هندی ها در حال کشف هیجان خرید بدون پرداخت هستند

FoodNeverComes خود را "آشپزخانه دوپامین" می نامد

شما گرسنه هستید. یا نیستی. مهم نیست.

FoodNeverComes را باز می‌کنید، از 22 غذا انتخاب می‌کنید و شروع به پیمایش می‌کنید. مرغ کره ای ظاهر خوبی دارد. bibimbap هم همینطور. چند غذا اضافه می‌کنید، کل صعود را تماشا می‌کنید و به پرداخت ضربه می‌زنید. یک ردیاب می گوید یک سواری در راه است.

سپس یک تماس ساختگی ایجاد شده توسط هوش مصنوعی از داخل سایت دریافت می کنید. او می‌گوید بیرون ساختمان شماست، اما خیابان یا در شما را پیدا نمی‌کند. با این تفاوت که از ابتدا هیچ غذایی وجود نداشت. سفارش فقط روی صفحه نمایش وجود دارد.

این سایت می گوید: "غذا را سفارش دهید. از قبض صرف نظر کنید." , خارجی شعار آن واضح تر است: "غذا هرگز نمی آید - اما دوپامین می آید."

FoodNeverComes که توسط دو توسعه‌دهنده نرم‌افزار 26 ساله - پوروانش پارمار و انشول شارما - از اودایپور در ایالت شمالی راجستان هند ساخته شده است، می‌گوید که بیش از 2.7 میلیون بازدیدکننده از زمان راه‌اندازی در ماه ژوئن به خود جذب کرده است.

اکنون 22 آشپزخانه، 327 غذا و 319 دستور غذای واقعی را با قیمت های جعلی، تسویه حساب شبیه سازی شده و تجربه تحویل خیالی ارائه می دهد.

این سایت 22 آشپزخانه تقلبی، 327 غذا و 319 دستور پخت واقعی را ارائه می دهد

FoodNeverComes متعلق به یک ژانر اینترنتی جدید است: "سایت های دوپامین" که آیین های مصرف را بدون مصرف بازسازی می کند. سایت های خرید جعلی، خدمات تحویل جعلی و حتی تعطیلات جعلی وجود دارد.

این ژانر در کره جنوبی، خارجی شروع به کار کرد و از آن زمان بسیار فراتر رفته است، و تعداد زیادی سایت - برای مثال فروشگاه دوپامین، خارجی یا Fakehaul، خارجی - که همه چیز از تحویل غذا و خرید گرفته تا مسافرت را تقلید می کنند، ایجاد کرد.

وقتی از خریدن چیزی لذت می بریم، دقیقا از چه چیزی لذت می بریم؟

این ایده با عادات خرید خود بنیانگذاران شروع شد. پارمار و شارما در یک دوره دیپلم علوم کامپیوتر با هم آشنا شدند و بعدا NeuroX AI را راه اندازی کردند که نرم افزار و محصولات هوش مصنوعی می سازد و محتوای اینستاگرام می سازد. آنها در زندگی خود متوجه این موضوع شده‌اند: سبدهای آنلاین پر از چیزهایی هستند که می‌خواستند، اما در واقع هرگز نخریدند.

شارما وسایل الکترونیکی را مرور می کرد، یک سبد آنلاین را پر می کرد و آن را رها می کرد. مادر پارمار نیز تقریبا همین کار را کرد. او به یاد می آورد: "او چیزهایی را به سبد خرید اضافه می کرد و می گفت: "بعدا این را سفارش می دهم".

نسخه خود پارمار در صندوق های تحویل غذا به پایان رسید. او می‌گوید در طی یک پروژه دو ماهه در بمبئی، هفته‌ای 5000 تا 10000 روپیه برای غذا خرج می‌کرد، گاهی اوقات خوراکی‌هایی را سفارش می‌داد که لزوما به آن نیاز نداشت: وافل بلژیکی، بستنی و یک بار یک شیشه بزرگ خامه ترش که به سختی می‌خواست و به دوستانش می‌داد.

او معتقد است "شاید هوس واقعی همیشه برای غذا نبود، بلکه برای مراسم سفارش آن بود".

پوروانش پارمار می گوید که پول زیادی را در یک سفر کاری صرف غذا و خوراکی هایی کرده است که لزوما به آنها نیازی نداشته است.

این دو استدلال می کنند که چیزی که به عنوان گرسنگی واقعی شروع می شود، می تواند با لذت سفارش همراه شود. با گذشت زمان، بی حوصلگی، اضطراب یا عادت می تواند این میل را تحریک کند حتی زمانی که گرسنگی از بین رفته است.

پارمار می‌گوید: "گاهی اوقات اصلا گرسنه نیستید. حوصله یا سرتان شلوغ است و سپس متوجه می‌شوید که سفارش دادن غذا به شما احساس خوبی می‌دهد. شروع به پیوند دادن عمل سفارش دادن به آن ضربه دوپامین می‌کنید. در نهایت، این فقط غذایی نیست که می‌خواهید."

Ravi Dhar، مدیر مرکز ییل برای بینش مشتری، این را "مفید پیش بینی" می نامد - لذت چشم انتظاری برای مصرف. به ویژه با چیزهایی که تخیل را جذب می کند - یک جفت کفش جدید، تعطیلات، یک وعده غذایی رستوران - قوی است زیرا انتظار بخشی از تجربه می شود.

Dhar می گوید، گاهی اوقات انتظار می تواند لذت بخش تر از مالکیت باشد: "هیجان در تعقیب است." هنگامی که شیء به دست می آید و تنش برطرف می شود، برانگیختگی روانی کاهش می یابد.

علوم اعصاب برای این شکاف بین تعقیب و گریز و گرفتن نامی دارد و یک ایده رایج را پیچیده می کند. دوپامین صرفا ماده شیمیایی لذت بخش مغز نیست، هر آنچه که صحبت های اینترنت در مورد "ضربه های دوپامین" ممکن است نشان دهد.

Swiggy، یک سایت محبوب تحویل غذا در هند، به تنهایی تقریبا 2.5 میلیون سفارش مصرف کننده در روز را در سال مالی 2025 انجام می دهد.

کنت بریج، عصب شناس دانشگاه میشیگان که نظریه «خواستن» و «دوست داشتن» را ایجاد کرده است، می گوید که اینها فرآیندهای جداگانه ای هستند. خواستن کشش انگیزشی به سوی چیزی است. دوست داشتن لذت داشتن آن است. آنها اغلب با هم سفر می کنند، اما نه همیشه. دوپامین، در حساب او، اولی را هدایت می کند، نه دومی را.

غذاها یا محصولات وسوسه‌انگیز آنلاین احتمالا این سیستم خواستن را فعال می‌کنند که بریج آن را «برجستگی انگیزشی» می‌نامد.

او می‌گوید: «برخی موقعیت‌ها می‌توانند به خودی خود باعث «خواستن» شوند. ما می‌توانیم چیزی را به شدت دنبال کنیم، حتی زمانی که لذت نهایی ضعیف است - یا به عبارتی روزمره، چیزی را بیشتر از آنچه در نهایت دوست داریم بخواهیم.

دکتر آنا لمبکه، روانپزشک اعتیاد دانشگاه استنفورد و نویسنده کتاب ملت دوپامین، تمایز مشابهی را قائل است.

او به من گفت: «گفتن دوپامین یک ماده شیمیایی لذت‌بخش، ساده‌سازی بیش از حد است. دوپامین مولکولی است که می گوید "بیشتر از" یا "بیشتر انجام بده"، اما لزوما معادل لذت نیست.

TripNeverLeaves به کاربران این امکان را می دهد که قبل از ارسال آنها به یک پرواز مجازی که هرگز باند فرودگاه را ترک نمی کند، تعطیلات خود را برنامه ریزی کنند.

آنچه او اضافه می کند نقش تشریفات است. او می‌گوید نشانه‌ها و عادات مرتبط با پاداش می‌توانند به خودی خود تقویت‌کننده شوند، او می‌گوید: در اعتیاد، روال‌هایی که منجر به مصرف مواد مخدر می‌شوند در نهایت می‌توانند به اندازه خود دارو اهمیت داشته باشند. او می گوید: "پیش بینی پاداش می تواند به اندازه خود پاداش تقویت کننده باشد."

آیا سفارش مکرر غذای خیالی می تواند یک ولع واقعی را ارضا کند؟ بریج می‌گوید که این مراسم می‌تواند یک "ضربه دوپامین" و "خواستن" قوی ایجاد کند و همچنین "دوست داشتن" شرطی ضعیف را برانگیزد.

اما او انتظار داشت که "تازه به زودی از بین برود" و اگر بسیاری از مردم برای دادن بیش از 10 سفارش خیالی برگردند "تعجب" می کرد.

