چرا بمب برای دموکراسی بد است؟

در آگوست 1945، شهر هیروشیما در حدود 9 ثانیه توسط یک بمب اتمی ویران شد. بنابراین، مستند روز بعد از تثلیث در سال 1981، با صداپیشگی در پس زمینه سیاه آغاز می شود. "مردی که مسئول ساخت بمب بود، فیزیکدانی ملایم و خوش بیان به نام جی رابرت اوپنهایمر بود."

فیلم The Day After Trinity به کارگردانی فیلمساز جوانی به نام Jon Else و تامین مالی یک ایستگاه تلویزیونی عمومی در سن خوزه، به سرعت در سراسر ایالات متحده محبوب شد. یکی از ابداعات آن این بود که داستان بمب را با داستان اوپنهایمر جفت کرد و تضاد این صلح‌طلب "مهربان" را که بزرگترین سلاح جنگی خود را به ملت داد، پیش‌زمینه نشان داد. همانطور که دیوید کی هخت مورخ استدلال کرده است، فیلم الس کمک کرد تا اوپنهایمر را از یک شخصیت سیاسی جنگ سرد به نمادی از معضلات اخلاقی عمیق نهفته در عصر هسته ای تبدیل کند.

در سال‌های پس از نمایش مستند، آمریکایی‌ها به تماشای اوپنهایمر (و در نتیجه، بمب او) از دریچه Else ادامه دادند. پرومتئوس آمریکایی، بیوگرافی برنده جایزه پولیتزر که توسط کای برد و مارتین جی شروین نوشته شده است، مکررا به متن مصاحبه الس استناد می کند و تا حد زیادی رویکرد او را تکرار می کند. اوپنهایمر، اقتباس سینمایی پرفروش کریستوفر نولان در سال 2023 از این کتاب، تقریبا همین کار را می کند.

اکنون الس در 82 سالگی، این بار در کتابی غیرداستانی که 20 سال روی آن کار می کرد، دوباره این بمب را مرور کرده است. با این حال، فرانسوی فلت: ظهور و سقوط بمب های اتمی داستان دیگری از اوپنهایمر محکوم به فنا نیست. الز به مصاحبه های قابل توجه خود مربوط به تقریبا نیم قرن پیش تکیه می کند، اما روی دانشمند تمرکز نمی کند و از "تصریح تصمیم برای انداختن بمب" در ژاپن خودداری می کند.

فرنچمن فلت نیز دقیقا همان چیزی نیست که ناشر آن تبلیغ می‌کند، «داستان یک بمب هسته‌ای واحد» (یک بمب هسته‌ای 37 کیلوتنی به نام پریسیلا که در سال 1957 بر فراز فرنچمن فلت، بستر دریاچه‌ای خشک در نوادا، منفجر شد). این داستان، اگرچه قانع‌کننده‌ای گفته می‌شود، اما برای بخش‌هایی از متن ناپدید می‌شود. درعوض، کتاب به اعتبار خود، داستانی بی‌شتاب و بزرگ از سفر جمعی جامعه بشری به لبه نابودی، و افراد و جنبش‌هایی که تا کنون ما را از لبه‌ها عقب نگه داشته‌اند، باز می‌کند.

این یک کار مهم است که قهرمانی و پوچ بودن زمان اتمی ما و این چیز استرنجلووی و لاوکرافتی را که ما آن را "سیاست هسته ای" می نامیم برجسته می کند.

[ بخوانید: باشگاه هسته ای به زودی ممکن است دو برابر شود]

امروزه ساعت معروف روز رستاخیز که خطر فاجعه هسته‌ای را اندازه‌گیری می‌کند، تنها ۸۵ ثانیه از نیمه‌شب فاصله دارد، نزدیک‌ترین ساعت به آرماگدون از زمان ایجاد ساعت در سال ۱۹۴۷. پس از دهه‌ها خلع سلاح، روسیه، چین، فرانسه و چندین قدرت هسته‌ای دیگر به سرعت در حال توسعه هستند، در حالی که آلمان و کره جنوبی تسلیحات خود را توسعه می‌دهند. برنامه ها قراردادهایی که مدت ها پیش آزمایش های آمریکا و روسیه را متوقف می کرد اخیرا منقضی شده است. دونالد ترامپ برای چندین دهه ابراز علاقه نگران کننده به استفاده از سلاح های هسته ای کرده است.

