نژاد، بیماری، آسیب، تکرار - قرمزها و چرا مردان در سکوت رنج می برند

هشدار: این مقاله شامل بحث در مورد اختلالات خوردن است

"اگر این را ادامه دهید، در 30 سالگی روی ویلچر خواهید نشست."

این چیزی است که پزشکان چهار سال پیش به جیک اسمیت دونده بریتانیایی مسافت طولانی گفتند.

از بیرون که به درون نگاه می کرد، حرفه او در حال پرواز بود.

در سن 23 سالگی، او قرارداد حرفه ای با نایک امضا کرد و نماینده بریتانیا در صحنه جهانی بود.

اما در همان زمان، بدن او رو به زوال بود - تحمل یک الگوی بی امان از نژاد، بیماری، آسیب، تکرار.

متعادل کردن یک رژیم تمرینی شدید با غذا خوردن به این معنی بود که این جوان 28 ساله از یک کمپ دویدن در اوگاندا با وزن تنها هشت سنگ (51 کیلوگرم) در 5 فوت 5 اینچ (1.7 متر) بازگشت. او چنان استخوان های شکننده ای داشت که به او گفته شد ممکن است کارش تمام شود.

اسمیت پس از تحمل دو شکستگی استرسی در عرض چهار ماه، به دنبال کمک حرفه‌ای بود و تشخیص داده شد که قرمزی دارد - کمبود انرژی نسبی در ورزش.

این سندرمی است که می تواند هر فردی را درگیر کند و اگر تشخیص داده نشود یا درمان نشود، می تواند بر عملکرد تأثیر بگذارد و باعث مشکلات جدی و طولانی مدت سلامتی شود.

علائم در زنان کمی بهتر است - فقط ماه گذشته، اما ناوارو تنیسور تشخیص و تصمیم بعدی خود را برای کناره گیری از رقابت تا سال 2027 فاش کرد.

اما مردان نیز به همان اندازه مستعد هستند و به دلیل انگ و فقدان علائم هشدار دهنده آشکار، می تواند برای مدت طولانی تری ناشناخته بماند و به این معنی است که بسیاری مانند اسمیت در سکوت رنج می برند.

بی‌بی‌سی اسپورت توضیح می‌دهد که این وضعیت چیست، چگونه بر مردان و زنان تأثیر می‌گذارد و چرا، علی‌رغم شیوع و شدت آن، REDs به عنوان یک حوزه نسبتا کمتر گزارش‌شده و نادیده گرفته شده از علم ورزش باقی مانده است.

قرمزها می توانند باعث آسیب های ناشی از استرس استخوان، اختلال در خواب، خستگی و خلق و خوی ضعیف شوند. اگر این عارضه درمان نشود، می تواند منجر به مشکلات جدی درازمدت سلامتی، از جمله پوکی استخوان، بیماری های قلبی عروقی و مشکلات باروری شود.

دکتر نیکی کی، متخصص سلامت هورمون، می گوید بسیاری از این علائم ناشی از اختلالات هورمونی ناشی از دریافت ناکافی انرژی است.

او می‌گوید: "هورمون‌ها به تک تک ذرات بدن شما می‌روند. بنابراین، اگر هورمون‌های شما به خوبی برای شما کار نمی‌کنند، آن را در انواع مختلف احساس خواهید کرد."

"برای داشتن هورمون های سالم، آنها باید به طور منظم تغذیه شوند. اگر این کار را انجام نمی دهید و کمبود انرژی وجود دارد، اغلب برخی از این سیستم های هورمونی کند می شوند یا به طور کامل خاموش می شوند."

زنان با چرخه قاعدگی یک فشارسنج ماهانه از سلامت هورمونی خود دارند که توسط کی به عنوان "چک پزشکی ماهانه رایگان" توصیف شده است.

او می‌گوید به زبان ساده، زنی که از قرمزی رنج می‌برد، قاعدگی‌هایش «خاموش» شده است.

برای مردان، این امر ظریف‌تر است - سطح تستوسترون کاهش می‌یابد و منجر به کاهش میل جنسی و خستگی می‌شود.

تأثیر آن بر دوره قاعدگی زنان به این دلیل است که این وضعیت برای اولین بار در اوایل دهه 1990 به عنوان "سه گانه ورزشکار زن" نامیده شد.

اما در سال 2014 توسط کمیته بین المللی المپیک تغییر نام داد تا به طیف وسیع تری از علائم کمبود انرژی اذعان کند و به ورزشکاران مرد نیز آسیب برساند.

کی می گوید: «ما متوجه شدیم که نیمی دیگر از جمعیت را نادیده می گیریم.

