکت وجود دارد که در تاریکی توسط یک دهان متحرک غیرقابل توقف اجرا شده است. اول، سکئنزا III تجربی لوسیانو بریو، که توسط سوپرانو کلر بوث اجرا شد، که به خاطر تکرارهای لکنت‌آمیز، نفس‌های نفس زدن و پاک کردن گلو، قطعه‌ای همراه موسیقی برای بکت می‌شود. سپس سه فیلم کوتاه درباره رابطه نمایشنامه نویس ایرلندی با فولک استون (جایی که در سال 1961 ازدواج کرد). این یک برنامه سه قسمتی است، بخشی از دوسالانه بکت 2026، که در درام به اوج خود می رسد.

هیچ یک از buildup مورد نیاز نیست. دهان، که بوث نیز آن را بازی می‌کند، هنوز هم در سرعت و فوریت خود درگیر است، و به حقیقتی دست می‌یابد که درست فراتر از بیان‌های سریع آن قرار دارد، حتی در صورت خراب شدن نحو.

به سرپرستی روفوس نوریس، چیدمان آکادمیک است، بخش تئاتر پردیس دانشگاه ریدینگ، اما تولید هیچ چیز غبارآلود و بی ارزشی در مورد آن ندارد. بوث که مغز مسابقه‌دهنده، شکافته درونی و سرعت ناامیدی را به تصویر می‌کشد تا زندگی‌ای را که به نظر می‌رسد از زمان تولد تا این لحظه در یک مزرعه، در میان گل گاوها در سن ۷۰ سالگی که ممکن است لحظه مرگ باشد، جلوی چشمان یک زن – یا بهتر است بگوییم، دهان او – می‌درخشد، به تصویر بکشد.

از تکرارها و سکسکه های کلامی می فهمید که سخت، بی عشق و تضعیف کننده بوده است، با این حال اصرار بر بلند گفتن آن وجود دارد. ادامه مطلب...