پس از یوم کیپور، اسرائیل باید یاد بگیرد که بگوید: "ما اشتباه کردیم" - سرمقاله

دیروز، مشاغل در سراسر اسرائیل بسته شدند و خودروها تا حد زیادی از جاده ها ناپدید شدند. افرادی که به ندرت وارد کنیسه می شوند، خود را در کنار کسانی که هر هفته می روند، نشسته اند. برای یک روز، حتی این کشور توانست صدا را کاهش دهد. وابستگی به یوم کیپور عمیق است. در نظرسنجی اخیر موسسه دموکراسی اسرائیل، 74 درصد از بزرگسالان یهودی اسرائیلی گفتند که به طور کامل یا جزئی روزه می گیرند. 57 درصد معمولا در نماز شرکت می کردند.

بسیاری از اسرائیلی‌هایی که با خاخام موافق نیستند، یا برای مذهب سازمان‌یافته صبر کمی دارند، هنوز هم برای این روز جا باز می‌کنند. سپس روزه تمام می‌شود، تلفن‌ها بیرون می‌آیند، و ما به یاد می‌آوریم که دیگران برای چه چیزی باید عذرخواهی کنند. ما روال را می‌دانیم. یکی از اردوگاه های سیاسی دیگر حرف های ظالمانه ای می زند و ما خواهان محاسبه هستیم. کسی که ما به او رای دادیم همین کار را می کند و ناگهان زمینه بسیار مهم می شود.

همیشه یک توضیح وجود دارد، همیشه یک جرم قدیمی‌تر که طرف مقابل مرتکب شده است. بعد از تمام آنچه اسرائیل از 7 اکتبر گذشته است، ما باید بتوانیم بهتر عمل کنیم. این کشور دلایل قابل توجهی برای غرور دارد. نیروهای ذخیره بارها و بارها به وظایف خود بازگشته اند و همسران را برای اداره خانه و فرزندان و کارفرمایان را بدون آنها واگذار کرده اند. داوطلبان سال‌ها برای کمک به خانواده‌هایی که زندگی‌شان از بین رفته است، صرف کرده‌اند.

بسیاری از این کارها توجه کمی را به خود جلب می‌کند و مدت‌ها پس از خروج دوربین‌ها ادامه می‌یابد. آن اسرائیلی‌ها حق دارند از افرادی که از طرف آنها تصمیم می‌گیرند سؤالات سخت بپرسند. چه کسی این ارزیابی را پذیرفت که حماس بازدارنده بود؟ اخطارها چه شد؟ چرا خانواده‌ها در 7 اکتبر منتظر کمک ماندند؟ اسرائیل منتظر پاسخ است.

آنها سزاوار این هستند که بدانند چه چیزی تغییر کرده است. باید از رهبران سیاسی و نظامی انتظار داشت که تصمیمات خود را توضیح دهند. پذیرش مسئولیت باید شامل گزارشی از اشتباهاتی باشد که تحت اختیار آنها رخ داده است و قصد دارند در مورد آن چه کاری انجام دهند. عموم مردم می توانند در مورد توضیح قضاوت کنند. باید این شانس را داشته باشد که یکی را بشنود. همچنین این خطر وجود دارد که «همه ما شکست خوردیم» آنقدر گسترده شود که همه فرار کنند. مسئولیت یک نخست وزیر یا یک فرمانده ارشد با مسئولیت یک رای دهنده که به آنها اعتقاد دارد متفاوت است.

یک خانواده داغدیده به پاسخ‌هایی از سوی کسانی نیاز دارد که محافظت از آن به آنها سپرده شده است. آیا ما ادعایی را به این دلیل که برای ما مناسب بود، بدون بررسی صحت آن به تصویب رساندیم؟ آیا ظلم و ستم را توجیه کرده‌ایم زیرا سیاست‌های گوینده را به اشتراک گذاشته‌ایم؟ یک مکان عملی برای شروع وجود دارد: گروه خانوادگی WhatsApp. اگر ما یک داستان نادرست را در آنجا به اشتراک گذاشتیم، می توانیم آن را در آنجا اصلاح کنیم. اگر کسی را ناعادلانه متهم کردیم، می‌توانیم به همان افرادی که این اتهام را شنیده‌اند بگوییم که اشتباه کرده‌ایم. این روزنامه در آن بحث است.

ما انتخاب می‌کنیم که کدام ادعاها را بررسی کنیم، تضمین‌های چه کسی را به چالش بکشیم، و چگونه به وضوح یک اشتباه را تصدیق کنیم. وقتی چیزی اشتباه می کنیم، خوانندگان مستحق اصلاح واضح هستند. ما باید انتظار داشته باشیم که با همان اصراری که در بازجویی از دیگران داریم، مورد بازجویی قرار بگیریم. قبل از یوم کیپور، حدود 150000 نفر در آخرین نماز در دیوار غربی و اطراف آن شرکت کردند. گروگان های سابق به همراه یکی از بازماندگان قتل عام نوا و رهبران سیاسی و مذهبی آنجا بودند.

دعاهای توبه به افراد با زندگی بسیار متفاوت کلماتی می داد که می توانستند با هم بگویند. اعتراف جمع و شخصی به گناه اقرار به صورت جمع است: ما گناه کرده ایم. هر فردی که می گوید هنوز باید کارهایی را که انجام داده است در نظر بگیرد. وقتی مبارزات انتخاباتی دوباره شروع شود، این کار سخت تر می شود. کاندیدایی که به اشتباه خود اعتراف می کند، می تواند انتظار داشته باشد که این کلیپ را در تبلیغات رقیب ببیند. رای دهندگان در این امر نقش دارند: ما می توانیم قبل از اینکه تصمیم بگیریم که تغییر عقیده رد صلاحیت است، به توضیح گوش کنیم. اسرائیل به بحث و جدل ادامه خواهد داد.

سوالات پیش روی آن برای هر چیز دیگری بسیار جدی است. اگر این احتمال را بپذیریم که چیزی را از دست داده‌ایم، به شخص اشتباهی اعتماد کرده‌ایم یا از تصمیمی برای مدت طولانی دفاع کرده‌ایم صادقانه‌تر بحث می‌کنیم. «ما اشتباه کردیم» باید جمله‌ای باشد که می‌توانیم بعد از یوم کیپور هم بگوییم.