این وضعیت عجیبی است زیرا به طور معمول سلامت زنان است که نادیده گرفته می‌شود، اما در این شرایط، این مردان هستند که به رسمیت شناخته نمی‌شوند یا نمایندگی نمی‌شوند.»

دوازده سال بعد، با تحقیقات اخیر که شیوع آن در مردان را برجسته کرده است، به نظر می رسد که این تصمیم ثابت شده است.

متاآنالیز منتشر شده در مجله استرالیایی Sports Medicine در سال گذشته، به دنبال مطالعه‌ای که شامل هزاران ورزشکار نخبه و آماتور در سراسر جهان بود، نشان داد که 44.2 درصد از ورزشکاران زن و 49.4 درصد از ورزشکاران مرد در دسترس کم انرژی هستند.

یکی از پاسخ ها در عبارت "سبک تر سریع تر است" نهفته است.

برای چندین دهه، این یک حکمت پذیرفته شده در ورزش هایی مانند دویدن استقامتی، دوچرخه سواری، کوهنوردی، اسب سواری، رقص و ورزش های زیبایی شناختی مانند شیرجه و ژیمناستیک بود.

و برای ورزشکارانی مانند اسمیت، مشکلات او چگونه شروع شد.

او می‌گوید: «من سال‌ها به آن اعتقاد داشتم. فکر می‌کردم این راه رو به جلو است.

شروع کردم به فکر کردن "چگونه می توانم نیمه ماراتن خود را 10 ثانیه بهبود بخشم؟ آیا این کاهش وزن است؟" و این زمانی بود که سرم کاملا از بین رفت.

وقتی نوبت به انتخاب انرژی برای پوشش تقاضای تمرین یا انرژی برای سالم ماندن می رسد، بدن از طریق تکامل و تهدید شکارچیان یاد گرفته است که همیشه حرکت را در اولویت قرار دهد.

یعنی ورزشکاران می توانند وزن خود را کاهش دهند و همچنان تمرین کنند و ورزش کنند و نتایج خوبی کسب کنند.

کی کی به عنوان طلای احمق توصیف می کند، بدن با کمبود انرژی سازگار می شود و باعث افت عملکرد و خطر بالای آسیب می شود.

ورزشکاران تحت تاثیر کمبود نسبی انرژی در ورزش

جانی براونلی قهرمان المپیک و جهان اذعان کرد که اشتباهات کم سوختی که در دوران ورزش سه‌گانه‌اش مرتکب شده است، باعث آسیب‌های جدی شده است.

او به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: "من اهمیت آن را نمی‌دانستم. تمرین در درجه اول بود و فکر می‌کنم ما در مورد اهمیت سوخت‌رسانی به اندازه کافی آموزش ندیدیم."

اگر روی دوچرخه سوخت می‌دادید، از نظر فرهنگی، کمی ضعیف دیده می‌شدید. و تأثیر آن قطعا آسیب‌دیدگی بود - احتمالا بهبودی پس از تمرینم آنطور که باید انجام می‌دادم، پاسخ‌های استرس، شکستگی‌های استرس.

براونلی، که اخیرا بازنشستگی خود را اعلام کرده است، معتقد است که فرهنگ عدم ​​سوخت گیری با دوچرخه اکنون تغییر کرده است، اما ننگی در اطراف قرمزها وجود دارد و این تصور که این یک "مسئله زنانه" است.

او می‌گوید: «در زنان، علائم واضح‌تری وجود دارد، اما در مردان می‌تواند کمی زیر رادار قرار گیرد و سپس با یک آسیب واقعا جدی به شما برخورد کند».

"من فکر می کنم یک انگ وجود دارد، یا به عنوان پاسخ واضح برای برخی از مشکلات شما به آن نگاه نمی شود، بعدا پیدا می شود. مردان همچنین دوست ندارند در مورد سوخت کم صحبت کنند، زیرا فقط به عنوان "احتمالا باید احساس بهتری داشته باشید و باید در راس آن باشید."

این نگرش ها در بین ورزشکاران مرد است که کی را وادار کرد تا آزمایشی را در سال 2019 انجام دهد.

کی با ارزیابی 50 دوچرخه سوار رقابتی مرد، در غربالگری های اولیه خود دریافت که تقریبا نیمی از آنها سلامت استخوانی ضعیفی داشتند و 25 درصد از آنها از قرمزی رنج می بردند.

دوچرخه سواران سپس به دو گروه تقسیم شدند و در طی یک دوره شش ماهه، نیمی از آنها به تمرینات و عادات تغذیه خود ادامه دادند و بقیه توسط کی آموزش داده شدند و توصیه های تغذیه ای و تمرینی ارائه کردند.

