پیت هگزت شلاق می زند

پیت هگزث امروز در همسایگی من بود. من در کنار جاده کالج جنگ نیروی دریایی زندگی می کنم، جایی که 25 سال در آن تدریس کردم، و هگزت امروز صبح در مورد آینده آموزش نظامی سخنرانی کرد.

اما «گفتار» ممکن است بیش از حد سخاوتمندانه باشد. چیزی که او ارائه کرد بیشتر شبیه یک جشنواره اولیه «پخش شکایات» بود، که در آن وزیر دفاع بار خود را در مورد دانشگاهیان، مدارک تحصیلی، مقالات ترم و به طور کلی تحصیلات در آمریکا خالی می‌کرد. به نظر می رسید که او نسبتا استرس دارد و عجله دارد تا آن را به هیئت علمی جمع آوری کرده باشد.

دانشجویان و مدیران نیز در این سخنرانی شرکت کردند، اما او نسبتا کمتر حرفی برای گفتن به آنها داشت - و در هر صورت، به مربیان و دانشجویان توصیه شد که نجابت را حفظ کنند و برای هیچ یک از خطوط او کف نزنند، مگر اینکه رئیس دانشکده جنگ نیروی دریایی ابتدا کف بزند.

دو چیز در پایان سخنرانی هگزت واضح بود: اول اینکه وزیر هیچ ایده واقعی ندارد که در دانشکده های جنگ چه می گذرد. دوم، هگزت از اینکه کالج‌های جنگ انتقام‌جویی‌های سیاسی شخصی او را در برنامه‌های درسی خود وارد نمی‌کنند بسیار عصبانی است.

اگر هگزت در گزارش خود از آنچه در آموزش نظامی حرفه‌ای اتفاق می‌افتد دقیق بود، ممکن بود در اولین روز تدریسم در کالج جنگ نیروی دریایی کنار می‌رفتم و خرچنگ‌دار محلی می‌شدم. (من در سال 2022 بازنشسته شدم.) پس از تدریس در دارتموث به نیوپورت آمدم، و اگرچه فکر می کنم که وزیر در مورد برخی از دیوانگی هایی که دانشگاه های آمریکا را فراگرفته است، درست می گوید، اما تصویر عجیب او از کالج های جنگ را تشخیص ندادم.

وزیر به طور مفصل در مورد اینکه چگونه کالج های جنگ صحبت های آکادمیک را جایگزین «پیروزی» کرده اند، ادامه داد، زیرا آنها «به طور خطرناکی غیرنظامی شده اند». او گفت که این دانشگاهیان "بدترین آسیب شناسی" آموزش غیرنظامی را به دانشکده های جنگ وارد کرده اند. او معتقد است که این کار برای جلب رضایت «معتبران خارجی» انجام شده است که ظاهرا مدرکی را بدون مطالعات دقیق در «واکیسم» به عنوان بخشی از برنامه درسی تأیید نخواهند کرد.

[الیوت آ. کوهن: نشانگر جادویی پیت هگزث]

هگزت همچنین معتقد است که ایدئولوژی های مکتب فرانکفورت راه خود را به دانشکده های جنگ باز کرده و مأموریت مدارس را برای تشخیص اینکه «عقل» یک «سیستم سلاح» است، تضعیف کرده است. او با افتخار به این نکته اشاره کرد که به رابطه بین کالج جنگ نیروی دریایی و دانشگاه براون پایان داده است و براون را بدتر از لانه چپ‌ها در کلمبیا توصیف می‌کند. به نظر می‌رسید که او نمی‌دانست که این رابطه با مرکز واتسون براون، سازمانی که به امور خارجی و امنیتی اختصاص دارد، و نه برنامه مطالعات جنسیتی است.

یکی از اعضای هیئت علمی پس از سخنرانی به من گفت: "چه کاریکاتور از کاری که ما انجام می دهیم." برای یک چیز، اعتباردهندگان غیرنظامی عموما نمی توانند به آنچه در برنامه درسی است اهمیت دهند. برخلاف هگزت و خانواده‌اش، من در کالج جنگ نیروی دریایی گواهینامه‌ها را گذرانده‌ام. بیشتر، اعتباردهندگان در مورد مواردی مانند بودجه و حاکمیت داخلی، و نحوه برخورد مدارس با فرستادن مدیران جدید به آنها هر چند سال یک بار می پرسند. هیچ چیزی در برنامه درسی در نیوپورت به دلیل اعتباردهندگان وجود ندارد، اما اگر چیزی در مورد آموزش نظامی نمی دانید، مرتکب اشتباهی آسان است.

همچنین، من نسبتا مطمئن هستم که تعداد کمی از اعضای هیئت علمی در سالن می توانند مدرسه فرانکفورت را به گونه ای توضیح دهند که آب را حفظ کند. در برنامه درسی نیست.

