پرش از دوش گرفتن آخرین روند است. اما آیا علمی برای حداکثر سازی «فرومونی» وجود دارد؟

نوشته ساموئل کورنل، راب بروکس، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در بخش‌هایی از اینترنت که در آن مردان جوان نکاتی را در مورد بهبود خود می‌فروشند، آخرین پروژه عطر است. دئودورانت خارج شده است و شستشوی کمتری وارد می شود.

این «بوینده‌ها» وعده می‌دهند که رایحه مناسب در جذب جفت معجزه می‌کند.

اما در حالی که انسان می تواند بوی خوش، بدبو یا چیزی بین این دو را بیابد، هیچ مدرکی وجود ندارد که بتوانیم فرمون ها را تشخیص دهیم و به آنها پاسخ دهیم یا آنها را تولید کنیم.

بسیاری از حیوانات با فرمون ها ارتباط برقرار می کنند، اغلب در اطراف جنس یا قلمرو علامت گذاری می شوند. مشکل این است که وقتی به دنبال همان سخت افزار حسی در انسان می گردید چه اتفاقی می افتد.

فرمون یک پیام رسان شیمیایی است که در داخل بدن یکی از اعضای یک گونه مانند گربه ساخته می شود و ترشح یا دفع می شود و به طور قابل اعتمادی در عضو دیگری از همان گونه پاسخ ایجاد می کند.

این مانند پخش آشکار یک سیگنال شیمیایی است که سپس توسط شخص دیگری دریافت می شود و به آن عمل می کند.

فرومون‌ها برای اولین بار در سال 1959 در پروانه‌های ابریشم شناسایی شدند.

پروانه ابریشم نر که در معرض این فرمون قرار می گیرد بال های خود را می کوبد و در جهت باد به سمت منبع راه می رود. او در این موضوع انتخابی ندارد و پاسخ او فطری است نه آموخته شده.

سایر حیوانات، مانند موش، خوک و گربه، فرومون ها را آزاد می کنند و می توانند آن را حس کنند. هدف معمولا جذب جفت یا علامت گذاری قلمرو است.

یک فرمون با این که آیا می توانید آن را بو کنید یا توسط کدام عضو آن را می گیرد، تعریف نمی شود.

برخی از فرمون ها فرار هستند و با بو قابل تشخیص هستند. به عنوان مثال، Bombykol توسط گیرنده های بوی معمولی (بویایی) روی شاخک های پروانه تشخیص داده می شود.

دیگران اصلا برای ما قابل تشخیص نیستند، مانند دیفیوزرهای Feliway که مردم برای خنک کردن گربه‌هایشان به آن وصل می‌شوند.

چیزی که یک ماده شیمیایی را به فرمون تبدیل می کند، قابل اعتماد بودن پاسخی است که در اعضای یک گونه ایجاد می کند، نه اینکه آیا رایحه ای دارد یا خیر.

برای اینکه یک فرمون کاربردی باشد، چیزی باید بتواند آن را دریافت کند.

در بسیاری از حیوانات چهار پا، این کار به اندام vomeronasal که یک ساختار کوچک در حفره بینی است، اختصاص دارد. به یک ایستگاه پردازش اختصاصی در مغز به نام حباب بویایی کمکی متصل است.

اما لازم نیست که یک ارگان اختصاصی باشد. بسیاری از فرومون‌ها توسط زیرساخت‌های بویایی معمولی جذب می‌شوند - پوشش بینی در پستانداران یا در مورد پروانه ابریشم، گیرنده‌های روی آنتن‌ها.

برخی از انسان ها دارای یک گودال vomeronasal هستند. اما از بدو تولد، هیچ سلول عصبی در آن وجود ندارد که به مغز متصل می‌شود، و هیچ حباب بویایی جانبی برای سیگنالی برای گزارش وجود ندارد.

علاوه بر این، تاکنون هیچ ماده شیمیایی در انسان یافت نشده است که معیارهای برچسب گذاری فرمون را داشته باشد.

