"هیچی همیشه با ما است" - دروازه‌بانی که پس از حمله یک مشت جان باخت

جیمز با پسر بچه اش فردی در شهر بارتون در سال 2024 عکس گرفت

حتی اکنون، بیش از 18 ماه، هنوز به طور کامل فرو نرفته است.

کریس هیچکاک در مورد از دست دادن پسرش جیمز، دروازه بان غیر لیگ بارتون تاون، صحبت می کند که پس از یک ضربه مشت به سر در یک حمله ناخواسته جان خود را از دست داد.

جیمز، هم تیمی محبوبی که برای دوستان و خانواده او به عنوان «هیچی» شناخته می شود، در دسامبر 2024، درست قبل از اینکه اولین کریسمس خود را به عنوان پدر پس از تولد فردی شش ماه قبل بگذراند، کشته شد.

مرگ او نه تنها خانواده اش را ویران کرد، بلکه یک باشگاه فوتبال فشرده را در ماتم گرفت.

آنتونی باسلی، مدیر شرکت بارتون پاره وقت لینکلن شایر می گوید: «تا زمانی که دوباره درباره آن صحبت نکنید... تقریبا به نظر واقعی نمی رسد.

یک روز قبل از حمله، جیمز در تساوی 1-1 با بوتسفورد تاون در بخش شمالی لیگ برتر شرق استان، یک سیو خوب انجام داد.

باسلی می‌گوید: «هنگامی که داشت از زمین بیرون می‌آمد، به او گفتم: «بسیار عالی نجات نایجل مارتین»، زیرا هیچی از طرفداران لیدز بود و او کمی به خودش می‌خندید.

روز بعد، بازیکن سابق آکادمی لیدز یونایتد، 32 ساله، در راه بازگشت از یک روز بیرون رفتن با دوستانش، از پشت در ایستگاه راه آهن یورک مورد اصابت قرار گرفت. او در بیمارستان درگذشت.

روز شنبه، بیوه او، آوریل، و پسر فردی، که اکنون دو ساله است، در بازی خانگی بارتون تاون در مرحله سوم مقدماتی جام حذفی با چورلی شرکت خواهند کرد - یکی از بزرگترین بازی‌ها در تاریخ باشگاه درجه نهم.

آوریل که در ژوئیه 2022 با جیمز ازدواج کرد، می‌گوید که بودن در اطراف باشگاه فوتبالی که او در آن بازی می‌کرد، پس از از دست دادن غیرقابل تصور همسرش باعث آرامش می‌شود.

آوریل 32 ساله به بی‌بی‌سی اسپورت می‌گوید: «این واقعا غم‌انگیز است که به جایی که جیمز در دروازه می‌ایستاد و می‌گوید «کجاست؟» است.

جیمز در روز عروسی خود با آوریل در ژوئیه 2022

جک بوللس، مدافع بارتون تاون می‌گوید: "این یک احساس بی‌حسی بود. شما باور نمی‌کنید که چنین اتفاقی برای یکی از دوستانتان بیفتد."

بولس که در بریدلینگتون تاون نیز با جیمز بازی می کرد، باید در سفر یک روزه به یورک بخشی از گروه می بود اما به دلیل بیماری از این گروه کناره گیری کرد.

اندی نورفولک، یک دوست و هم تیمی قدیمی، به جیمز و دوستانشان پیوست.

نورفولک می‌گوید: «به یاد دارم که دربی منچستر در کافه‌هایی که ما بازدید کردیم در تلویزیون پخش می‌شد.

"این یک گردهمایی سالانه کریسمس بود، یک سفر یک روزه، هیچ چیز خیلی سنگینی نداشت. ما به ایستگاه برگشتیم تا زودتر به خانه برگردیم.

"در نهایت یک تاکسی به هال برگشتم، زیرا قطار ساعتی دیگر نبود. یادم می‌آید هیچی می‌گفت که می‌خواهد غذا بیاورد."

دادگاه تاج و تخت لیدز شنیده است که جیمز پس از افتادن روی زمین پس از اصابت مشت به سمت راست پشت سرش دچار شکستگی در جمجمه و آسیب مغزی شده است.

