پزشکان غزه در بحبوحه جنگ نسل کشی با سوگ، کار بیش از حد، و آسیب های روحی دست و پنجه نرم می کنند

دیرالبلاح، غزه – منار فیاض، 29 ساله، متخصص بیهوشی در بیمارستان شهدای الاقصی، از زمان آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه در اکتبر 2023، آسیب روحی شدیدی را متحمل شده است.

نقطه عطف زمانی بود که او متوجه شد مردی که در اتاق عمل در مقابل او خوابیده بود، برادر خودش شادی است که در حمله هوایی اسرائیل در 27 دسامبر 2023 کشته شد.

او لحظه ای را به یاد آورد که قبل از عمل جراحی اورژانسی برای بیهوشی مردی که به شدت آسیب دیده بود به اتاق عمل احضار شد.

او گفت: «او قبل از اینکه من به او برسم فوت کرد. وقتی وارد اتاق عمل شدم، لباس‌های مرد را شناختم، احساس عجیبی داشتم، به او نزدیک شدم و صورتش را باز کردم. در کمال تعجب او برادرم شادی بود که 34 سال داشت.

از آن زمان، بیمارستان از خاطره آسیب زا جدا نشدنی شد و او نتوانست به کار ادامه دهد و در نهایت حرفه حرفه ای خود را به پایان زودرس رساند.

او به مبارزه با اثرات روانی این تجربه ادامه می دهد و سعی می کند به تنهایی بدون کمک حرفه ای با آن کنار بیاید. او پس از مرگ برادرش از زندگی اجتماعی کناره گیری کرده و از مردم و سر و صدا دوری می کند.

نشستن در کنار دریا و نوشتن به او آرامش می دهد و به او کمک می کند تا درد خود را بیان کند و آنچه را که اتفاق افتاده است پردازش کند. با این حال، او همچنان درگیر ایده خروج از غزه است، به این امید که فاصله ممکن است او را از یادآوری آن روز رها کند.

فیاض با از دست دادن برادر، حرفه و بسیاری از زندگی اجتماعی خود، اکنون با یک نبرد متفاوت روبرو است: یکی در برابر آسیبی که او سعی دارد به تنهایی با آن مقابله کند.

خالد رأفت، 29 ساله، پرستار بخش اورژانس در بیمارستان شهدای الاقصی، پس از از دست دادن همسر، فرزندان، مادر و چند خواهر و برادرش در حمله هوایی اسرائیل به خانه خانوادگی خود در 18 اکتبر 2023، برای مدت طولانی از کار کناره گیری کرد.

خالد به الجزیره گفت: «یادگیری اینکه خانواده ام را از دست داده ام نقطه عطف دردناکی در زندگی من بود. "دیگر نمی‌توانستم کارم را به همان شیوه انجام دهم. بیمارستان که زمانی در ذهن من با وظیفه بشردوستانه من تداعی می‌شد، یادآور درد شخصی شد که فراتر از تحمل من بود. این امر عمیقا بر توانایی من برای ادامه زندگی حرفه‌ای و اجتماعی تأثیر گذاشت."

رافت گفت که در نهایت تصمیم گرفت زندگی خود را بازسازی کند.

او گفت: "من متوجه شدم که زندگی نمی تواند در این تراژدی متوقف شود و باید راهی برای ادامه راه پیدا کنم. تصمیم گرفتم برای بهبود روانی خود تلاش کنم، ازدواج کردم و خانواده جدیدی تشکیل دادم تا ثبات و امید را دوباره به دست بیاورم." "سپس به سر کار در بیمارستان برگشتم."

به گفته دفتر رسانه های دولتی غزه، حداقل 1700 پرسنل پزشکی در حملات اسرائیل در طول جنگ کشته شده اند و 83 کارمند مراقبت های بهداشتی در بازداشت اسرائیل هستند.

این ارقام بار روانی عمیقی را که بر دوش کارکنان پزشکی که خانواده، دوستان و همکاران خود را از دست داده اند و هر روز شاهد صدمات و مرگ های وحشتناکی بوده اند، نشان نمی دهد. آنها همچنین با جابجایی مداوم، فشار بی امان مواجه بوده اند و سال هاست که بیش از حد کار کرده اند.

بر اساس گزارشی در مورد فشار بر کارکنان پزشکی در غزه که در کتابخانه عمومی علوم منتشر شد، یک مطالعه نشان داد که 41 درصد از اعضای خانواده خود را از دست داده اند و 46 درصد هم سوگواری شخصی و هم آواره شدن از محل کار خود را تجربه کرده اند.

حداقل 78 درصد از کارکنان مراقبت های بهداشتی در غزه دسترسی به خدمات بهداشت روانی نداشتند، که نشان دهنده شکاف بین آسیب های روانی کارکنان مراقبت های بهداشتی و دسترسی آنها به مراقبت های روانی است. این بدان معناست که سیستم بهداشتی غزه در تلاش است تا کارکنان باقیمانده خود را حفظ کند و از ترک رشته پزشکی جلوگیری کند.

