پاتریک استوارت رز از گمنامی به جسورانه (و طاس) رفتن به جایی که هیچ مرد یورکشایری قبلا نرفته بود

گاهی اوقات یک انتخاب بازیگر عالی عظمت خود را تنها پس از واقعیت آشکار می کند. ترنس یانگ، کارگردان اولین فیلم جیمز باند، دکتر نه، پس از اطلاع از اینکه تهیه کنندگانش شان کانری را استخدام کرده اند، چنان مضطرب شد که او اعتراض کرد: "اوه، فاجعه، فاجعه، فاجعه!" جین رودنبری، خالق فیلم پیشتازان فضا، کاملا از معاونانش عصبانی بود که یک هنرپیشه انگلیسی طاس را به عنوان ستاره بالقوه Star Trek: The Next Generation به او تحمیل کردند و به آنها گفت: "نام پاتریک استوارت هرگز و هرگز نباید دوباره در حضور من ذکر شود!"

با این حال استوارت، که در 28 اکتبر در سن 86 سالگی درگذشت، غیرممکن را انجام داد: به عنوان ژان لوک پیکارد، کاپیتان جدید ناو USS Enterprise، شخصیتی را خلق کرد که نمادی مانند جیمز تی کرک از ویلیام شاتنر بود. او این کار را با اتخاذ رویکردی کاملا متفاوت از بمب‌های همی شاتنر انجام داد، و به عنوان یک کاپیتان شهرنشین و متفکر بر روی پل نظارت می‌کرد که همکاری را تشویق می‌کرد و دستوراتی را با عبارت نجیب‌آمیز «سقو کن». داستان‌های مرتبط فیلم‌های «مردان ایکس» ستارگان هیو جکمن، ربکا رومین، فامکه جانسن آنور «همکار جهش یافته» پاتریک استوارت: فیلم «یکی از بزرگ‌ها»

ویلیام شاتنر، ست مک فارلین، هیو جکمن، کوین فایج، بیشتر پاتریک استوارت را به یاد داشته باشید: "او یک استعداد منحصر به فرد بود"

استوارت چهل و شش ساله بود که به طور رسمی نقش پیکارد به او پیشنهاد شد و تقریبا پنجاه سال بود که Star Trek: TNG او را به یک ستاره جهانی تبدیل کرد. او خود را با سبکی برازنده مردی که نمی‌توانست خوشبختی دیرهنگام خود را باور کند، حمل می‌کرد. هر چه بزرگتر می شد، بیشتر اجازه می داد جنبه احمقانه اش نشان داده شود. او در شبکه‌های اجتماعی عکسی از خود منتشر کرد که در وان حمام لباس خرچنگ را پوشیده بود، پنجه‌هایی از آن بالاست. او که کمی در مورد MDMA سنگ اندازی شده بود، یک آموزش ویدیویی در مورد نحوه اجرای «تصویر چهارگانه»، خواهر و برادر باروک دوبل ارائه کرد.

او شهرت کاپیتان پیکارد خود را با بازی در نقش پروفسور چارلز خاویر در فیلم‌های مردان ایکس و ایجاد روابط عمومی با همبازی‌اش، یان مک‌کلن، افزایش داد، و با او یک تولید توریستی شجاعانه در انتظار گودو را آغاز کرد. پس از دو ازدواج ناموفق، او برای سومین بار عشق واقعی پیدا کرد و با سانی اوزل، خواننده و ترانه‌سرایی که در سال 2013 در پیتزا فروشی فرانی در بروکلین پیشخدمت می‌کرد، ازدواج کرد.

من چهار سال پیش وارد زندگی پاتریک شدم. در دوران قرنطینه کووید، در حالی که کارهای سینمایی و تلویزیونی‌اش متوقف شده بود، او مسئولیت زندگی‌نامه‌اش را بر عهده گرفت. او که بدون طرح کلی کار می‌کرد، ماه‌ها پیاپی آزاد نوشت و دست‌نوشته‌ای عظیم و غیرقابل دست‌نوشته تولید کرد که اگر به صورت کتاب منتشر می‌شد، از هزار صفحه فراتر می‌رفت.

کار من این بود که به او کمک کنم تا آن را به خاطرات متمرکزتری تبدیل کند و او را به موضوعاتی بکشاند که نادیده گرفته شده بود - برای مثال سر طاسش. موضوع بیهوده ای نبود وقتی Star Trek: TNG شروع به کار کرد، استوارت طاسی را جذاب کرد که هیچ مردی از زمان یول برینر چنین نکرده بود.