"گروهی که من به حال خود رها کردم متأسفانه به حالت پیش فرض رفتند و تراکم استخوان بیشتری را از دست دادند، مشابه یک فضانورد در فضا... و عملکرد خوبی داشتند، اما نسبت به قدرت آستانه عملکردی خود، نتایج مسابقه ای را که شما انتظار داشتید دریافت نکردند.

"برای گروهی که زیر بال خود گرفتم، بهبودی در سلامت استخوان‌ها و نتایج واقعا خوبی در مسابقه مشاهده شد.

"بنابراین، من شواهدی داشتم مبنی بر اینکه قرمزها قطعا در گروه دوچرخه سواران مرد من بسیار زیاد وجود دارد و اگر به اندازه کافی سوخت مصرف نکنید، عملکرد ضعیفی خواهید داشت. خبر خوب این است که قرمزها برگشت پذیر هستند. اما اگر اقدامی نکنید، کاهش می یابد."

جانی براونلی برنده سه مدال المپیک است

از آنجایی که سندرم و علائم آن هنوز به طور معمول شناخته نشده است، اغلب دشوار است که بدانیم کجا می توان کمک پیدا کرد.

پس از اینکه پیپا وولون دونده سابق بریتانیا با این بیماری دست و پنجه نرم کرد، وب سایتی به نام Project REDs راه اندازی کرد که اطلاعات و منابع عملی را برای ورزشکاران، مربیان، والدین و متخصصان مراقبت های بهداشتی ارائه می دهد.

Keay همچنین به افرادی که در همه سطوح رقابت می‌کنند کمک می‌کند تا از RED بازیابی شوند. اکثر بیماران او زن هستند، اما او شروع به دیدن مردان بیشتری می کند که به گفته او، اغلب در وضعیت "بد" هستند.

کی می‌گوید: «من فکر می‌کنم مردها ممکن است نسبت به زنان بی‌میل‌تر باشند، یا شاید متوجه نشوند که آن را درک کرده‌اند. گاهی اوقات ممکن است از واژه‌ای متفاوت برای آن استفاده کنند، می‌گویند فرسودگی شغلی».

"هرچند من از این کار ناراحت نیستم زیرا قطعا یک جنبه روانی برای قرمزها وجود دارد. چرا این کار را می کنید؟ چرا کربوهیدرات ها را نمی خورید؟"

گاهی اوقات، پاسخ دادن به این سؤالات دشوار است، زیرا سوخت کم به دلیل درک نکردن یا دست کم گرفتن نیازهای انرژی یا عدم تطابق با افزایش شدت یا مدت ورزش با دریافت کالری یا کربوهیدرات بیشتر، ناخواسته است.

برای دیگران، قهرمان سابق دوچرخه سواری بریتانیا، برایان اسمیت، پاسخ از نیت می آید.

شرکت در مسابقه جاده ای برای بریتانیای کبیر در المپیک 1996 باید نقطه برجسته زندگی او می بود، اما در پشت صحنه موفقیت، اسمیت از یک اختلال خوردن و یک بیماری روانی جدی به نام بولیمیا رنج می برد - چیزی که او معتقد است از وسواس ورزشی خود با وزن ایجاد کرده است.

او می گوید: "همیشه احساس می کردم اضافه وزن دارم. همه در مورد وزن تحت فشار بودند، اما هیچ کس واقعا در مورد آن صحبت نکرد."

من کمی کمتر از شش پا هستم و عضلات باسن و ران بزرگی دارم. به عنوان یک دوچرخه سوار جاده ای، با وزن 68 کیلوگرم مسابقه می دادم و با توجه به قد و هیکلم، این وزن کاملا لاغر است. حتی تا حدود 66 کیلوگرم وزنم پایین آمد و وقتی به آن رسیدم، احساس ضعف کردم، احساس بدی داشتم.»

اسمیت که اکنون 59 ساله است، تنها زمانی که هشت سال پیش شروع به دویدن کرد، متوجه شد که در طول زندگی حرفه‌ای خود از قرمزی رنج می‌برد و سه شکستگی شدید استرسی از جمله یکی در استخوان ران خود ایجاد کرد.

چنان تلفاتی بر بدن او بود که اسمیت می گوید اکنون هرگز کسی را تشویق نمی کند که به عنوان یک دوچرخه سوار حرفه ای شغلی را دنبال کند.

او می گوید: «واقعا سالم نیست. "اگر می خواهید به بالاترین سطوح ورزشی بروید، بعدا در زندگی رنج خواهید برد. بدن خود را نابود می کنید.