اگرچه ارزیابی تعداد پزشکان، پرستاران و سایر کارکنان پزشکی که غزه و مشاغل خود را ترک کرده‌اند دشوار است، اما گزارش‌های رسمی «از دست دادن منابع انسانی» و «کاهش ظرفیت در سیستم مراقبت‌های بهداشتی» را تأیید کرده‌اند.

برای کمک به توقف این فرار مغزها و محافظت از کارکنان مراقبت های بهداشتی که آسیب های روانی را تجربه کرده اند - احتمالا اکثر کسانی که در غزه هستند، به حمایت روانی و اجتماعی نیاز دارند.

منیر البرش، مدیر کل وزارت بهداشت غزه، به الجزیره گفت: «آنها بین وظیفه حرفه ای خود برای نجات جان و درد از دست دادن افراد نزدیک به خود گیر کرده اند. "آنها متوجه می شوند که در حال درمان زخم های دیگران هستند در حالی که برای بهبود زخم خود تلاش می کنند."

او گفت که کار تحت فشار مداوم بدون حمایت یا استراحت کافی، خستگی را عمیق‌تر می‌کند و توانایی کارکنان مراقبت‌های بهداشتی برای ادامه کار را تهدید می‌کند.

"حفاظت از پرسنل پزشکی فقط به معنای ایمن کردن داروها و تجهیزات نیست، بلکه به معنای حفظ سلامت روان آنها و دادن زمان استراحت و بهبودی است. کسانی که دیگران را نجات می دهند نیز به کسی نیاز دارند که به آنها کمک کند."

وی افزود که کمبود شدید کادر پزشکی پس از قتل، بازداشت و جراحت بسیاری از کارکنان مراقبت های بهداشتی، دادن فرصت کافی برای بهبودی به افرادی که باقی مانده اند را دشوار می کند. این امر با ورود مداوم بیماران و مجروحان، کمبود تجهیزات و کمبود نیروی جایگزین تشدید شده است.

تجربیات این پزشکان و پرستاران آسیب روانی جنگ را بر سیستم مراقبت های بهداشتی غزه نشان می دهد. کسانی که به مقابله با مرگ و نجات مجروحان عادت کرده اند، گاهی اوقات خود را به عنوان اعضای خانواده داغدار و نه متخصصان پزشکی با آن مواجه می کنند. برخی که بین وظیفه خود برای نجات دیگران و غم و اندوه خود گیر افتاده اند، بهای روانی عمیقی را پرداخته اند که عواقبی برای زندگی حرفه ای و شخصی آنها دارد.

پرستار هیبه الطویل، 39 ساله، شاهد مرگ برادرش در بخش مراقبت های ویژه در مجتمع پزشکی ناصر در خان یونس، جایی که کار می کرد، بود.

او به الجزیره گفت: «از دست دادن برادرم در محل کارم تجربه سختی بود که تأثیر روانی عمیقی روی من گذاشت. بعد از آن حضور در بخش مراقبت‌های ویژه به من یادآوری کرد که چه اتفاقی افتاده است و مقابله با فقدان را سخت‌تر می‌کند.»

او بعدا به بخش دیگری منتقل شد. که به کاهش فشار روانی که او تجربه می کرد کمک کرد و به او اجازه داد تا از محل مرگ برادرش فاصله بگیرد.

کلینیک روانشناسی در بیمارستان به درمان پزشکان و پرستارانی می پردازد که با آسیب های ناشی از سوگواری و تجربیات آنها در طول جنگ دست و پنجه نرم می کنند. در برخی موارد، این تجربیات می تواند به اختلالات روانی شدید تبدیل شود که بر زندگی روزمره و توانایی کار آنها تأثیر می گذارد.

رهام ابورکبه، روانشناس این مجتمع، گفت که درمان با ارزیابی وضعیت روانی بیمار، تشخیص علائم و تعیین تأثیر آنها قبل از تدوین برنامه درمانی آغاز می شود.

برای بیماران مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه، درمان ممکن است شامل درمان شناختی رفتاری باشد که به آنها کمک می‌کند پاسخ‌های روان‌شناختی خود را به رویدادهای آسیب‌زا درک کنند و توانایی خود را برای مقابله دوباره به دست آورند.

بسته به نیاز بیمار، درمان ممکن است شامل حدود 12 جلسه فردی و در صورت لزوم دارو باشد.

رهام گفت که ادامه حمایت های روانی، درمان مناسب و رعایت برنامه درمانی می تواند به کاهش علائم کمک کند و منجر به بهبود شود.

او به الجزیره گفت: «بازیابی نیازمند زمان و مشارکت مداوم در جلسات حمایت روانی است. ارائه درمان مناسب و حصول اطمینان از پایبندی به آن می تواند به کاهش علائم کمک کند و منجر به بهبود ملموس در سلامت روانی فرد شود.