پاپ لئو به آرژانتینی ها کمک می کند تا فرانسیس، پاپی که زمانی آنها را تقسیم کرده بود، در آغوش بگیرند

میلیون‌ها نفر از آرژانتینی‌ها پاپ لئو چهاردهم را دیده‌اند - و کلماتی که آنها را برانگیخت اغلب متعلق به سلف او و هموطن آنها فرانسیس است.

بوئنوس آیرس، آرژانتین -- جمعیت گسترده ای از جوانان آرژانتینی، نسلی که رهبران کاتولیک از ترک نیمکت ها می ترسیدند، پارک های بوئنوس آیرس را شلوغ کردند و طوری تشویق کردند که گویی در یک کنسرت زمانی که پاپ لئو چهاردهم وعده کلیسایی را می داد که به روی "todos, todos, all, todos" باز باشد.

این سخنان، مانند تمام تحسین‌کنندگان مطمئن لئو در این دیدار، متعلق به سلف آرژانتینی او، پاپ فرانسیس بود. بسیاری از تمجیدهای هفته نیز همینطور بود.

دفاع شدید فرانسیس از ستمدیدگان، او را به صدایی اخلاقی در خارج از کشور تبدیل کرد، اما مدتها او را درگیر دعواهای سیاسی در داخل کشور کرد - جنجالی که بسیاری معتقدند او را از بازگشت به عنوان پاپ منصرف کرد. بیش از یک سال پس از مرگش، لئو سنجیده‌تر باعث شد فرانسیس هرگز نتواند به وطن بازگشته باشد، و میراث خود را ادامه دهد و به آرژانتینی‌ها کمک کند تا پاپ خود را که زمانی قطبی شده بود، به‌عنوان یک چهره ملی متحد در آغوش بگیرند.

پابلو فورنی، جامعه‌شناس در شورای ملی تحقیقات آرژانتین، Conicet، می‌گوید: «گویی سرانجام مشخص شد که فرانسیس میراث بسیار مهمی را نه فقط برای آرژانتین، بلکه برای کلیسای جهانی از خود به جای گذاشت. لئو همان چیزی را درو می کند که فرانسیس کاشته است.

بیلبوردهایی که از لئو استقبال می‌کردند، چهره فرانسیس را نشان می‌داد. زائران تابلوهایی را تکان می‌دادند که روی آن نوشته شده بود: «فرانسیسکو و لئون، یک دل» - فرانسیس و لئو، یک قلب. حتی رئیس جمهور آزادیخواه خاویر مایلی که زمانی به فرانسیس به عنوان «نماینده شر روی زمین» توهین کرد، در مراسم استقبال از لئو، فرانسیس را «مهمترین آرژانتینی تاریخ» اعلام کرد و سالنی مملو از متحدان سیاسی و دشمنانش را به پا کرد.

به عنوان اسقف اعظم بوئنوس آیرس، فرانسیس - سپس خورخه ماریو برگولیو - کلیسا را ​​در جریان بحران اقتصادی آرژانتین در سال 2001 بسیج کرد و کشیش ها را به محله های فقیر نشین فرستاد و آشپزخانه ها، مدارس و مراکز ترک اعتیاد را با کاهش خدمات دولتی باز کرد. اما نگرانی او برای فقرا او را به یک متحد طبیعی پرونیسم تبدیل نکرد، جنبش پوپولیستی که مدتها بر عدالت اجتماعی تأکید داشت. او رهبران آن را به استکبار متهم کرد و بر سر ازدواج همجنس‌گرایان با آنها درگیر شد.

با این حال، هنگامی که فرانسیس به عنوان پاپ به رم نقل مکان کرد، پرونیست ها به یکی از بزرگترین طرفداران او تبدیل شدند، زیرا اولویت های آنها را در انتقاد او از سرمایه داری لجام گسیخته و دسترسی او به حاشیه نشینان منعکس می کردند. این وابستگی محافظه‌کاران را خشمگین کرد، آنها پرونیسم را به خاطر خراب کردن اقتصاد آرژانتین و ریاست بر فساد گسترده سرزنش می‌کنند. فرانسیس هر چقدر تلاش کرد که بالاتر از این درگیری باقی بماند، حتی کوچکترین ژست‌های او - بیانی خنده‌دار در کنار رئیس‌جمهور راست‌گرا مائوریسیو ماکری، یک ناهار آرام با رئیس‌جمهور چپ‌گرا کریستینا فرناندز دی کرشنر - به عنوان دلیلی بر همدردی سیاسی او خوانده شد.

بازگشت به خانه به معنای قدم زدن در میدان مین بود. فرانسیس به عنوان پاپ از بیش از 60 کشور، از جمله چهار کشور از پنج همسایه آرژانتین دیدن کرد، اما علیرغم دعوت از چهار رئیس جمهور متوالی، هرگز به خانه بازنگشت.

کشیش لورنزو دی ودیا، معروف به پدر توتو، یکی از به اصطلاح کشیش زاغه‌نشینی که زیر نظر برگولیو در سکونتگاه‌های غیررسمی پایتخت کار می‌کرد، می‌گوید: «در ابتدا بسیاری از مردم از دیدن یک پاپ منتخب آرژانتینی هیجان‌زده شدند. اما به محض شنیدن انتقادات او، دیگر عاشق او نشدند. او به عنوان یک پاپ حزبی شناخته شد.