با بیش از 100000 مشترک که برای اطلاعات روزانه به Phys.org متکی هستند، جدیدترین علم، فناوری و فضا را کشف کنید. برای خبرنامه رایگان ما ثبت‌نام کنید و از پیشرفت‌ها، نوآوری‌ها و تحقیقات مهم - روزانه یا هفتگی - به‌روزرسانی دریافت کنید.

بنابراین اگر سیگنال وجود نداشته باشد و به هر حال نتوانستیم آن را دریافت کنیم، آیا پاسخ در عرق ماست؟

برای شروع، عرق تازه عملا بی بو است. عرق فقط ترکیبی از 99 درصد آب، الکترولیت ها (نمک ها) و مقادیر کمی اوره، آمونیاک و سایر ترکیبات است.

اگر عرق بمانید و از شستن خود اجتناب کنید، در نهایت آن عرق زمینه مناسبی برای رشد باکتری ها فراهم می کند که باعث ایجاد بوی بد می شود. بعید است که بوی جذابی داشته باشد.

اما مردم می توانند بوها را جذاب بیابند، البته. اگرچه این به احتمال زیاد به دلیل تداعی های مثبت است، مانند علاقه داشتن به کسی یا درگیری عاشقانه با او.

در یک مطالعه در سال 1995 که در جوامع پاپ سایکل و ماکسیشن بسیار مورد توجه قرار گرفت، دانش‌آموزان پسر پس از اینکه با صابون نشویید یا از دئودورانت‌ها یا سایر محصولات معطر استفاده نکردند، برای دو شب متوالی تی شرت پوشیدند.

دانش آموزان دختر هر کدام شش تی شرت را بو کردند و امتیاز دادند.

هر دو گروه از دانش آموزان نیز نمونه هایی برای آزمایش ژن داده بودند. به هر زن سه پیراهن داده شد که توسط مردانی پوشیده شده بود که ژن‌های اصلی مجتمع سازگاری بافتی (MHC) (آنهایی که سیستم ایمنی او برای شناسایی مهاجمان استفاده می‌کند) شبیه پیراهن او بود و سه پیراهن توسط مردانی که ژن‌های MHC آنها متفاوت بود پوشیده بودند.

نتیجه اصلی نشان می‌دهد که زنان بوی تی‌شرت‌هایی را که مردان با ژن‌های مختلف MHC می‌پوشند، ترجیح می‌دهند. اما، در میان زنانی که از قرص های ضد بارداری استفاده می کردند، اولویت تغییر کرد. آنها مردانی را که دارای ژن های مشابه بودند، بوی بهتری ارزیابی کردند.

تعبیر این بود که زنان می توانند مردانی را که «سازگار با سیستم ایمنی بدن» هستند، بو بکشند. به عبارت دیگر، افرادی که تنوع بیشتری در ژن های MHC دارند، ابزار بیشتری برای مبارزه با عفونت دارند. بنابراین جذب همسرانی که ژن‌های MHC آنها با ژن‌های شما متفاوت است به این معنی است که هر کودکی که در نتیجه ایجاد می‌شود، سیستم ایمنی قوی‌تری خواهد داشت.

این ایده از هیچ جا به وجود نیامد. انتخاب جفت در بسیاری از گونه های مهره داران دیگر تحت تأثیر رایحه است و MHC نقش دارد.

علیرغم اینکه چگونه مطالعه تی شرت تصورات عمومی را جلب کرد، دو مشکل برای حداکثر سازی فرمون وجود دارد.

اولا، نتایج به خوبی حفظ نمی شوند. یک متاآنالیز در سال 2020 از تمام مطالعاتی که اثرات بوی MHC را در انسان آزمایش کردند، هیچ اثر کلی پیدا نکرد.

همچنین شواهدی از سوگیری انتشار یافت. این زمانی اتفاق می‌افتد که مردم در مورد انتشار نتایج مثبت خود هیجان‌زده‌تر می‌شوند و زمانی که مجلات داستان‌های چشم‌گیر را ترجیح می‌دهند.

پیشنهاد ما این است که دوش گرفتن با صابون و استفاده از دئودورانت همچنان بهترین راه برای به حداکثر رساندن جذابیت بویایی است.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.