نوجوانان به اندازه کافی ورزش نمی‌کنند و این وضعیت در ۱۵ سال اخیر تقریبا تغییر نکرده است
یک مطالعه بزرگ جدید نشان می‌دهد از هر چهار نوجوان در جهان، یک نفر در هیچ روزی از هفته فعال نیست و دختران بیش از همه عقب مانده‌اند.
بر اساس یک مطالعه جهانی جدید، در سال ۲۰۲۵ یک نفر از هر چهار نوجوان در سراسر جهان، معادل حدود ۲۴۰ میلیون جوان، گزارش کرده است که در هیچ‌یک از روزهای هفته فعال نبوده است. میانگین جهانی فعالیت بدنی ۲.۷ روز فعال در هفته بوده است و این میزان بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ تغییری نکرده است، در حالی که فقط ۱۴ درصد، یعنی یک نفر از هر هفت نفر، هر روز فعال بوده‌اند. مطالعه‌ای که در لنست گلوبال هلث (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده است، بر داده‌های ۳۸۹ پیمایش درباره ۳.۲ میلیون نوجوان ۱۱ تا ۱۷ ساله در ۱۴۰ کشور تکیه دارد که ۵۹ درصد جمعیت نوجوان جهان را پوشش می‌دهد. پژوهشگران روز «فعال» را روزی تعریف کردند که در آن نوجوان دست‌کم ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید داشته باشد، مطابق توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) (منبع به زبان انگلیسی)؛ چه در مدرسه، چه در مسیر رفت‌وآمد و چه در زمان فراغت. هدف سازمان جهانی بهداشت این است که نسبت نوجوانانی را که در همه هفت روز هفته به ۶۰ دقیقه فعالیت نمی‌رسند، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۳۰، ۱۵ درصد کاهش دهد. با این حال گزارش نشان می‌دهد که هیچ کشور یا منطقه‌ای در مسیر تحقق این هدف قرار ندارد. این گزارش نابرابری‌هایی میان کشورهای مختلف و میان جنسیت‌ها را نیز نشان می‌دهد.در سطح جهان، پسران در سال ۲۰۲۵ سطح فعالیت بسیار بیشتری نسبت به دختران گزارش کرده‌اند؛ میانگین آن برای پسران سه روز فعال در هفته و برای دختران ۲.۴ روز بوده است. با افزایش سن دختران، میزان فعالیت آن‌ها کاهش می‌یابد و شکاف با پسران بیشتر می‌شود. تفاوت‌های گسترده جغرافیایی گزارش همچنین نشان می‌دهد که هرچند همه کشورها از هدف عقب مانده‌اند، برخی مناطق نسبت به دیگران وضعیت بهتری دارند. نوجوانان در مناطق ثروتمندتر، یعنی اروپای مرکزی و شرقی و آسیای مرکزی، شرق آسیا و اقیانوسیه و کشورهای غربی با درآمد بالا، به طور متوسط چهار روز در هفته فعال بوده‌اند و فقط ۶.۹ تا ۷.۷ درصد گزارش کرده‌اند که اصلا فعالیتی ندارند. در مقابل، مناطق عمدتا کم‌درآمد و با درآمد متوسط، مانند آمریکای لاتین و کارائیب، خاورمیانه و شمال آفریقا، اقیانوسیه، جنوب و جنوب‌شرقی آسیا و آفریقای زیر صحرا، به طور متوسط حدود دو روز فعال در هفته داشته‌اند و ۲۲.۷ تا ۳۳.۱ درصد نوجوانان کاملا غیرفعال بوده‌اند.فعال‌ترین نوجوانان در فنلاند، کانادا و صربستان بوده‌اند که میانگین ۴.۵ تا ۴.۸ روز فعال در هفته را گزارش کرده‌اند، در حالی که کم‌فعال‌ترین‌ها در کامبوج، اردن و ماداگاسکار بوده‌اند با میانگین ۱.۷ تا ۱.۹ روز فعال در هفته.به گفته نویسندگان، این نابرابری‌های جغرافیایی و مبتنی بر سطح درآمد عمدتا ناشی از عوامل ساختاری است؛ کشورهای ثروتمند معمولا توان بیشتری برای تأمین مالی سیاست‌های ترویج فعالیت بدنی و ایجاد زیرساخت‌های حمایتی، مانند فضاهای عمومی باز و شبکه‌های امن پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری، دارند.نویسندگان خاطرنشان کردند که شیوع بالای جوانان غیرفعال نشان می‌دهد اقدامات موجود نتوانسته بخش قابل‌توجهی از جمعیت را پوشش دهد. دوران نوجوانی دوره‌ای سرنوشت‌ساز برای شکل‌گیری سلامت در طول زندگی است. فعالیت منظم در این سال‌ها از بدن و ذهن حمایت می‌کند و آثار آن تا بزرگسالی ادامه می‌یابد.آن‌ها پیشنهاد کردند که دولت‌ها باید سریع‌تر اقدام کنند و سیاست‌هایی متناسب با شرایط محلی اتخاذ کنند که کل جمعیت را پوشش دهد و نوجوانان کم‌تحرک را در اولویت قرار دهد؛ برای مثال با تبدیل مدارس و محله‌ها به مکان‌های مناسب‌تر برای فعالیت.نویسندگان افزودند که برنامه‌ها باید به موانع پشت سطح پایین‌تر فعالیت دختران نیز بپردازد، از جمله هنجارهای جنسیتی محدودکننده، نگرانی‌های امنیتی و کمبود فعالیت‌های متناسب.