ورزش و سرطان: معنای واقعی "زندگی طولانی تر" چیست؟

در سال 2025، یک کارآزمایی بین‌المللی نشان داد که افرادی که برای سرطان روده بزرگ تحت درمان قرار می‌گیرند، اگر مربی‌های ورزشی طولانی‌مدت دریافت کرده باشند، احتمالا هشت سال بعد زنده خواهند ماند.

اکنون سؤالی که پزشکان با آن روبرو هستند کمتر این است که آیا افراد مبتلا به سرطان باید ورزش کنند تا اینکه چگونه آن را به مراقبت های معمول تبدیل کنند. در ایالات متحده، این تغییر در حال رسیدن به استانداردهای بیمارستانی است. از ژانویه 2027، مراکز سرطان سینه باید عملکرد فیزیکی بیماران را بررسی کنند و در صورت نیاز ورزش یا فیزیوتراپی را توصیه کنند. با این حال، کارشناسان هشدار می دهند که یافته های این کارآزمایی ممکن است برای هر سرطان یا هر بیمار صدق نکند.

کارآزمایی 2025، به نام CHALLENGE، توسط گروه آزمایشات سرطان کانادا هدایت شد. ثبت نام بیماران را در سال 2009 آغاز کرد و نتایج خود را در سال 2025 منتشر کرد. 889 شرکت کننده آن از شش کشور، بیشتر از کانادا و استرالیا بودند. همه جراحی و شیمی درمانی را برای مرحله 2 یا 3 سرطان روده بزرگ، که به اندام های دور سرایت نکرده بود، به پایان رسانده بودند.

نیمی از آنها فقط مطالب آموزشی بهداشتی در مورد ورزش و تغذیه سالم دریافت کردند. نیمی دیگر نیز به مدت سه سال با یک مشاور فعالیت بدنی ملاقات کردند.

در گروه ورزش، هدف مشابه افزودن 45 تا 60 دقیقه پیاده روی سریع، سه تا چهار بار در هفته بود. تورمود اسکوگستاد نیلسن، محقق ورزش سرطان در نروژ، گفت که میزان و نوع فعالیت از فردی به فرد دیگر متفاوت است، اما شرکت کنندگان به افزایش پایدار در فعالیت بدنی خود دست یافتند.

ورزش کمک کرد. احتمال بازگشت سرطان، ابتلا به سرطان جدید یا مرگ در افراد گروه ورزش کمتر بود. در مجموع، سال 93 حداقل یکی از این عقب‌نشینی‌ها را داشت، در حالی که در گروه آموزش سلامت، 131 مورد بود.

در تحقیقات سرطان، عمر طولانی‌تر معمولا به این معنی است که سهم بیشتری از مردم هنوز در یک نقطه مشخص زنده هستند. به کسی وعده تعداد مشخصی از سال های اضافی را نمی دهد.

هشت سال پس از پیوستن به CHALLENGE، حدود 90 نفر از هر 100 نفر در گروه ورزش زنده بودند، در حالی که در گروه آموزش بهداشت حدود 83 نفر از هر 100 نفر بودند. یعنی حدود 7 درصد بیشتر افراد زنده در گروهی که ورزش هدایت شده داشتند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

برای افراد بدون سرطان، شواهد حاصل از مطالعاتی است که عادات و سلامت افراد را طی سال‌ها دنبال می‌کند. اینها می توانند پیوندی را نشان دهند، اما علت و معلول را ثابت نمی کنند. افراد فعال نیز ممکن است بهتر غذا بخورند یا کمتر سیگار بکشند.

در مطالعه دیگری در سال 2025، بیش از 85000 بزرگسال در بریتانیا به مدت یک هفته از ردیاب مچ دست استفاده کردند. در طی حدود شش سال، کسانی که بیشتر حرکت می کردند، 26 درصد کمتر در معرض خطر 13 سرطان، از جمله سرطان سینه و روده بزرگ، نسبت به افرادی که کمتر حرکت می کردند، داشتند.

حتی فعالیت های سبک، مانند کارهای خانه، با خطر کمتر مرتبط بود. این پیوند پس از بررسی شیوه زندگی، وزن و سایر شرایط سلامت توسط محققان برقرار شد.

تحقیقات قبلی، بر اساس گزارش خود افراد، به نتایج مشابهی منجر شده است. یک تجزیه و تحلیل در سال 2016 از 1.44 میلیون بزرگسال در ایالات متحده و اروپا، فعالیت اوقات فراغت را با کاهش خطر ابتلا به بسیاری از سرطان ها، عمدتا بدون در نظر گرفتن وزن یا سیگار کشیدن مرتبط دانست.