آرژانتینی ها تنها کسانی نبودند که فرانسیس آنها را تحریک کرد. پاپ صریح و آزادانه او کاتولیک ها را در سراسر جهان تقسیم کرد. او مقامات واتیکان را به «آلزایمر معنوی» متهم کرد و حملات محافظه‌کاران آمریکایی را «افتخار» خواند. او با گشودن بحث‌های طولانی تابو، مترقی‌ها را خوشحال کرد، سپس با کنار گذاشتن تغییرات اعتقادی، آنها را ناامید کرد.

رهبران کلیسا می گویند، اکنون لئو - یک مبلغ پیشین متولد شیکاگو در پرو که فرانسیس او را اسقف و سپس کاردینال کرد - همان اهداف را با ملایمت پیش می برد که سبک سختگیرانه سلف خود را تعدیل می کند.

کاردینال پدرو بارتو، یسوعی پرو و ​​متحد نزدیک فرانسیس، گفت: "فرانسیس راه را باز کرد. او دیوارها را فرو ریخت. او نیرومند و تندخو بود، در اصول خود محکم و در پیشنهاداتش شگفت انگیز بود." "لئو چهاردهم در حال پاکسازی مسیری است که فرانسیس ترسیم کرده است تا هر عضو تعمید یافته کلیسا بتواند آن را طی کند."

لئو این سفر را «ادای احترام» به فرانسیس نامید و طی چهار روز راه سلف خود را دنبال کرد: در کلیسای جامع قدیمی فرانسیس دعا کرد، در زندانی که فرانسیس زمانی پاهای زندانیان را در آن می شست، صلوات فرستاد، ساکنان یک خانه مراقبت از معلولان را در آغوش گرفت، جایی که او نیز موعظه کرد و مراسم عشای ربانی را در کلیسای لوژان برگزار کرد. لئو حداقل 26 بار فرانسیس را فراخواند.

کارلوس کاستر، سفیر سابق آرژانتین در واتیکان، گفت: «لئو به قولی که فرانسیس ناتمام گذاشته بود عمل می کند. حضور فرانسیس در هر لحظه احساس می شد.

اما لئو بیشتر از احترام به یاد فرانسیس انجام داد. او با صدای خودش و بدون چمدان پاسپورت آرژانتینی، جذابیت هایی را که فرانسیس را به یکباره در خانه محبوب و تفرقه افکن کرده بود، زنده کرد.

در کوردوبا، لئو از آرژانتینی‌ها خواست که به «به هم ریختگی» ادامه دهند، و این درخواست معروف فرانسیس از کاتولیک‌های جوان را تکرار کرد تا اوضاع را در حوزه‌های اسقف‌نشینی خود به هم بزنند. او در برابر جمعی از زباله‌چین‌ها و رهبران کسب‌وکار، «سه T» فرانسیس - tierra، techo y trabajo، یا زمین، مسکن و کار - فریاد تجمع جنبش‌های مردمی آرژانتین را فراخواند.

و در سخنرانی افتتاحیه خود خطاب به رهبران سیاسی یکشنبه گذشته، در کنار یک رئیس‌جمهور خودخوانده «آنارکو سرمایه‌دار» که به طغیان‌های لفظی تهاجمی و اقدامات ریاضتی سخت‌گیرانه معروف است، خواستار «استفاده دقیق از کلمات» شد و تأکید کرد که «اقتصاد باید در خدمت شخص باشد، نه فردی که در خدمت اقتصاد است».

کشیش کارلوس ماریا گالی، متکلم برجسته آرژانتینی که به فرانسیس نزدیک بود، گفت: «تداوم بین آنها از هر نظر وجود دارد - در پیام صلح آنها، عشق آنها به فقرا، انتخاب آنها برای رفتن به مکان هایی که مردم در آن رنج می برند، در ارتباط عاطفی آنها با مردم. فرانسیس لئو را به مرکز کلیسا آورد و لئو اکنون فرانسیس را به ما بازگردانده است.

سیاستمداران تلاش کردند تا پیام لئو را از آن خود کنند. اکسل کیسیلوف، فرماندار پرونیست استان بوئنوس آیرس و یکی از چهره های برجسته مخالف، از این دیدار به عنوان "در این دوران ظلم بسیار ضروری" استقبال کرد. معاون رئیس جمهور ویکتوریا ویلروئل از مفهوم عدالت اجتماعی که توسط رئیسش مورد تمسخر قرار گرفته و توسط فرانسیس حمایت می شود، دفاع کرد و "جهل و تعصب" را به دلیل ارتباط مکرر آن با پرونیسم سرزنش کرد.

حتی آدریان راویر، سخنگوی مایلی، روز چهارشنبه تاکید کرد که دولت با مهار تورم، «اقتصاد را در خدمت مردم قرار داده است».

برای ناظران، این شوخی سیاسی حکمت تصمیم فرانسیس برای دوری کردن را ثابت کرد - و ارزش لئو به عنوان پیام آور او.

گوستاوو مورلو، جامعه شناس آرژانتینی دین در کالج بوستون، می گوید: «اگر برگولیو همان چیزها را می گفت و از مکان های مشابه بازدید می کرد، به مراتب سیاسی تر دیده می شد. "اما شما نمی توانید لئو را به یک پرونیست بودن متهم کنید. بنابراین وقتی او در مورد کارگران یا افراد دارای معلولیت صحبت می کند، کلیسا صحبت می کند ... و اگر شما آن را دوست ندارید، می توانید آن را با خدا در میان بگذارید."

مائوریسیو ساوارسه، نویسنده آسوشیتدپرس در لیما، پرو، در این گزارش مشارکت داشت.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده