«هیچ جای دیگری برای رفتن نیست»: خانواده‌های غزه در ساختمان‌هایی پناه می‌گیرند که ممکن است فرو بریزند

شهر غزه، نوار غزه - سقف نیمه فروریخته بالای آپارتمان مسعده ابوجراد اکنون از بتن شکسته تشکیل شده است که میله های فولادی پیچ خورده از لبه های آن بیرون زده است.

و در زیر قسمتی از اتاق که اکنون پس از فروریختن جزئی ساختمان به روی عناصر باز است، خانواده ماسادا چادری را برای تامین سرپناه برپا کرده اند.

پیرمرد 60 ساله می داند که این سازه خطرناک است. هلال احمر فلسطین و دفاع مدنی هفته گذشته با این خانواده دیدار کردند و به آنها هشدار دادند که باید آنجا را ترک کنند. اما در غزه، جایی که اسرائیل پس از گذشت تقریبا سه سال از جنگ نسل کشی خود، اجازه نمی دهد بازسازی مناسبی انجام شود، مکان های کمی برای آنها وجود دارد که بروند.

ماسادا می گوید: «ما هیچ گزینه ای نداریم. "من می خواهم ترک کنم، اما چه کسی به من یک جایگزین می دهد؟"

او در سال گذشته پس از بازگشت به شمال غزه از آوارگی در اوایل جنگ، در ساختمانی در منطقه میدان فلسطین شهر غزه زندگی کرده است. اما این هنوز خانه نیست. خانواده ماسادا اصالتا اهل بیت لاهیه در منتهی الیه شمال نوار هستند، اما در اوایل جنگ پس از تخریب منطقه توسط اسرائیل مجبور به ترک آن شدند. آنها هنوز قادر به بازگشت نیستند.

پس از جابجایی های مکرر، چشم انداز حرکت دوباره بدون مقصد امن خسته کننده شده است. و حتی اگر می توانستند جابه جا شوند، هزینه آن گزاف است.

ماسادا گفت: «حتی اگر جای بهتری وجود دارد، به من بگویید چگونه می توانم آن را اجاره کنم.

تجربه ماسادا نشان‌دهنده بحران مسکن گسترده‌تر در سراسر غزه برای فلسطینی‌هایی است که از جنگ اسرائیل جان سالم به در برده‌اند، جنگی که بیش از 73000 فلسطینی را کشته است.

به گفته سازمان ملل متحد و دفاع مدنی غزه، خطرات موجودی مسکن فرسوده و آسیب دیده غزه در 16 سپتامبر، زمانی که یک ساختمان مسکونی شش طبقه آسیب دیده از جنگ در شهر غزه فروریخت و 21 نفر از جمله 12 کودک را کشتند، آشکار شد.

این فروریختن به هشداری برای خانواده هایی تبدیل شده است که در سایر سازه های آسیب دیده زندگی می کنند.

عبدالله ابوحجر، 40 ساله، به همراه همسر و پنج فرزندش در ساختمان النجمه در محله رمال جنوبی شهر غزه زندگی می کند.

ساختمان شش طبقه به شدت آسیب دیده و ناپایدار است. به گفته عبدالله، حدود 17 خانواده، تقریبا 50 تا 60 نفر، در آنجا زندگی می کنند.

بر روی دیوارهای بیرونی، اخطارهای شهرداری به ساکنان و عابران هشدار می دهد که ساختمان ناامن است و در خطر ریزش قرار دارد.

شب هنگام که زن و فرزندانش سعی می کنند بخوابند، عبدالله بیدار می ماند و گوش می دهد.

هر صدای ناآشنا، مانند جابجایی بتن، حرکت سنگ ها یا صدای جیر جیر غیرقابل توضیح در جایی در داخل ساختمان، او را در حالت آماده باش قرار می دهد.

او گفت: «تمام شب بیدار می مانم و مراقب هستم. "من نمی توانم چشمانم را ببندم. من فقط به صداهای اطرافم گوش می دهم."

عبدالله توضیح داد که برای فرزندانش احساس نگرانی می کند، حتی اگر آنها با این خطر سازگار شده باشند. اما او این کار را نکرده است.

و پس از فروریختن ساختمان 16 سپتامبر، ترس او بیشتر شد. او گفت از آن زمان به سختی خوابیده است.

او گفت: "من در حال حاضر در آستانه هستم." "اما من نمی دانم کجا می توانم بروم."