آوریل با یادآوری آن روز می‌گوید: «وقتی با من تماس گرفتند که جیمز ضربه خورده است، فردی را به رختخواب می‌کشیدم، او بیهوش است و در راه بیمارستان است.

"در آن لحظه فکر کردم که او ضربه مغزی شده است و باید چمدان ببندم، زیرا او فقط یک یا دو روز در آنجا حضور داشت.

"وقتی به بیمارستان رسیدم، آنها توضیح دادند که او باید به بخش مراقبت‌های ویژه در بیمارستان رویال هال منتقل شود. او تا زمانی که در نبرد شکست خورد، روی دستگاه پشتیبانی زندگی بود."

مکنزی دیسیکو که در آن زمان 22 سال داشت، پس از اعتراف به قتل غیرعمد در ژوئیه 2025 به دلیل آنچه که قاضی گای کرل گفت «حمله بزدلانه، عمدی و شریرانه به مردی بود که هیچ شانسی برای دفاع یا مهار خود نداشت» به مدت شش سال و هشت ماه زندانی شد.

آوریل در سخنانی پس از صدور حکم، توصیف کرد که "گمشده و تنها بودم زیرا عشق زندگی من بسیار خودخواهانه از من گرفته شد".

کریس، پدر جیمز، که در اواخر دهه 90 برای تماشای تیم لیدز دیوید اولری، پسرش را به جاده الند می برد، می گوید که زندگی او برای همیشه به دلیل "یک عمل بی معنی" تغییر کرده است.

"من تلاش می کنم و خوشحال می شوم، من تلاش می کنم و کارهایی را انجام می دهم و چهره شجاعانه ای به خود می گیرم. اما دیگر برای من مثل سابق نخواهد بود."

جیمز با حمایت از لیدز یونایتد بزرگ شد و بعدا برای آکادمی آنها بازی کرد

یکی از قهرمانان جیمز در دوران رشد، نایجل مارتین، دروازه بان سابق لیدز یونایتد بود

عکس با همسرش، آوریل، در یک شب بیرون رفتن

با پدرش، کریس، در یک روز بیرون تماشای کریکت

در اقدامی برای بارتون تاون، که در تابستان 2024 پس از ترک بریدلینگتون تاون به آن پیوست.

خاطره جیمز در شهر بارتون زنده می ماند، زمینی که ظرفیت 3000 نفری آن در نزدیکی پل هامبر قرار دارد.

باسلی با اشاره به "هیچی شماره 1" که در پشت پیراهن های باشگاه دوخته شده است، می گوید: "او همیشه با ما است."

نورفولک، که در مراسم عروسی دوستش در بنیدورم، عروسی در نزدیکی یورک و سپس تشییع جنازه او - همه در فاصله دو سال و نیم - شرکت کرد، اضافه می کند: "داشتن روی پیراهن چیز زیبایی است."

قبل از هر بازی به پشت پیراهن نگاه می کنم و قبل از پوشیدن پیراهن 10 ثانیه با هیچی می گذرانم.

همچنین در ورودی تونل بازیکنان پلاکی به یاد جیمز وجود دارد.

علاوه بر این، دو باشگاه سابق او - بریدلینگتون تاون و بارتون تاون - هر ساله برای جایزه یادبود جیمز هیچکاک گرد هم می آیند تا برای خدمات ملی قتل حمایت از قربانیان بودجه جمع آوری کنند.

داستان هایی در مورد جیمز اغلب در خانه باشگاه گفته می شود.

بولس می افزاید: «به خاطر خنده های متمایزش، قبل از اینکه او را ببینید، می توانستید او را بشنوید.

نورفولک موافق است. خنده‌های او به‌شدت مسری بود.

در همین حال، باسلی می گوید که جیمز "همیشه لبخند بر لب داشت" و "کمی جوکر عملی" بود.