آزمایشی برای اثبات پیشگیری بعید است: بسیاری از سرطان ها سال ها طول می کشد تا ایجاد شوند، بنابراین نیاز به تعداد زیادی از افراد دارد که برای مدت طولانی دنبال شوند.

چالش فقط شامل افراد مبتلا به سرطان روده بزرگ می شود. اما نحوه انتخاب شرکت کنندگان یک سرنخ ارائه می دهد: قبل از پیوستن، آنها باید یک تست تناسب اندام را پشت سر می گذاشتند.

آنا کمپبل، استاد علوم ورزشی بالینی در دانشگاه ادینبورگ ناپیر در اسکاتلند، آن را راهنما می داند. او گفت: «من فکر می‌کنم بیماران مبتلا به هر مرحله دوم و سوم سرطان دیگری که سطح پایه مناسبی از آمادگی جسمانی دارند و هیچ بیماری همراه عمده‌ای که مانع از انجام فعالیت‌های متوسط ​​تا شدید شود، می‌توانند برای مداخلات مشابه در نظر گرفته شوند.» بیماری های همراه از دیگر شرایط سلامتی هستند.

نیلسن خاطرنشان کرد که برخی از افراد از پیوستن به آزمایش‌های ورزشی خودداری می‌کنند، زیرا احساس ناخوشی یا خستگی زیادی می‌کنند یا نمی‌خواهند ورزش کنند. او گفت: «از این رو، جمعیت های مورد مطالعه در مقایسه با جمعیت بالینی معمولا جوان تر، «سالم تر» و بیشتر اوقات کمی انگیزه بیشتری دارند.

هدف کوچینگ این بود که فعالیت را به یک عادت پایدار تبدیل کند و کمپبل گفت که ارزش آزمایش در اینجاست.

او گفت: "موفقیت اصلی این مطالعه این است که شرکت کنندگان را قادر ساخت تا به ورزشکاران مستقل تبدیل شوند و به روشی ایمن، موثر و فردی فعال بمانند."

نیلسن موافق است. او گفت که کمک به افراد برای فعال‌تر شدن «در محیط خود» بدون وابستگی به یک مرکز آموزشی مجهز، «احتمالا منجر به تغییرات رفتاری فعالیت‌های پایدارتر خواهد شد».

با این حال، او نسبت به اهداف ثابت محتاط است. او گفت: «ورزش باید متناسب با هر فرد و چالش‌هایی که با آن‌ها مواجه است، به جای تلاش برای رسیدن به حداقل ورزش مورد نیاز تنظیم شود، هر چند منابع مراقبت‌های بهداشتی ممکن است همیشه اجازه آن را ندهند.

در یک نظرسنجی در سال 2024 از 549 فرد مبتلا به سرطان، تنها یک نفر از هر ده نفر به یک سرویس ورزشی ارجاع داده شده بود. با این حال، تقریبا از هر چهار نفر سه نفر فکر می‌کردند که متخصص سرطان آنها باید این موضوع را مطرح کند.

کمپبل گفت: «نمونه‌های عالی از مسیرهای مؤثر وجود دارد، اما اینها بسیار اندک هستند». موارد خوب همه را از جراح گرفته تا مربیان تناسب اندام جامعه را همراهی می کند. در حالت ایده‌آل، یک نفر در محیط بالینی باید از برنامه حمایت کند تا همه تیم را به هم پیوند دهد.»

کمپبل انتظار دارد که مربیگری منظم CHALLENGE در مراقبت های روزمره کاهش یابد. او گفت که برنامه‌ها و جلسات گروهی آنلاین زنده همچنان می‌توانند کار کنند، اگر توسط کارکنان آموزش دیده به درستی اجرا شوند.

او گفت که یک مطالعه اخیر در مورد ورزش آنلاین زنده، بیمارانی را در زمینه های فقیرتر، در مناطق روستایی و مبتلا به سرطان پیشرفته درگیر کرده است. او گفت: «من فکر می‌کنم که به برخی از موانع، مانند هزینه، سفر و عدم اعتماد پاسخ داد.

بیماران می توانند از تیم مراقبت خود بپرسند که چه ورزش برای آنها بی خطر است و چه حمایتی وجود دارد.

نیلسن گفت که یک جلسه آموزشی می تواند ساختار و شرکت را به همراه داشته باشد. شما با وجود احساس ناخوشی یا خستگی امروز صبح به اینجا رسیدید، بنابراین بر این اساس احساس تسلط دارید.»