پاتریک به من گفت که در سن هفده سالگی در یک کلیپ سریع شروع به ریزش موهایش کرد، زمانی که در مدرسه تئاتر معتبر بریستول اولد ویک در رشته بازیگری تحصیل می کرد. او در حالت ناامیدی، پولی را صرف یک درمان مشکوک برای بازسازی مو کرد، و وقتی این کار جواب نداد، موهایش باقی مانده را رشد داد و آن‌ها را به شکل یک شانه درآورد. این موضوع خشم یکی از همکلاسی های مسن تر، مهاجر مجارستانی به نام جورج کیشوالوی را برانگیخت که کارگردانی استوارت را در یک نمایش دانشجویی برعهده داشت.

کیشوالوی که تمرین را متوقف کرد، با عصبانیت موهای استوارت را به هم زد و گفت: «خودت باش وگرنه هرگز بازیگر نخواهی شد!» اندکی پس از آن، در آپارتمانی که کیشوالوی با همسرش مشترک بود، مجارستانی استوارت را از نظر فیزیکی مهار کرد در حالی که همسرش گفت: «با قیچی به سمت من آمد، موهایم را بالا کشید و خیلی کوتاه کرد».

پاتریک به زودی به فضیلت ظاهر طبیعی خود پی برد. او می‌گوید: «من با یک مدل مو به آزمون‌ها می‌روم. من با آن شروع می‌کردم، اما بعد آن را برای کارگردان حذف می‌کردم و می‌گفتم، "ببین چه داری؟ یک بازیگر جوان بیست ساله و یک بازیگر شخصیت نیز - دو تا به قیمت یکی."

خاطرات استوارت، با عنوان «ساخت این چنین»، در سال 2023 منتشر شد. او بسیار به آن افتخار می‌کرد، زیرا در طول فرآیند نگارش و ویرایش، ناامنی‌اش را در مورد شایستگی‌هایش برای نویسنده بودن، با توجه به فقدان تحصیلات رسمی، - اشتباه، اگر دوست‌داشتنی - آشکار کرد.

استوارت با وجود دیکشنری نفیس و صدای استنتورین او، محصولی فروتن از دوده شمال انگلستان بود. او در سال 1940 در شهر میرفیلد یورکشایر غربی به دنیا آمد و در شرایط سخت در مرز دیکنزیان، در یک خانه ردیفی "یک بالا، یکی پایین" بدون لوله کشی داخلی بزرگ شد. مادر مهربان او، گلادیس، در یک کارخانه نساجی کار می کرد. پدر خاردار او، آلفرد، یک مرد نظامی آزارگر بود که پس از خدمت در دو جنگ جهانی برای یافتن هدف یا شغل ثابت تلاش می کرد.

به گفته او، پاتریک جوان بزرگتر از این نبود که روزی تبدیل به یک "راننده کامیون مسافت طولانی" شود. اما مانند یک قهرمان داستان دیکنز، او با یک نیکوکار مهربان، سیسیل دورمند، معلم انگلیسی در دبیرستان خود، که در پسر هدیه ای تشخیص داد، برکت یافت. در کلاس درس دورمند بود که استوارت برای اولین بار با کار ویلیام شکسپیر روبرو شد، به ویژه در حین خواندن تاجر ونیز که نقش شایلاک را به او واگذار کردند.

دورماند متعاقبا با اجازه والدین استوارت ترتیبی داد تا پاتریک در یک برنامه نمایشی هشت روزه در طول تعطیلات تعطیلات شرکت کند و تمام هزینه‌ها توسط بخش آموزش شورای محلی پرداخت شود.

استوارت در سن پانزده سالگی مدرسه را ترک کرد. مانند یک پارچ بیسبال که قبل از فراخوانی برای نمایش بزرگ، یک دهه در خردسالان زحمت می کشد، او راه آهسته را برای رسیدن به قله در پیش گرفت. بخش‌هایی در تولیدات نمایشی آماتور (او آنها را «ام-درام» می‌خواند)، یک سفر دو ساله با کمک هزینه تحصیلی در مدرسه تئاتر بریستول اولد ویک، سال‌ها درگیری در شرکت‌های مختلف رپرتوار، و سرانجام در سال 1966، پذیرش در شرکت رویال شکسپیر در استراتفورد آپون آوون وجود داشت.