باسلی در مورد توانایی خود به عنوان دروازه بان صحبت می کند و می افزاید: "او توپچی بسیار خوبی بود و با پاهایش بسیار خوب بود. او در آکادمی لیدز بود و سپس در لیگ های محلی هال بازی کرد و سپس به بریدلینگتون و سپس بارتون رفت."

بولس می افزاید: «او همیشه راهی برای خنداندن شما داشت. همیشه چند کیسه شیرینی در اتاق رختکن وجود دارد، اما هیچی همیشه کیف خودش را داشت.

او به کسی نمی گفت که آنها را دارد. سپس صدای جیغ بسته را می شنوید درست زمانی که مدیر می خواست صحبت تیمی را ارائه دهد - یا می خواست به بازیکنی لباس بپوشاند.

«هیچی در گوشه‌ای می‌نشست و این همه سروصدا در حال خوردن یک کیسه شیرینی ایجاد می‌کرد.»

پیراهن بارتون تاون با «هیچی شماره 1» در پشت برای ادای احترام به دروازه بان جیمز هیچکاک

پدر جیمز قبلا یک داور غیر لیگ بود، اما متوقف شد تا زمانی که پسرش نیمه حرفه ای شد، بتواند برای تماشای بازی پسرش سفر کند.

کریس می گوید: «من قبلا به منطقه لیک، نیوکاسل می رفتم. "من عاشق تماشای بازی جیمز بودم.

او از اولین باری که در دو یا سه سالگی توپ را برداشت، عاشق فوتبال بود. او هرگز آن را زمین نگذاشت. او فقط بازی را دوست داشت."

از زمان مرگ جیمز، کریس به داوری مسابقات بازگشته و کمک داور بازی بارتون در جام حذفی با نورث فریبی در اوایل این فصل بود.

"زمانی که جیمز ما را ترک کرد، فکر کردم، "درسته، چه چیزی سال ها پیش ذهن من را از همه چیز دور می کرد؟" داوری بود و این همان چیزی بود که به آن بازگشتم.

"در سن من کار سختی است، اما زمانی که اتفاقی که افتاده مدام در ذهن شما باشد، کمک می کند."

در همین حال، آوریل همچنان خاطره جیمز را زنده نگه می دارد.

او در مورد مردی که 12 سال پیش از طریق دوستان مشترک با او آشنا شد، می گوید: "او فقط دوست داشتنی بود."

"او همیشه لبخند بر لب داشت و خنده ای عفونی داشت. جیمز اتاقی را روشن کرد و دوستان زیادی داشت که بخشی از زندگی ما شدند، بخشی از روال ما.

«وقتی چنین اتفاقی می‌افتد، ارتباطات واقعا شکل می‌گیرد. ما واقعا خوش شانس هستیم زیرا جامعه فوتبال و بارتون تاون، جیمز را فراموش نکرده اند.

"همه به زندگی خود ادامه می دهند و همه ادامه می دهند.

اما برای من جامعه فوتبال، به خصوص بارتون تاون، این گونه بوده است: «بیا کارها را انجام دهیم، بیایید شما را درگیر کنیم».

آنها پرسیدند که اگر نام جیمز را پشت پیراهن خود بگذارند، اشکالی ندارد.

"زنده نگه داشتن یاد او به خوبی گویای همه چیز است. آنها دوستان بسیار نزدیکی بودند.

"فردی و من خوش شانسیم که آن را از دست نداده ایم - و آنها نیز ارتباط خود را با ما از دست نداده اند.

من فردی را با خودم به مسابقات می‌برم. می‌خواهم پسر کوچکم را در دنیایی بزرگ کنم که پدرش را بداند.

"او در حال حاضر یک پای راست خوب روی او گذاشته است. من می‌خواهم مطمئن شوم که او هم مانند پدرش درگیر است.»

اگر تحت تأثیر این داستان قرار گرفته اید، می توانید برای اطلاعات، کمک و پشتیبانی با خط اقدام BBC تماس بگیرید.

جیمز (راست) به همراه آنتونی باسلی، سرمربی بارتون تاون پس از پیوستن به باشگاه در سال 2024

اخبار فوتبال را مستقیما به تلفن خود ارسال کنید