عبدالله و خانواده اش پس از حمله اسرائیل به بیت حانون در شمال غزه آواره شدند و در طول جنگ بارها به آنجا رفتند و در نهایت ساختمان النجمه را یافتند.

خانواده بزرگ او با همین بلاتکلیفی روبرو هستند. عبدالله گفت که یکی از بستگانش بین جنوب و شمال غزه در حال حرکت بوده و به دنبال مکانی است که بتواند چادر بزند.

عبدالله گفت: «به او گفتم بیاید و پیش ما بماند. "اما او به دلیل وضعیت این ساختمان مردد است. در عین حال جایی برای رفتن ندارد."

برای اسلام حسنین، 36 ساله، همان ترس ها با مکانی که او آن را خانه می نامد، در هم تنیده شده است.

اسلام که مادر پنج فرزند است، نزدیک به یک سال را با خانواده خود در یک اتاق مجردی در طبقه سوم یک ساختمان آسیب دیده زندگی کرده است.

او پس از جستجوی جایی برای ماندن، اتاق را پیدا کرد. پر از آوار و آوار شده بود.

ساختمان کج و به طور مشهود آسیب دیده است. لوله کشی کار نمی کند، بنابراین خانواده از حمام بیرون استفاده می کنند. چیزی که شبیه یک خانه خانوادگی باشد وجود ندارد.

اما ثابت شده است که رفتن آسان تر از ماندن نیست. او می گوید: «ما به جستجو ادامه می دهیم، اما جایی پیدا نمی کنیم. "حتی ممکن است ما را به زور از اینجا بیرون کنند. ما باید چه کار کنیم؟"

اسلام می گوید اگر جای امنی به او پیشنهاد شود فورا آنجا را ترک خواهد کرد.

او می‌گوید: «اگر جای خوبی برای ما پیدا کنند و چادری برای ما تهیه کنند، از صبح می‌رویم. اما این مکان کجاست؟ و چادر کجاست؟

خود ساختمان مرتبا خطرات را به او یادآوری می کند.

او می‌گوید: «هر روز صدای کرک را می‌شنوید. "افرادی که اینجا زندگی می کنند به ما می گویند "در حال ترک خوردن است." سپس ستونی سقوط کرد و ما را به طور موقت از ساختمان خارج کردند."

با نزدیک شدن به زمستان، با هوای سردتر و مرطوب‌تر، مدیریت خطرات مرگبار بالقوه سخت‌تر می‌شود.

آب می تواند از طریق سقف ها و دیوارهای در معرض دید وارد شود و ساختار ضعیف شده با فشار اضافی ناشی از باران شدید مواجه خواهد شد.

اسلام گفت: «زمستان گذشته وحشتناک بود. ما دائما می ترسیدیم که ساختمان فرو بریزد. من بیشتر روزها را در چادر خانواده ام می گذراندم زیرا این ساختمان پر از روزنه بود و هر بار که باران می بارید سیل می آمد.

"الان، من از این زمستان بسیار می ترسم و نمی دانم قرار است چه کار کنیم."

سازمان ملل می‌گوید هزاران نفر در ساختمان‌های آسیب‌دیده پناه گرفته‌اند که ناامن محسوب می‌شوند، زیرا گزینه‌های بهتر مسکن در دسترس نیست.

محدودیت‌های اسرائیل برای ورود چادرها، برزنت‌ها و دیگر مواد ضروری پناهگاه، وضعیت را دشوارتر می‌کند و غزه را در وضعیت بلاتکلیفی قرار می‌دهد و قادر به ادامه جنگ نیست، به‌ویژه که اسرائیل می‌تواند در هر زمانی تصمیم بگیرد که درگیری را تشدید کند.

یونیسف تخمین می‌زند که نزدیک به 84 درصد از جمعیت غزه، یعنی بیش از 1.76 میلیون نفر، در مکان‌های پرجمعیت آوارگان یا پناهگاه‌های آسیب‌دیده و نامناسب زندگی می‌کنند، و در مقابل سرما، باران شدید و سیل محافظت چندانی ندارند.

اسلام می‌گوید که جنگ خانواده‌ها را مجبور کرده است تا خطراتی را که زمانی تصور نمی‌کردند بپذیرند.

او نگران پنج فرزندش است، اما انتخاب های کمی برای خود می بیند.

او گفت: "همه آنها می ترسند." "اما چه کنیم؟ اگر جایگزینی وجود داشته باشد، من می روم. ما آن را به خدا واگذار می کنیم."