هنگام آماده شدن برای فاجعه، فراموش نکنید که خرس عروسکی خود را بسته بندی کنید

توسط روث اوگدن، آنا پاول، پاتریشیا کینگوری، گفتگو

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تصور کنید که در آخر شب است. تلفن شما با یک پیامک پینگ می‌زند—این یک هشدار اضطراری دولتی است: "فورا خانه خود را ترک کنید! فقط برای سه روز آینده به اندازه کافی لوازم همراه خود داشته باشید." چه چیزی را در کیف خود می خواهید؟

نظرسنجی جدید ما از بزرگسالان بریتانیا (نتایج هنوز منتشر نشده است) نشان می‌دهد که تعداد شگفت‌انگیزی از مردم به وسایل احساسی مانند خرس عروسکی دوران کودکی اولویت داده‌اند.

در مواجهه با تغییرات اقلیمی و بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی فزاینده، دولت‌ها به شهروندان توصیه کرده‌اند که از هم اکنون برای مقابله با فاجعه آماده شوند. در سال 2024، دولت بریتانیا طرح آماده سازی خود را آغاز کرد. به دنبال آن preparEU، یک پروژه شاخص اتحادیه اروپا بود که استدلال می کرد: "تهدیدهای امروز سریع، پیچیده و به هم مرتبط هستند؛ پاسخ ما باید فعال تر باشد."

این طرح‌ها معمولا توصیه می‌کنند که مردم غذا، آب و دارو کافی برای 72 ساعت دوام داشته باشند. علاوه بر این، آنها نیاز به دسترسی آماده به اسناد، پول نقد، باتری ها یا پاوربانک ها و یک رادیو خاموش، به علاوه دانش کاری در زمینه پشتیبانی اضطراری در منطقه خود دارند.

اما وقتی آن پیام در شب پخش می‌شود، آیا از قبل مملو از مدارک، غذا و دارو هستید؟ یا اینکه برای یافتن چیزهایی به تکاپو می افتید، به این امید که وسایل ضروری کافی برای ادامه کار داشته باشید؟

در آوریل 2026، به عنوان بخشی از پروژه After the End - یک پروژه تحقیقاتی که به بررسی چگونگی تجربه و بهبودی مردم از بحران ها می پردازد - ما از 1000 بزرگسال بریتانیایی نظرسنجی کردیم تا بفهمیم آنها چقدر برای یک بحران یا فاجعه ناگهانی آماده هستند.

ما متوجه شدیم که اکثر مردم کمتر از نیمی از آنچه توسط دولت بریتانیا و آژانس مدیریت اضطراری فدرال ایالات متحده توصیه شده است، دارند. فقط 4 نفر از 1000 نفر گزارش دادند که کاملا آماده هستند.

یافته‌های ما بازتاب نظرسنجی عمومی 2025 بریتانیا درباره درک ریسک، تاب‌آوری و آمادگی است که نشان می‌دهد از 10536 بزرگسال، تنها 13 درصد احساس می‌کردند تا حد زیادی یا کاملا آماده هستند.

با این حال، تمرکز بر اقلام و لوازم کاربردی ممکن است آنچه را که مردم برای مقاومت در برابر آسیب‌های عاطفی بحران‌ها و بلایا نیاز دارند، نشان ندهد.

هنگامی که از آنها پرسیده شد که چه اقلام دیگری را در طول یک بحران با خود خواهند برد، بسیاری از شرکت کنندگان احساس کردند که وسایل شخصی برای رفاه آنها پس از فاجعه بسیار مهم است. آنها تمایل شدیدی به نگهداری اقلام احساسی مانند جواهرات، عکس های خانوادگی و اشیاء دوران کودکی خود در زمان بحران در نزدیکی خود داشتند.

همانطور که یکی از شرکت کنندگان نوشت: "خرس عروسکی دوران کودکی من. او با من به قبر می رود. جدا از آن، هیچ چیز اهمیت زیادی ندارد."

حیوانات خانگی نیز به شدت در پاسخ‌های مردم نقش داشتند. حیواناتی مانند گربه و سگ اغلب به عنوان اعضای خانواده توصیف می شدند. حتی برخی از شرکت‌کنندگان با این ایده راحت می‌شدند که در صورت نیاز به فرار در مواقع ضروری، خاکستر حیوانات خانگی مرده را با خود ببرند.