از جمله مهم‌ترین دستاوردهای Else این است که می‌داند رازداری در حفظ ذخایر هسته‌ای چقدر مهم بوده است. از زمانی که این بمب برای اولین بار ساخته شد، دولت ایالات متحده حقایق عمومی در مورد سلاح های اتمی را رد کرده است. یکی از گزارش‌های نقل‌شده توسط Else نتیجه‌گیری می‌کند: «محرمانه بودن شدید تقریبا درباره همه چیز در مورد سلاح‌های هسته‌ای، بحث‌های مؤثر دموکراتیک را برای دهه‌ها مختل کرد. به عبارت دیگر، بمب برای دموکراسی بد است، همانطور که دموکراسی برای بمب بد است.

کنترل دقیق اطلاعات به ابتدا برمی‌گردد - به پروژه منهتن، که صدها دانشمند و خانواده‌هایشان را برای ساختن یک سلاح بی‌سابقه به صحرای نیومکزیکو آورد. در اوج جنگ جهانی دوم، ارتش ایالات متحده به این نتیجه رسید که تصمیم برای ساخت بمب نمی تواند مورد بحث عمومی قرار گیرد. حتی در میان اعضای کنگره ایالات متحده، مورخ الکس هلرشتین محاسبه کرده است که تنها حدود 1 درصد وارد حلقه شدند.

در سال 1943، دفتر سانسور زمان جنگ، ارجاع رسانه‌ها به «آزمایش‌های جنگ» را ممنوع کرد و مقامات پاسخ‌های نادرست یا گمراه‌کننده‌ای به پرسش‌های مطبوعاتی دادند. بنابراین، هنگامی که بمبی بر روی هیروشیما منفجر شد و "فورا پوست همه افراد را در فضای باز در فاصله نیم مایلی کباب کرد"، به عبارت مناسب هولناک الس، تقریبا همه روی این سیاره واقعا شوکه شدند.

اما آن زمان زمان جنگ بود – و توقف درگیری‌ها پیچیدگی‌های جدیدی ایجاد کرد. آیا واقعا این درجه از عدم پاسخگویی می تواند در زمان صلح ادامه یابد؟ سوژه های مصاحبه دیگران احساس می کردند که نباید. در عرض چند هفته پس از تسلیم ژاپن، صدها دانشمند پروژه منهتن بیانیه ای منتشر کردند که در آن خواستار «بحث عمومی آزادانه و روشنگرانه» در مورد انرژی اتمی شدند. اوپنهایمر و اعضای لیبرال دولت هری ترومن به سرعت طرحی را برای سپردن کنترل تمام مواد و سلاح های هسته ای در دست سازمان ملل پیشنهاد کردند.

همانطور که دانیل ایمرواهر مورخ اشاره کرده است، بسیاری از جامعه علمی تا آنجا پیش رفتند که به دنبال یک "دولت جهانی" برای تنظیم بمب بودند. امروزه ممکن است این ایده غیرقابل تصور به نظر برسد، اما در دهه 40، این ایده از حمایت رادیکال‌هایی مانند وینستون چرچیل، ریچارد نیکسون، جان اف کندی و رونالد ریگان برخوردار بود. قانون اساسی فرانسه و ایتالیا پس از جنگ صراحتا از یک نهاد جهانی در آینده حمایت می کرد که بر حاکمیت آنها غلبه می کرد. Else به نظرسنجی‌هایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد حدود دو سوم آمریکایی‌ها از نسخه‌ای از این مفهوم حمایت می‌کنند.

[ بخوانید: آنچه ترامپ در مورد جنگ هسته ای نمی داند]

این اتفاق نیفتاد. رهبران ایالات متحده در مورد این ایده متحیر شدند و در نهایت اتحاد جماهیر شوروی که با عجله بمب خود را توسعه داد، آن را رد کرد. پس با زرادخانه هسته ای در حال افزایش آمریکا چه باید کرد؟ بسیاری از مقامات منتخب می ترسیدند که برخی از "سرهنگ سرهنگ باهوش" ممکن است با یک یا سه سلاح اتمی سرکشی کنند، و بنابراین در سال 1946، کنگره قانون انرژی اتمی را تصویب کرد و کنترل بمب را از دست ارتش گرفت و آن را تنها در دست رئیس جمهور قرار داد.