در چهارده سال عضویت تمام وقت RSC، استوارت به ندرت برای ایفای نقش های اصلی انتخاب می شد و نقش خادمان و شوخی ها را در کمدی ها و یاران و شروران را در تراژدی ها بازی می کرد. اگرچه نرسیدن به اوج سرگیجه‌آور معاصرانی چون دیوید وارنر و هلن میرن او را ناامید کرد، اما خود را دلداری داد که برای یک یورکشایری از طبقه کارگر بسیار خوب عمل کرده است.

در سال 1986 در پایان کمی، او پیشنهاد دوست آمریکایی، دیوید رودز، استاد زبان انگلیسی دانشگاه UCLA را پذیرفت تا به کالیفرنیا بیاید و برخی از منتخب های شکسپیر را برای یک سری کلاس های استاد که رودز در مورد بارد تدریس می کرد، اجرا کند. یکی از این ها، در تالار رویس دانشگاه، برای عموم آزاد بود. این اتفاق افتاد که رابرت جاستمن، تهیه‌کننده مجموعه جدید Star Trek که در آن زمان در حال توسعه بود، در ارائه Rodes شرکت کرد و از چیزی که دید خوشش آمد.

یک ملاقات کوتاه و ناخوشایند با رودنبری بی‌رحمانه دنبال شد – فقط بعدا استوارت از دیدگاه مبهم الهه پیشتازان فضا از او باخبر شد – و در نهایت، به دلیل مخالفت‌های رودنبری، دعوت زندگی را برای بازی در نقش پیکارد تغییر داد.

موفقیت او در Trek و X-Men به استوارت در نهایت این فرصت را داد تا نقش های اصلی شکسپیر را بازی کند. در سال 2008 در آکادمی موسیقی بروکلین به عنوان مکبث بود که با اوزل آشنا شد. اولین قرار آنها، در Odeon، پس از اجرای نمایشی بود که او او را به تئاتر Lyceum دعوت کرده بود، خانه جدید تولید پس از انتقال آن به برادوی.

دو سال بعد، استوارت توسط ملکه الیزابت لقب شوالیه دریافت کرد. مهمان افتخاری او در ناهار جشن پس از آن سیسیل دورماند، مرشد قدیمی او بود.

استوارت، یکی از مدافعان سرسخت سرمایه گذاری عمومی در هنر، با وجود تمام سختی هایی که در جوانی متحمل شد، ابراز تاسف کرد که جوانان امروزی از مزایایی که او انجام می داد بهره مند نیستند. او در این کتاب می‌نویسد: «خوشبخت بودم که در زمانی بزرگ شدم که بین دولت و مردم توافقی وجود داشت که نشان می‌داد هنر یک ضرورت در زندگی است، نه بی‌اهمیت.» در هر سطحی از جنبش نمایندگان، تماشاگران پرشور و زیادی وجود داشت، به همین دلیل است که وقتی تئاتر به عنوان یک هنر نخبه‌گرا و هدر دادن پول عمومی کنار گذاشته می‌شود، عصبانی می‌شوم.»

پاتریک استوارت که با او آشنا شدم مردی راضی بود که از کارهای روزمره خود لذت می برد. ما از Chevalier’s Books، در نزدیکی خانه‌اش در محله Hancock Park لس‌آنجلس، بازدید کردیم، جایی که او به عنوان یک فرد معمولی مورد استقبال قرار گرفت. او مفتخر بود که به صاحبان آن اطلاع دهد که به زودی یکی از نویسندگانی خواهد بود که آثارشان قفسه های آنها را زیبا می کند.

او و سانی همچنین به دوستی که با خانواده ای از سنجاب ها در حیاط خانه خود داشتند افتخار می کردند. پاتریک مشتاق نشان دادن، و با چابکی فوق‌العاده‌ای برای مردی هشتاد ساله، به سرعت روی زمین خم شد و کیسه‌ای از بادام‌زمینی برشته‌شده درون پوسته‌ای را که نزدیک در نگه داشت، باز کرد. مطمئنا، دو سنجاب ظاهر شدند و روی پای او رفتند و با قدردانی پیشنهادات او را پذیرفتند. با همان صدای بی‌گمان که عبارت‌های «چنین کن» و «فردا و فردا و فردا» را بر زبان آورده بود، گفت: «بفرمایید، عزیزان، همین‌جا بروید.»