Dhar به این احتمال باز است که مصرف شبیه سازی شده می تواند به عنوان نوعی دریچه آزادسازی عمل کند.

او می‌گوید: «در حالی که ما هنوز به داده‌های تجربی بیشتری نیاز داریم تا بدانیم آیا خرید شبیه‌سازی‌شده می‌تواند نیاز مصرف‌کننده را برآورده کند، شواهد به دست آمده از مصرف شبیه‌سازی‌شده در بازی نشان می‌دهد که می‌تواند بسیار مؤثر باشد».

فروش جشنی از سایت تجارت الکترونیک در هند با حضور ستاره بالیوود آمیتاب باچان

اما یک خطر به همان اندازه قابل قبول وجود دارد: این آیین ممکن است به سادگی رفتاری را که قرار است جایگزین کند، تکرار کند.

لمبکه می‌گوید هنوز شواهد موجود نیست و تأثیر آن ممکن است به شخص بستگی داشته باشد. اما شرط خودش این است که با گذشت زمان، سایت‌ها می‌توانند همان شبکه‌های عصبی اعتیادآوری را که سعی در شبیه‌سازی آن‌ها دارند، تقویت کنند.

لمبکه می‌گوید: «هرچند نکته مثبت این است که افرادی که از این سایت‌ها استفاده می‌کنند قبلا در سطوحی به خودشان اعتراف کرده‌اند که مشکلی دارند، و این پذیرش اغلب اولین گام در بهبودی است».

شارما آزمایش تصادفی خودش را انجام داد. وقتی صفحه نمایش تلفنش ترک خورد، او یک هفته در آمازون گذراند و شش یا هفت دستگاه جایگزین را مقایسه کرد و آنها را به سبد خرید خود اضافه کرد. سپس گوشی را تعمیر کرد.

او می گوید: «از روند تحقیق و قرار دادن گوشی ها در سبد خرید لذت بردم. بالاخره گوشی نخریدم.

او اکنون خود را در حال انجام همین کار در سایت‌های تحویل غذا می‌بیند، به‌ویژه زمانی که مضطرب است و سبدها را بدون چک کردن پر می‌کند. او می گوید: متوجه شدم که از این مشکل رنج می برم.

TripNeverLeaves 260 مکان را فهرست می کند که «شما نخواهید رفت»

وبلاگ این سایت به بررسی «سمت جدی» غذای تقلبی، از اعتیاد به تحویل غذا و اینکه چرا سفارش جعلی تا هوس، احساس گناه و روانشناسی سبد خرید حس خوبی دارد، می پردازد.

بنیانگذاران از آن زمان این ایده را فراتر از غذا برداشته اند. سایت دوم، TripNeverLeaves، به کاربران اجازه می دهد برای تعطیلات خود برنامه ریزی کنند - مقصد، پرواز، صندلی، هتل و فعالیت ها - سپس آنها را به یک پرواز مجازی می فرستد که هرگز از باند فرودگاه خارج نمی شود. آنها می گویند بیش از 100000 بازدید کننده را جذب کرده است.

تعیین اینکه آن بازدیدکنندگان چه کسانی هستند دشوارتر است. اما لمبکه می‌گوید افراد جوان‌تر ممکن است به‌ویژه در برابر تقویت پاداش‌های دیجیتال آسیب‌پذیر باشند، زیرا «مغز در حال توسعه یک مغز آسیب‌پذیر است».

او می گوید: "در دوران کودکی و اوایل نوجوانی، لوب جلویی که مانند ترمز اشتها عمل می کند، هنوز به طور کامل به مراکز عاطفی مغز متصل نشده است. از این رو، نوجوانان بدون درک عواقب منفی احتمال خطر بیشتری دارند و پس از مواجهه با مواد تقویت کننده و رفتارها معتاد می شوند."

در حال حاضر، بنیانگذاران می گویند که سایت ها برای کسب درآمد نیستند. آنها قصد دارند آنها را آزاد نگه دارند و در نهایت داده ها را با عصب شناسان و روانشناسان به اشتراک بگذارند.

چیزی که شبیه شوخی در مورد سفارش غذای زیاد به نظر می رسد به یک سوال بزرگتر در مورد مصرف مدرن تبدیل شده است: اگر اینقدر هیجان قبل از دریافت آن چیزی باشد، آیا اصلا به آن چیز نیاز داریم؟