هگزت ادعا می کند که دیدگاه او در مورد آموزش نظامی از یک بررسی "جامع" به رهبری تیمی که به آنتونی تاتا، معاون وزیر دفاع در امور پرسنل گزارش می دهد، نشات گرفته است. شایان ذکر است که تاتا آنقدر شخصیت افراطی است - در میان چیزهای دیگر، یک نظریه‌پرداز توطئه - که مجلس سنای جمهوری‌خواه، زمانی که هنوز ستون فقرات داشت، از تایید او برای پست پنتاگون در دوره اول ریاست‌جمهوری ترامپ خودداری کرد.

«تیم بررسی» گروهی متشکل از سه سرهنگ بازنشسته بود که همگی از شخصیت‌های راست افراطی رسانه‌های اجتماعی بودند. یکی از آنها توماس اندرسون، وکیلی بود که با نام «پوبلیوس بدبینانه» در X پست می گذاشت. دیگری راب منس، پادکست راستگرا و نامزد سیاسی شکست خورده بود. و سومی کورت شلیچتر، وکیل دیگری بود که بیشتر داستان های طرفداران جنگ داخلی دوم را منتشر می کند. (من کرت را می‌شناختم و در روزهای قبل از ترامپ گهگاه با او کار می‌کردم، و حتی مقاله کوتاهی با او نوشتم. ما اغلب با او مخالفت می‌کردیم، اما اکنون بسیاری از دیدگاه‌های او را غیرقابل تشخیص می‌دانم؛ مطمئنم که او همین را درباره من خواهد گفت.)

به این تیم متشکل از بازنشستگان که هیچ یک از آنها تجربه آموزش نظامی ندارند، 90 روز فرصت داده شد تا تمام کالج‌های جنگ ارشد آمریکا را بررسی کنند. گزارش آنها همچنان یک راز است زیرا منتشر نشده است. اما با قضاوت از نظرات آنلاین داوران، آنها با این باور وارد روند شدند که دانشکده های جنگ توسط کمیسرهای مارکسیست DEI تصرف شده اند.

بخش اعظم سخنرانی به هنر پرفورمنس فرهنگی-جنگ معمول هگست بود. اما همه چیز زمانی جالب تر شد که او هیئت علمی را به دلیل «منفعل-تهاجمی» و تلاش برای «منتظر شدن در انتظار رئیس جمهور ترامپ» محکوم کرد.

به طور خاص، او بسیار عصبانی بود که دانشکده جنگ نیروی دریایی از مطالعه "شکست" خودداری کرد. این موضوع من و برخی از افرادی را که هنوز در آنجا تدریس می‌کنند حیرت زده کرد، زیرا کالج هم شکست‌های تاریخی (مانند ناپلئون در روسیه) و هم فجایع مدرن آمریکا از جمله ویتنام، جنگ عراق و جنگ جهانی علیه ترور را مطالعه می‌کند. آن‌ها این کار را همانطور که هگزت ادعا می‌کند از آنها می‌خواهد انجام می‌دهند: بی‌علاقه، دقیقا مانند آسیب‌شناسان که در مورد آنچه که یک بیمار را کشته است، آنچه ممکن است به عنوان جایگزین مؤثر باشد و درس‌هایی برای آینده صحبت می‌کنند.

پس هگست در مورد چه چیزی می توانست صحبت کند؟ دشمنان سیاسی ترامپ

برای مثال، وزیر خواستار مطالعه موردی در مورد دستور دولت بایدن برای واکسن کووید است. (چگونه این با اصرار او مبنی بر اینکه هر موردی در مورد جنگ و پیروزی باشد مشخص نیست.) ظاهرا هدف این است که اعتبار موسسات آموزشی نظامی را به هبوط دولت به مواد ضد واکسن و حمایت از تصمیم بعدی برای بازگرداندن سربازانی که از دستور برای افزودن بسیاری از واکسن‌ها امتناع کرده بودند، کمک کند.

مهمتر از آن، هگزت دانشکده را به دلیل عدم انجام مطالعه موردی در مورد تخلیه افغانستان مورد انتقاد قرار داد. ظاهرا منظور او این است که هیئت علمی باید کاری را که پنتاگون قبلا انجام می‌داد انجام دهد - انجام یک پس از اقدام طبقه‌بندی‌شده - و مقصر دانستن. هگزت علاقه ای به درس ندارد. او به دنبال انتقام از دولت قبلی است.