مفهومی در روانشناسی به نام تئوری خود توسعه یافته توضیح می دهد که چرا این نوع موارد در زندگی روزمره - و همچنین در هنگام بحران ها - اهمیت دارند. این نشان می دهد که احساس ما از خود شکننده است و به طور مداوم از طریق ارتباطات ما با دنیای اطرافمان ساخته و حفظ می شود.

به این ترتیب، چیزهایی که ما خود را با آنها احاطه کرده ایم، بیشتر از عملکردهای عملی انجام می دهند. آنها به ما کمک می کنند تا هویت خود را بسازیم، تثبیت کنیم و درک کنیم. هشیارانه یا ناخودآگاه، دارایی های ما بخشی از آنچه هستیم تبدیل می شود.

بنابراین، یک خرس عروسکی دوران کودکی، تبدیل به دارایی آغشته به خاطرات و احساساتی می شود که حکایتی از اینکه ما چه کسی هستیم، از کجا آمده ایم و به چه کسانی اهمیت می دهیم. اشیا می توانند تداوم هویت را در طول زمان و مکان تقویت کنند.

داشتن حس قوی از خود می تواند در مواقع بحران مفید باشد. اگر با احساس هویتی پایدار و منسجم وارد چنین دوره ای شویم، می تواند به عنوان یک لنگر روانی عمل کند. یک هویت قوی به ما کمک می کند تا در موقعیت های چالش برانگیز کنار بیاییم و احتمال نشخوار فکری درباره تجربیات منفی را کاهش می دهد.

تحقیقات همچنین نشان می دهد که توانایی ما در ارتباط با موارد مربوط به دوره های قبل از فاجعه بر توانایی ما برای مقابله و بهبود روانی پس از یک موقعیت اضطراری تأثیر می گذارد. بنابراین، نجات عکس‌ها و سایر موارد با ارزش احساسی در طول یک فاجعه می‌تواند به حفظ و بازسازی حافظه و هویت ما کمک کند.

اگر همه چیز در اطراف ما از هم بپاشد، یک کالای ارزشمند می تواند به ما کمک کند تا حدی احساس عادی بودن را حفظ کنیم. شاید به همین دلیل است که بازماندگان سونامی ژاپن در سال 2011 مکررا از دست دادن عکس های خانوادگی را یکی از بزرگترین تلفات عاطفی خود توصیف می کنند.

اقلام احساسی می توانند باور ما را مبنی بر اینکه ما قادر به دستیابی به اهداف خود هستیم حفظ یا حتی بهبود بخشند. روانشناسان از آن به عنوان خودکارآمدی یاد می کنند. و تحقیقات نشان می‌دهد که سطوح بالاتر خودکارآمدی با آمادگی بیشتر و مقابله بهتر پس از یک فاجعه به ویژه در گروه‌های آسیب‌پذیر مانند افراد دارای معلولیت مرتبط است.

تجزیه و تحلیل ما نشان داد که افرادی که خودکارآمدی بیشتری را گزارش کرده‌اند نیز می‌گویند که موارد و دانش بیشتری را در اختیار دارند که توسط ابتکار Prepare بریتانیا توصیه شده است.

موارد احساسی نیز می توانند به بازسازی جوامع کمک کنند. ارث و اقلام پرمعنای روزمره مربوط به قبل از بحران بعد از آن به نقاط داستان سرایی تبدیل می شوند. بنابراین، به یاد داشته باشید که فضای کمی را در کوله پشتی خود برای چیزی که برای شما مهم است، ذخیره کنید.

چه یک خرس عروسکی دوران کودکی، چه حلقه نامزدی مادر مرحوم شما یا یک زیر لیوانی آبجو از اولین قرار ملاقات، این موارد چیزی بیش از یک "چیز" هستند. وقتی خیلی چیزهای دیگر نامشخص است، اشیاء کوچکی که به ما یادآوری می‌کنند که چه کسی هستیم، ممکن است از ارزشمندترین وسایلی باشند که می‌توانیم با خود ببریم.

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.