همه از «حفار» متنفرند. این فیلم آب و هوای عالی است

کاملا بله - و این فیلمی است که انتظارات من را از اینکه یک فیلم درباره تغییرات آب و هوایی باید چگونه باشد، دوباره به تصویر کشید. حفار، فیلم جدید و بسیار گران قیمت آلخاندرو گونزالس ایناریتو که با نقد منتقدان مواجه شده است، هدف هنر و حتی هدف اصلی گفتن حقیقت را در مواجهه با ماشین سرمایه داری که جهان را به سمت فاجعه آب و هوایی سوق می دهد، زیر سوال می برد.

فیلم عمیقا ناراحت کننده، تماشاگران را مجبور می کند تا با چه نوع شخصیت هایی روبرو شوند که ما راحت تر از آنها به شرورهای آب و هوایی تبدیل می شویم. (اسپویل های پیش رو - اگر برنامه ای برای دیدن فیلم دارید، من واقعا شما را تشویق می کنم قبل از خواندن ادامه مطلب، این کار را انجام دهید.) در این فیلم تام کروز در نقش دیگر راکول، میلیاردر نفتی بازی می‌کند که فقط چکمه‌های گاوچران می‌پوشد و در عمارتی زندگی می‌کند که پوشیده از شاخ و قالیچه‌های پوست خرس قطبی است. در ابتدای فیلم، یکی از سکوهای حفاری نفت Digger به طور تصادفی باعث می شود که کوه یخ عظیمی از بین برود و در نتیجه یک نشت گاز متان بسیار زیاد شود.

با نزدیک شدن فاجعه، او باید به رئیس جمهور هشدار دهد (جان گودمن، نمایشی را که یادآور بهترین کارش با برادران کوئن است) در حالی که کوه یخ به سمت اروپا می رود. تریلرها فیلم را به عنوان یک طنز بسیار گسترده و دردناک از نفتی های آمریکایی نشان می دهند و اینکه چگونه یک دولت راست مذهبی با الهام از ترامپ به یک فاجعه آب و هوایی واقعی واکنش نشان می دهد. با این حال، ایناریتو به ما اجازه می دهد تا زودتر به این راز بپردازیم: مسخره ای که ما در حال تماشای آن هستیم در واقع یک نمایش درون فیلم است که در سالنی با سقفی نشتی اجرا می شود که مدام قدرت خود را از دست می دهد.

تام کروز نقش دیگر راکول را بازی نمی کند، بلکه بازیگری است که نقش دیگر راکول را بازی می کند. در نهایت متوجه می‌شویم که نمایشنامه «احمق‌های فسیلی» وقایعی را به تصویر می‌کشد که واقعا چند دهه پیش رخ داده‌اند. از آن به بعد، می‌دانید که هر شوخی، هر تصویر شرورانه‌ای از دیگر و رئیس‌جمهور در نقش آدم‌های واقعا بد، برای دو مخاطب است: تماشاگران سینما در سال ۲۰۲۶ و تماشاگران تئاتر که در آینده‌ای دیستوپیایی زندگی می‌کنند. از تریلرها، در ابتدا فکر می‌کردم که فیلم قرار است شبیه فیلم پرفروش آدام مک‌کی باشد، به بالا نگاه نکن، یک طنز آب و هوایی که در نتفلیکس تعداد بیننده‌ای را به خود جلب کرد.

در سال 2021. Don’t Look Up دانشمندان را برای اطلاع رسانی به مردم در مورد برخورد قریب الوقوع سیارک و تلاش برای جلوگیری از فاجعه علیه شرکت ها و منافع سیاسی که برنامه های دیگری دارند به رقابت می پردازد. مک‌کی، در آن زمان، گفت که هدف فیلم این است که «مردم نسبت به بی‌عملی رهبرانشان کمتر تحمل کنند». اگر رسانه‌ها - روزنامه‌نگاران، فیلم‌سازان و مانند آن‌ها - بتوانند به درستی مردم را در مورد خطرات تغییرات آب و هوایی آگاه کنند، فیلم (و فراخوان‌های همراه با آن) برای اقدام، شاهد پیشرفت در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهیم بود. Digger نیز به طور مشابه، به موضوعاتی پیرامون وضعیت آب و هوایی می پردازد

اطلاعات دیگر اعتراف می کند که هشدارهای شرکت خود در مورد بحران در حال رخ دادن در سکوهای حفاری خود را نادیده گرفته است. رئیس‌جمهور گودمن و کابینه‌اش تصمیم می‌گیرند یک «دیوار آتش» مستقر کنند که تمام اشاره‌های مربوط به بحران آب‌وهوایی (از جمله عبارت «ال گور») را سانسور می‌کند تا روایت اتفاقات را کنترل کند. اما در جایی که تز «به بالا نگاه نکن» این است که اگر ما حقیقت را بهتر منتقل کنیم، عمل اتفاق می‌افتد، دیگر دیدگاهی بسیار نیهیلیستی دارد - اینکه حقیقت هیچ ارزشی ندارد. دکتر

گانش (ریز احمد)، کارشناس محیط‌زیست دیرینه دیگر، با عصبانیت به نفت‌کار می‌گوید که می‌خواهد حقیقت شرکت و تغییرات آب و هوایی خود را به جمعی از رهبران اتحادیه اروپا بگوید و به قول خود عمل می‌کند. (گانش اولین اشاره را به تحقیق «اکسون می دانست» می کند که می توانم در یک فیلم بزرگ به یاد بیاورم.) دیگر از یک اتاق پشتی تماشا می کند، سپس، در یک سخنرانی بدیع که ستون فقرات فیلم را تشکیل می دهد، به نمایندگان متخاصم اروپایی می گوید که او، مانند سایر نفتی ها، می دانست که محصول آنها باعث تغییرات اقلیمی فراری می شود. اما این مهم نیست، او بانگ می زند.