به عنوان یک قاعده، کالج جنگ نیروی دریایی سعی می کند از موارد بسیار اخیر دوری کند، زیرا دانش آموزان از نظر احساسی بیش از حد روی آنها سرمایه گذاری می کنند. هگزت این را غیرقابل قبول می‌داند، اما این استدلال به این دلیل است که در طول ویتنام، نایب دریاسالار استنسفیلد ترنر دانشجویان را وادار کرد تا اکسپدیشن سیسیلی در جنگ پلوپونز را مطالعه کنند (موردی که امروزه نیز تدریس می‌شود). سمینارهای دانشجویی در مورد ویتنام در اوایل دهه 1970 به معنای واقعی کلمه به درگیری های مشت در سالن تبدیل می شد، و ترنر از آنها می خواست که بر درس بزرگتر در مورد اینکه چگونه یک امپراتوری می تواند خود را دور از وطن درگیر کند، تمرکز کنند.

کالج، در واقع، جنگ افغانستان را مطالعه می‌کند - نه به‌عنوان جلسه سرزنش‌کننده‌ای که هگزت به وضوح می‌خواهد. اگر این غیرخیرخواهانه به نظر می رسد، در نظر بگیرید که هگزت همچنین خواهان مطالعه موردی مارک میلی، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش است، ظاهرا به دلیل اقداماتش در 6 ژانویه 2021. مایلی در آن زمان با همتای چینی خود تماس گرفت تا به او اطمینان دهد که دولت ایالات متحده در هرج و مرج نیست. (میلی در اواخر اکتبر 2020 به دستور وزیر دفاع وقت مارک اسپر تماس مشابهی برقرار کرد.)

هگست این را بدترین بحران در امور نظامی-نظامی از زمان سرپیچی داگلاس مک آرتور از رئیس جمهور هری ترومن در طول جنگ کره نامید. این فقط یک ادعای حزبی نیست؛ احمقانه است (نام مستعار هگست در پنتاگون «مک نامارای خنگ» است؛ کامنت‌هایی مانند این دوباره دلیل ماندن آن را تأیید می‌کند.) او گفت: «فقط به این دلیل که برخی از شما مارک میلی را می‌شناسید، به این معنا نیست که نباید شکست‌های او را مطالعه کنید.»

[ بخوانید: دموکرات‌ها آماده هستند تا هگزت را «خارج از شهر» اداره کنند]

من مطمئن نیستم که چند نفر از افراد حاضر در اتاق، میلی را می شناسند. زمانی که من بازنشسته شدم، اکثر همکارانم غیرنظامیان نسبتا جوانی بودند که هرگز با هیچ افسر ارشدی ملاقات نکرده بودند. (من آنقدر پیر هستم که مایلی را ملاقات کردم: او ظاهرا در دهه 1990 در یکی از سمینارهای من بود، زمانی که او جوان بود، اما من او را به یاد نمی آورم.) اما مهم نیست: هدف هگزت این بود که یک اتهام شخصی و ارزان داشته باشد مبنی بر اینکه اعضای فعلی یک مدرسه حرفه ای از مطالعه چیزی امتناع می ورزند نه به این دلیل که آنها در مورد من قضاوت کرده اند، بلکه به خاطر قضاوتی که در مورد من داشته اند.

تا آنجایی که هگزت هر چیزی را به زبان می‌آورد، اصرار بر این بود که هیئت علمی آنچه را که به‌عنوان تمایز ساختگی بین «آموزش» و «آموزش» می‌داند کنار بگذارد. این عجیب است زیرا وظایف دانشکده‌های جنگ مدت‌هاست برعکس بوده است: بیرون راندن دانش‌آموزان از مناطق آسایش شغل قبلی‌شان، و عادت دادن آنها به عدم اطمینان و ابهام. زمان پرواز آنها با هلیکوپتر یا کشتی راندن به پایان رسیده است. آنها در یک کلاس درس هستند تا بیاموزند چگونه افسرانی شوند که بتوانند به غیرنظامیان مشاوره دهند، بتوانند پیوندهای بین اهداف ملی و استراتژی نظامی را ببینند و در دنیای سیاست حرکت کنند.

قابل درک است، مردی که شغلش در ارتش در درجه اول بود، این ایده را دوست ندارد. تعداد بسیار کمی از رشته‌ها این کار را انجام می‌دهند، تا زمانی که یک سال را در یک کالج جنگ گذرانده‌اند.

هگزت همچنین شکایت کرد که کلمه پیروزی در هیچ کجای دانشکده های جنگ دیده نمی شود. در واقع همه جا در پردیس نیوپورت وجود دارد: در برنامه های درسی، سخنرانی ها و مطالعات موردی سمینارها قرار دارد. اما درست در مقابل هگزت بود که او وارد سالن‌های دانشکده جنگ نیروی دریایی می‌شد – اگر زحمت می‌کشید متوجه شود – روی تاج مدرسه با شعار آن زیر سه‌گانه: پیروزی از طریق نیروی دریایی.