با توجه به پیشنهادهای خوشحال کننده ای که توسط بسیاری از نیروهای نظامی در سال های بعد ارائه شد، این ساختار ممکن است جان افراد بی شماری را نجات دهد، اما به سختی امکان پاسخگویی دموکراتیک و کنترل واقعی تسلیحات را فراهم کرده است. گری ویلز مورخ قویا استدلال کرده است که زنجیره فرماندهی هسته‌ای پس از جنگ ایالات متحده را «تا عمیق‌ترین ریشه‌های قانون اساسی‌اش» تغییر داد و به رئیس‌جمهور قدرت انحصاری و نامحدود بسیار فراتر از درک بنیان‌گذاران کشورمان داد. کندی، به عنوان مثال، امتیاز هسته ای رئیس جمهور را "دیوانه" می دانست.

بسیاری از فرانسویان فلت به مستندسازی جنون ناشی از یک دولت هسته‌ای (و به زودی، دولت‌هایی) که از کنترل‌ها و موازنه‌ها رها شده‌اند و علاقه‌ای به بحث عمومی ندارند، اختصاص دارد. هیچ جلسه استماع عمومی در مورد تصمیم ایالات متحده برای شروع انفجار بمب های هسته ای در نوادا در سال 1951 وجود نداشت. فرماندار ایالت تنها یک هفته قبل از سقوط اولین بمب در مورد آن شنید. برای سال‌ها پس از آن، دولت اصرار داشت که ریزش هسته‌ای بی خطر است، حتی زمانی که کودکان در سراسر غرب صحرا شروع به تشخیص سرطان خون کردند.

چندین دهه بعد، مطالعات تخمین زدند که 212000 مورد سرطان در نتیجه آزمایش هسته ای ایالات متحده ایجاد شده است.

در همین حال، پشت درهای بسته، ابرقدرت‌های جهانی به مسابقه تسلیحاتی سرعت می‌بخشیدند. هم آمریکایی ها و هم شوروی ها آزمایش هسته ای روی ماه را به طور جدی در نظر گرفتند. اولین آزمایش یک بمب هیدروژنی (صدها تا هزاران بار قویتر از بمب اتمی) در سال 1952 انجام شد و اولین آزمایش بمب H شوروی در سال 1953 انجام شد. هنگامی که یک کمیته دولتی به ریاست اوپنهایمر شدیدا مخالفت با توسعه بمب H را توصیه کرد، کمیسیون انرژی اتمی آن را به عنوان گزارش مخفی با طبقه بندی طبقه بندی کرد.

وجود بمب H فقط پس از افشای ناخواسته یکی از نمایندگان کنگره در تلویزیون زنده علنی شد. حتی ترومن تا سال‌ها پس از شروع ساخت «سوپر بمب» از آن مطلع نشده بود.

در طول دهه 1950، با افشای اطلاعات، مخالفت عمومی با آزمایش هسته ای گسترش یافت. با افزایش نارضایتی، آمریکایی ها و شوروی به طور آزمایشی وارد بحث های کنترل تسلیحات شدند. در سال 1963، آنها موافقت کردند که آزمایش‌های هسته‌ای روی زمین را متوقف کنند (تست زیرزمینی 30 سال بعد متوقف می‌شود). ده ها کشور برنامه های هسته ای در حال پیشرفت را به حالت تعلیق درآوردند. الس می نویسد: «ما زنده ایم تا در مورد این چیزها بحث کنیم تا حد زیادی به لطف مجموعه بزرگ معاهدات، موافقت نامه ها و اقدامات یکجانبه.

[بخوانید: سلاح رئیس جمهور]

با این حال، صلح هسته ای همیشه یک صلح شکننده بوده است. حداقل دو بار، جنگ تمام عیار هسته‌ای به احتمال زیاد فقط به این دلیل جلوگیری شده است که یک فرد - واسیلی آرخیپوف در سال 1962 و استانیسلاو پتروف در سال 1983 - تصمیم گرفتند مانعی برای این کار شوند. ایالات متحده و روسیه هنوز هر کدام حدود 5000 بمب دارند که برای پایان دادن به تمدن بشری کافی است. فقط بردباری داوطلبانه مانع از آزمایش یا توسعه مجدد یا استقرار موشک های بالستیک قاره پیما و بمب افکن های رادارگریز B-2 می شود که همیشه آماده هستند.