دنیا به نفت گره خورده است و مردم همان اتاق کاربردهای بی شماری از آن پیدا کرده اند. او خطاب به نمایندگان جمع‌آوری شده می‌گوید: «شما انرژی می‌خواهید تا از هوش مصنوعی بخواهید همان بلایایی را که به آن دامن می‌زند حل کند». "شما آزادی می خواهید تا از آسایش زندگی ناپایدار خود لذت ببرید." او در نهایت از حقیقت گویی گانش برای اجتناب از پاسخگویی استفاده می کند - در حالی که اعضا با یکدیگر درگیر می شوند، از پارلمان خارج می شود. تصویر مهیج دیگر راکول نیز در مورد اینکه ما به عنوان مخاطب چه نوع حقایقی را دریافت می کنیم و خوشایندترین شروران آب و هوا چه کسانی هستند.

در بین تمرین‌های فزاینده فسیل فولز، ما کروز را می‌بینیم که با نحوه بازی در نقش دیگر دست و پنجه نرم می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که ساعت‌ها فیلم را تماشا می‌کند و متوجه می‌شود که او نه یک احمق تیراندازی انگشت اتهام با یک تگزاس، بلکه یک تاجر متفکر و تیزبین است. اما تماشاگران نمایش، با تماشای احمق های فسیلی در دنیایی که حفار به نابودی کمک کرد، به دنبال حقیقت نیستند - آنها به دنبال کاتارسیس هستند.

در اواخر فیلم، یک چرخش باورنکردنی نشان می‌دهد که نمایشنامه دارای یک خیر ثروتمند است که علاقه زیادی به اجرای آن دارد. یکی از انتقادات بزرگ من به «به بالا نگاه نکن» این بود که یک فیلم هالیوودی می‌تواند عاملی برای تغییر باشد. که ستاره فیلم، لئوناردو دی کاپریو، که با قایق‌های تفریحی و جت شخصی می‌نشیند، می‌تواند به مردم بگوید که به حرف‌های دانشمندان گوش کنند و فقط به ما رای دهند تا از این آشفتگی خلاص شویم.

دیگر اساسا به وجود Don't Look Up نگاه می کند و اشاره می کند که لذت بردن از طنز درباره تغییرات آب و هوایی که شخصیت های شرور خاصی مانند دیگر راکول را ترسیم می کند در خطر نادیده گرفتن اشکال قدرت شرکتی است که برای بینندگان لیبرال خوشایندتر است. همه اینها ممکن است کاملا نیهیلیستی به نظر برسد، و من فکر نمی‌کنم هدف فیلم شاد باشد. اما من همچنین فکر نمی کنم که این پیامی برای هنر نکردن باشد. درعوض، دیگر تلاش می‌کند تا بازتابی از واقعیت کنونی ما باشد، جایی که حقیقت اغلب اهمیتی ندارد، و هنر اغلب از طریق همان قدرت‌هایی که در برابر آن انتقاد می‌کند تامین می‌شود.

در حالی که Don't Look Up قرار بود فراخوانی برای اقدام باشد، Digger به سادگی پاسخ می دهد و به بینندگان می گوید: اینجا جایی است که ما هستیم. پنج سال پس از تماشای بی‌سابقه تماشاگران «به بالا نگاه نکن»، دولت ترامپ دوباره به قدرت رسید و ایالات متحده را دوباره از توافق پاریس خارج کرد. دولت با خوشحالی در حال دو برابر کردن «دریل، عزیزم، مته» است. شرکت‌های فناوری که در دوره Don't Look Up اهداف خود را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و حتی معکوس کردن آسیب‌های گذشته تبلیغ می‌کردند، اکنون به لطف رونق هوش مصنوعی - که به قول آنها روزی به حل تغییرات آب و هوایی کمک خواهد کرد، از آنها عقب‌نشینی می‌کنند.

و اینجا هستم که با کامپیوترم تایپ می کنم و ماشینی را می رانم که از سوخت های فسیلی استفاده می کند. فیلم The Digger آخرین فیلمی است که قبل از خرید استودیو توسط دیوید الیسون از برادران وارنر ساخته شده است، تنها نقشی را نشان می دهد که افراد ثروتمند و محافظه کار به طور فزاینده ای در کنترل هنر بازی می کنند. در پایان، من از Digger برای اشاره به پوچ بودن کل موضوع بسیار قدردانی می کنم.