تیم‌های ورزشی اهمیتی نمی‌دهند - تنها چیزی که آنها نگران عملکرد هستند. بنابراین آنها یک سوار را پرورش می دهند، آنها به یک سوار غذا می دهند، آنها یک سوار را می گیرند که وزن خاصی داشته باشد. برایشان مهم نیست که بعدا در زندگی چه اتفاقی برایشان می افتد.

"من در حال حاضر رنج می کشم و بسیار پشیمان هستم. فقط ای کاش در مورد این موضوع بیشتر می دانستم."

در حالی که اسمیت معتقد است ورزش او راه طولانی در تغییر نگرش دارد، دوچرخه سواری بریتانیا می گوید پیشرفت های زیادی از طریق آموزش که از سطح آکادمی شروع می شود و غربالگری های جسمی و روانی سالانه انجام شده است.

دکتر نایجل جونز، مدیر ارشد پزشکی دوچرخه سواری بریتانیا، به بی بی سی اسپورت می گوید: «یکی از کارهای بزرگی که ما در 10 سال گذشته انجام داده ایم این است که سعی کنیم این گفتگو را به یک گفتگوی مرتبط با عملکرد تبدیل کنیم.

"اکنون، ما با یک ورزشکار صحبت می کنیم که "اگر سوخت کمتری داشته باشید، نمی توانید بهترین عملکرد خود را داشته باشید"، در حالی که قبلا صحبت ها در ورزش های نسبت قدرت به وزن ممکن بود "شما باید سبک تر باشید".

"من فکر می کنم ساده لوحانه باشد اگر بگوییم قرمزها هرگز مشکل ساز نمی شوند. اما من می‌خواهم باور کنم که با کاری که ما انجام می‌دهیم، شیوع آن کاهش می‌یابد."

World Climbing برای مبارزه با RED، ورزشکاران خود را بررسی های بهداشتی اجباری می کند

دوچرخه‌سواری بریتانیایی در این رویکرد تنها نیست، و World Climbing دو سال پیش با معرفی چک‌های سلامت اجباری ورزشکاران، قدم‌های بیشتری برداشت.

با استفاده از ترکیبی از پرسشنامه‌های پیش فصل و غربالگری‌های «تصادفی و هدفمند» در مسابقات - مشابه روش اجرای آزمایش‌های دوپینگ - کوهنوردان در مسابقات قهرمانی جهانی یا جام جهانی برای هر گونه شاخص در دسترس بودن انرژی کم یا RED زیر نظر گرفته می‌شوند و در صورتی که سالم به نظر نرسند، می‌توانند از شرکت در مسابقات جلوگیری کنند.

این خط مشی توسط پروفسور نعما کنستانتینی کارشناس ترسیم شده است که می گوید به حرکت جهانی سنگنوردی "مفتخر" است و معتقد است که فدراسیون های دیگر نیز باید از این روند پیروی کنند.

او می گوید: "ما در تلاش برای آموزش و پیشگیری هستیم. من پلیس نیستم و به دنبال کلاهبرداران نیستم. من یک پزشک پزشکی هستم و می خواهیم مطمئن شویم که ورزشکاران ما سالم هستند."

"پیشگیری بهترین دارویی است که می‌توانید بدهید. ما می‌خواهیم ورزشکاران و مربیان بفهمند که این موضوع وزن نیست. مسئله قدرت، عملکرد و سوخت‌رسانی به بدن است و اگر به روشی ناسالم وزن کم کنید، بهای آن را می‌پردازید."

با آگاهی و آموزش بیشتر، امید است که بتوان موج قرمز را تغییر داد.

اما بسیاری هنوز در جهل و همچنین سکوت رنج می برند. این همان چیزی است که جیک اسمیت را تشویق می کند تا بهبودی خود را در رسانه های اجتماعی به اشتراک بگذارد و صدها مرد و زن برای مشاوره و حمایت به او پیام می دهند.

اسمیت توانست وضعیت خود را برعکس کند و اکنون بهتر از همیشه مسابقه می دهد، اخیرا ماراتن برلین را در بهترین زمان شخصی دو ساعت و نه دقیقه و 24 ثانیه به پایان رساند.

هدف بزرگ المپیک 2028 است، اما او مصمم است که اولویت این است که مطمئن شود در هر خط شروع تا حد امکان سالم بایستد.

"من هرگز نمی خواهم ببینم که یک ورزشکار در سال هایی که من تجربه کرده ام را پشت سر بگذارد. من 10 تا 15 کیلو از همیشه سنگین تر هستم و بزرگترین چیزی که می توانم بگویم این است که هرگز آنقدر خوشحال نبودم. برای انجام هر کار دیگری به بدنی سالم نیاز دارید."

اگر تحت تأثیر هر یک از مسائل مطرح شده در این داستان قرار گرفته اید، می توانید از BBC Action Line دیدن کنید.