وویجر 1 ناسا در یک روز نوری در فضای بین ستاره‌ای برای رکورد جدید مسافت نزدیک می‌شود.

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

وویجر 1 ناسا در آستانه تبدیل شدن به اولین جسم بشری است که به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد، زیرا هر لحظه به عمق فضای بین ستاره‌ای می‌رود.

این فاصله بیش از 16 میلیارد مایل (26 میلیارد کیلومتر) برای فضاپیمایی است که 49 سال پیش پرتاب شد.

هنگامی که وویجر 1 در روز چهارشنبه به آن نقطه عطف قابل توجه می رسد، سیگنال های رادیویی آن دقیقا 24 ساعت طول می کشد تا با سرعت نور به زمین برسند - به عبارت دیگر، یک روز نوری. ناسا 18000 سال دیگر را پیش از رسیدن فضاپیما به یک سال نوری کامل و بیش از دو برابر آن قبل از نزدیک شدن به ستاره دیگری بررسی می کند.

مدیر پروژه سوزان داد، وویجر 1 را به عنوان سفیر زمین می بیند که بین ستاره ها می چرخد ​​و در عین حال "حس شگفتی" را در جبهه داخلی ایجاد می کند.

او به آسوشیتدپرس گفت: «این یک گنجینه ملی است. "واقعا فوق العاده است."

برای جشن گرفتن این لحظه، ناسا از همه گوشه و کنار مردم می‌خواهد تا تلفن یا چراغ قوه‌شان را بگیرند تا بعد از غروب سه‌شنبه، موجی از نور طلایی ایجاد کنند و با استفاده از کد مورس حروف V-G-R، علامت تماس وویجر، را در آسمان شب بنویسند.

علی‌رغم مشکلات پراکنده که در دوران پیری وجود دارد، وویجر 1 و وویجر 2 دوقلوی آن همچنان به ارسال داده‌های علمی و مهندسی ادامه می‌دهند، زیرا با سرعت 38000 مایل در ساعت (61000 کیلومتر در ساعت) به سمت نقاط مختلف فضا زوم می‌کنند. اگرچه وویجر 2 دو هفته قبل از برادرش در سال 1977 پرتاب شد، اما تا سال 2035 به مرز یک روز نوری نخواهد رسید.

وویجر 1 پیش از خروج از منظومه شمسی به ترتیب در سال های 1979 و 1980 از کنار مشتری و زحل عبور کرد و دانشمندان را خوشحال کرد. در سال 2012 به آنچه ناسا به عنوان فضای بین ستاره ای تعریف می کند - منطقه وسیع بین منظومه های ستاره ای - رسید. وویجر 2 از این دو سیاره به اضافه اورانوس و نپتون بازدید کرد و همچنین عکس های خیره کننده ای را ارسال کرد، قبل از ورود به فضای بین ستاره ای در سال 2018.

تقریبا هر روز، وویجرها جزئیاتی را در مورد محیطی که قبلا کاوش نشده است، ارسال می کنند: قدرت و جهت میدان مغناطیسی و همچنین نکاتی در مورد فشار اطراف، غبار و پرتوهای کیهانی کهکشانی. به گفته داد، که از سال 1984 با وویجرز کار می کند، آنها کمی شبیه ماهواره های هواشناسی هستند.

تیم کنترل پرواز اسکلت در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، حدود یک بار در هفته دستورات را ارسال می کند. زمانی که مشکلات فضاپیماها به وجود می‌آیند، عملیات افزایش می‌یابد، و گاهی اوقات از چند بازنشسته که زمانی روی پروژه کار می‌کردند، کمک می‌شود.

در ماه سپتامبر، کنترل‌کننده‌ها آخرین تلاش‌های صرفه‌جویی در مصرف انرژی را برای فضاپیمای پلوتونیوم به پایان رساندند، سپس در اکتبر برای مدت کوتاهی ارتباط خود را با آن قطع کردند. آنها هنوز در تلاشند تا بفهمند چرا ارتباط مختل شده است.

به گفته داد، این همه تخصص و عشق وویجر 1 را مانند «موتور کوچکی که می‌توانست» نگه داشته است، در حالی که در رکوردهای جهانی گینس ثبت نام می‌کند. وویجر 1 در سال 1990 علاوه بر دورتر از هر شی ساخته شده توسط انسان، دورترین تصویر از زمین را گرفت: نماد "نقطه آبی کم رنگ" که از آن سوی نپتون دیده می شود.

کارل سیگان، اخترشناس دانشگاه کرنل، بخشی از تیم تصویربرداری، هنگام معرفی این تصویر به جهان در سال 1990 گفت: "روی آن نقطه آبی، همان جایی است که هرکسی که می‌شناسید و هر انسانی که تا به حال نامش را شنیده‌اید و هر انسانی که تا به حال زندگی کرده است، زندگی خود را سپری کرده است. این یک صحنه بسیار کوچک در یک عرصه بزرگ کیهانی است."

بیل نای، عضو انجمن سیاره‌ای، در بیانیه‌ای گفت: در حالی که اکثر مردمی که امروز زنده هستند، هنوز هنگام پرتاب وویجرز به دنیا نیامده‌اند، «همه ما - همه روی زمین - تحت تأثیر این مأموریت‌ها قرار گرفته‌ایم. این انجمن در سال 1980 توسط ساگان، که در سال 1996 درگذشت، تأسیس شد.

رکورد طلایی نیز حاصل تلاش ساگان بود.

هر Voyager یک صفحه فونوگرافی 12 اینچی (30 سانتی‌متری) با روکش طلا دارد که حاوی احوالپرسی به 55 زبان و همچنین تصاویر و نمودارها است. ساگان صدای پسرش نیک که در آن زمان 6 ساله بود را به همراه داشت: «سلام از بچه‌های سیاره زمین». او یک قلم و دستورالعمل‌ها را برای هر یاب-نگهداری در آنجا اضافه کرد.

داد گفت: «این کپسول زمانی حیات روی زمین از سال 1977 است. "امیدوارم کسی، شاید 1000 سال بعد، چیزی آن را پیدا کند."

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →