هنجارهای اجتماعی و زیرساخت‌ها می‌توانند به پایداری انتقال آب و هوا کمک کنند

توسط هکتور گارسیا مورالس، مدرسه پلی تکنیک فدرال لوزان

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در طول همه گیری COVID-19، سفرهای هوایی به طور چشمگیری کاهش یافت. بسیاری این اختلال را نقطه عطف بالقوه ای برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از بخش هوانوردی می دانند. با این حال، هنگامی که محدودیت‌های سفر برداشته شد، ترافیک مسافران به سرعت به سطح قبل از همه‌گیری بازگشت و در بسیاری از مناطق حتی از آنها نیز فراتر رفت.

محدودیت‌های پرواز تغییری در هنجارها و ارزش‌های اجتماعی ایجاد نکرد و انگیزه‌های بلندمدت ایجاد نکرد، بنابراین تقاضا برای سفر هوایی بازگشت. در مورد COVID-19، تغییر قابل توجه در رفتار منجر به انتقال پایدار نشد.

مطالعه‌ای به رهبری کلودیا آر بایندر، استاد آزمایشگاه روابط بین انسان و محیط در سیستم‌های شهری (HERUS)، نشان می‌دهد که موفقیت بلندمدت اقدامات اقلیمی به ایجاد یک انتقال پایدار از طریق سیاست‌های حمایتی، زیرساخت‌ها و پذیرش اجتماعی بستگی دارد. بایندر می‌گوید: «در گذار به سمت انتشار خالص صفر، ما می‌خواهیم مردم رفتارهای پایدارتری اتخاذ کرده و حفظ کنند.

این مطالعه میان رشته‌ای که در PLOS Climate منتشر شده است، ایده‌های اکولوژی را با شواهدی از انتقال آب و هوا در دنیای واقعی ترکیب می‌کند تا سیاست‌هایی را شناسایی کند که می‌تواند به پایداری تغییرات پایدار در طول زمان کمک کند.

نقطه اوج اجتماعی زمانی اتفاق می‌افتد که افراد کافی یک رفتار یا فناوری جدید را اتخاذ کنند تا به سرعت در جامعه گسترش یابد. در حالی که بسیاری از مطالعات بر چگونگی دستیابی به این نقاط اوج تمرکز دارند، توجه کمتری به چگونگی حفظ تغییرات حاصل در طولانی مدت شده است.

در اکوسیستم های طبیعی، این نقاط اوج اغلب اتفاق می افتد. به عنوان مثال، یک صخره مرجانی می تواند زمانی که دمای اقیانوس بسیار بالا می رود و بسیاری از مرجان ها می میرند، به نقطه اوج می رسد. هنگامی که تعداد معینی از مرجان ها از بین می روند، جلبک ها صخره ها را اشغال می کنند و ماهی ها و سایر موجودات دریایی شروع به ناپدید شدن می کنند. صخره می تواند در این حالت آسیب دیده گیر کند، حتی اگر شرایط بعدا بهبود یابد.

بایندر و تیمش برای مطالعه خود با شهرداری پولی همکاری کردند. با همکاری تیم پایداری، محققان چگونگی تعامل عوامل مختلف تکنولوژیکی، رفتاری و سیاستی در سیستم انرژی محلی را تجزیه و تحلیل کردند.

آنها بر پذیرش فناوری های خورشیدی تمرکز کردند. با پیروی از یک رویکرد کیفی، آنها دریافتند که قبل از اینکه فناوری های خورشیدی به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرند، عواملی مانند هزینه ها، انگیزه های مالی و در دسترس بودن فناوری نقش غالب را ایفا می کنند.

با این حال، پس از نقطه عطف، به نظر می رسد تعاملات فرهنگی و اجتماعی اهمیت فزاینده ای پیدا کند. به عنوان مثال، با نصب سیستم‌های خورشیدی بیشتر افراد، فناوری را برای دیگران قابل مشاهده می‌کنند و به ایجاد هنجارهای اجتماعی جدید و افزایش اعتماد عمومی به انرژی‌های تجدیدپذیر کمک می‌کنند.