الس خاطرنشان می‌کند که اقیانوس‌ها هنوز مملو از زیردریایی‌های هسته‌ای هستند، «هر قایق دارای قدرت آتش بیشتری از آنچه در تمام جنگ‌های تاریخ صرف شده است.» طبق مقاله ای در این مجله، "باشگاه هسته ای" در مسیر دو برابر شدن است.

شایان ذکر است، الس، فرانسوی فلت را با ابهام در مورد این وضعیت ناپایدار نتیجه می گیرد. Else می نویسد: "من از بازدارندگی قدردانی کرده ام و درک کرده ام که تا زمانی که چیز دیگری یاد نگیریم، بمب های ما ممکن است ما را از بمب های آنها نجات دهند." لغو جهانی، هدف نسل‌های فعال صلح، از جمله مارتین لوتر کینگ جونیور.

او اضافه می کند که پاپ لئو چهاردهم "غیرواقع بینانه" است. او این دیدگاه را با چندین نفر از افراد مصاحبه‌اش، که مذاکره‌کنندگان بین‌المللی هستند، به اشتراک می‌گذارد - اعضایی که در آن چیزی که الز آن را «جوخه بمب‌های دیپلماتیک» می‌خواند، دارای جایگاه خوبی هستند. در عین حال، او پوچ بودن ساخت هسته ای را تشخیص می دهد. "چرا اینقدر نگران نجات جان هستید؟" او به نقل از یک ژنرال آمریکایی در سال 1963 گفت: «ببینید، در پایان جنگ، اگر دو آمریکایی و یک روسی باشند، ما برنده می‌شویم.»

در نهایت، الس راهی برای خروج از باتلاق هسته‌ای را توصیه نمی‌کند (که انصافا وظیفه‌ای نبود که برای خود تعیین کرد). در هر صورت، نهادهای بین‌المللی ما در حال حاضر بسیار ضعیف‌تر از آن هستند که بتوانند کنترل فراملی پیش‌بینی شده توسط سرشناسان اواسط قرن را فراهم کنند، و تعداد زیادی از رهبران کنونی جهان ما تقریبا به‌طور منحصربه‌فردی برای هدایت نهادهای سیاسی که تا دندان مسلح هستند، مناسب نیستند.

با این حال، Frenchman Flat برخی از نشانه های جهت دار را به سمت آینده ای امن تر ارائه می دهد. یکی از ضروریات آگاهی از خطرات هسته ای، پایان دادن به رژیم پنهان کاری یا حداقل اصلاحات اساسی است. اگر مردم از اطلاعات اولیه محروم باشند، نظارت دموکراتیک بر این بزرگترین سلاح جنگی غیرممکن است. البته دموکراسی شرط کافی برای خلع سلاح نیست، حتی الغای آن. بمب H در لحظات اوج شور و شوق ضد شوروی در بین مردم آمریکا محبوب بود، درست همانطور که 70 درصد از کره جنوبی که با یک رژیم هسته ای در شمال روبرو هستند، امروز بمب را می خواهند.

با این وجود، نارضایتی مردمی که اغلب به دلیل اطلاعات افشا شده ایجاد می شود، از لحاظ تاریخی جاه طلبی های هسته ای بسیاری از رزمی ترین رهبران را مهار کرده است. منطقی است تصور کنیم که آگاهی بیشتر باعث مخالفت بیشتر شود.

نور خورشید به تنهایی مشکل اشاعه هسته ای را حل نمی کند. هدف لغو کنندگان، واقع بینانه یا غیرواقعی، همیشه نه تنها از بین بردن بمب ها، بلکه تغییر شرایطی بوده است که ممکن است کشورها را به استفاده از آنها سوق دهد. آنها معتقدند چشم انداز آینده ای عاری از ابرهای قارچی از نظم جهانی که بر پایه همکاری و دموکراسی بنا شده است جدایی ناپذیر است.