بایندر می گوید: "اگر همه همسایگان من فتوولتائیک نصب می کنند، من به احتمال زیاد این کار را انجام می دهم تا اگر آنها نصب نکنند." برعکس، بدون فناوری‌های مکمل مانند وسایل نقلیه الکتریکی یا پمپ‌های حرارتی، استفاده‌کنندگان خورشیدی ممکن است با تغییر شرایط بیشتر به عقب برگردند.

یافته‌های Pully نشان می‌دهد که اگرچه فناوری و مشوق‌ها می‌توانند به آغاز تغییر کمک کنند، پذیرش فناوری‌های پایدار در طول زمان به ایجاد هنجارهای اجتماعی و شبکه‌های اجتماعی بستگی دارد. پروفسور می گوید: «در حالی که قدرت این تأثیرات ممکن است از شهرداری به شهرداری دیگر متفاوت باشد، مکانیسم های اساسی احتمالا به شهرداری های دیگر فراتر از Pully مربوط می شود.

توصیه ها به هر دو هدف می پردازند: تسریع انتقال و تثبیت آن پس از وقوع. بر اساس این مطالعه، ابتکارات سیاستی مؤثر باید چشم انداز بلندمدت، از جمله تلاش برای شکل دادن به هنجارهای اجتماعی و ادراکات عمومی، با مشوق های کوتاه مدت مانند یارانه ها و حمایت های مالی را ترکیب کند.

این مطالعه نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی می‌تواند از پذیرش بلندمدت فناوری‌های پایدار حمایت کند. به عنوان مثال، گسترش شبکه های شارژ وسایل نقلیه الکتریکی، خودروهای الکتریکی را به یک انتخاب طولانی مدت عملی تر تبدیل می کند. سیاست‌هایی که مردم را تشویق می‌کنند تا فناوری‌های مکمل را اتخاذ کنند، مانند جفت کردن پنل‌های خورشیدی پشت بام با باتری‌های خانگی یا وسایل نقلیه الکتریکی، می‌تواند تغییرات را بیشتر تقویت کرده و قفل کند.

دولت‌ها و سازمان‌ها همچنین می‌توانند با پذیرندگان اولیه فناوری‌های پایدار همکاری کنند تا آن‌ها را به نمایش بگذارند و به پر کردن شکاف بین پذیرندگان و ناپذیرنده‌ها کمک کنند.

این سؤالات بر اساس علاقه گسترده تر تیم است. بایندر و تیم او اکنون در حال بررسی هستند که چگونه زیرساخت های شهری، مانند زیرساخت های مربوط به تحرک، مسکن و خدمات محلی، می توانند رفتارهای پایدار را شکل دهند. سوال این است که آیا طراحی محله‌ها در اطراف امکانات در دسترس می‌تواند سبک زندگی کم کربن را انتخاب آسان‌تری کند؟

اگر مردم خیلی نزدیک به وسایل حمل‌ونقل عمومی زندگی می‌کنند، یک باشگاه ورزشی در آن نزدیکی داشته باشند و مکان‌هایی برای ملاقات دوستان در گوشه و کنار داشته باشند، آیا این باعث می‌شود که از ماشین خود استفاده نکنند؟ بایندر می پرسد.

تحقیقات بیشتر با هدف تعیین کمیت هزینه ها و مزایای چنین سرمایه گذاری هایی انجام می شود. برای مثال، محققان می‌خواهند تخمین بزنند که چه مقدار کربن، مواد و منابع برای ساخت این زیرساخت مورد نیاز است و میزانی که می‌تواند رفتار را بدون به خطر انداختن رفاه درک شده افراد تغییر دهد، ارزیابی کنند.

هدف این است که درک کنیم چگونه شهرها می توانند محیط هایی ایجاد کنند که به طور طبیعی از انتخاب های پایدارتر پشتیبانی می کند. همانطور که بایندر به نقل از انیشتین می گوید: «حل چالش های محیطی به هم پیوسته امروزی ممکن است به تغییر تفکر نیاز داشته باشد تا اینکه صرفا به همان چیزی بیشتر شود».

کلودیا آر. بایندر و همکاران، بعد از انعام اجتماعی چه می آید؟ دیدگاه‌هایی از گذار به سمت صفر خالص، PLOS Climate (2026). DOI: 10.1371/journal.pclm.0000982

ارائه شده توسط Ecole Polytechnique Federale de Lozanne

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →