چرا دانشمندان عکس های شما از حیات وحش در حال خوردن ناهار را می خواهند؟

زنجیره غذایی که در مدرسه یاد گرفتید تصویر کاملی نیست. بله، موش محصولات باغی شما را می خورد، ارمنی موش را به دام می اندازد، و عقاب ارمینه را می چیند. اما این داستان خطی بسیاری از نکات ظریف را از دست می دهد. انگل هایی مانند کنه و کرم روده از عقاب و ارمینه تغذیه می کنند. وقتی آن شکارچیان می میرند، مورچه ها و دیگر لاشخورها لاشه آنها را می بلعند. اوه، موش‌ها به خوردن بچه‌های خود معروف هستند، بنابراین آنها شکارچیان خودشان هستند.

به‌عنوان مثال، ثبت پیچیدگی فوق‌العاده تعاملات گونه‌ها، فرآیندی زمان‌بر - و زمان‌بر - بوده است که دانشمندان در میدان بیرون می‌روند و لانه‌های پرندگان را جاسوسی می‌کنند تا ببینند والدین به بچه‌هایشان چه می‌خورند. به شکلی کمتر عاشقانه، آنها مجبور شده اند استخوان های حیوانات شکار را از بین ببرند.

اکنون آنها ابزاری قدرتمندتر - و بسیار کمتر بدبو - در قالب یک پروژه علمی شهروندی به نام Who Eats Who را دارند. به شبکه اجتماعی غیرانتفاعی iNaturalist ضربه می‌زند، که گونه‌هایی را در عکس‌هایی که مردم آپلود می‌کنند و برچسب‌گذاری جغرافیایی می‌کنند، شناسایی می‌کند. برای مثال، می‌توانید «موش قهوه‌ای» را جستجو کنید و تصویری از یک گل مریم آمریکایی در نزدیکی Monty Drive در اتاوا، کانادا پیدا کنید. اگر این فلز برای شما کافی نیست، «شاهین دم قرمز» را جستجو کنید تا شکارچیانی را ببینید که در سرتاسر ایالات متحده مارها و سنجاب‌ها را تلف می‌کنند.

چه کسی چه کسی را می خورد نه تنها جذاب است - بلکه می تواند به تلاش های حفاظتی در سیاره ای که به سرعت در حال گرم شدن است کمک کند. تا کنون، 17000 تعامل شامل 5700 گونه در بیش از 100 کشور را شامل شده است. بردلی آلف، بوم‌شناس، که در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی این پلتفرم را توسعه داد، اما اکنون در دانشگاه ایالتی کلرادو است، گفت: «این فقط نوعی قدرت جمع‌سپاری است.

"شما می توانید تعداد زیادی اطلاعات ارزشمند را به گونه ای تولید کنید که نمی توانید اگر فقط یک دانشمند فردی هستید که سعی می کند مارها را دنبال کند و امیدوار است که در حین تماشای مارها چیزی بخورند یا منتظر بمانید تا آنها مدفوع کنند و بتوانند از بین بروند."

در حالی که پایگاه داده به معنای واقعی کلمه عکس‌های فوری را در زمان ارائه می‌دهد، ایده این است که در سال‌های آینده داده‌ها را جمع آوری کنیم و نشان دهیم که چگونه اکوسیستم‌ها در کنار سیاره به عنوان یک کل تغییر می‌کنند. آدیتی مالاواراپو، دانشمند کامپیوتر در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی و یکی از نویسندگان مقاله جدیدی که این کار را در مجله PLOS Biology توصیف می‌کند، می‌گوید: «حتی اگر به گذشته نگاه کنیم، مثلا پنج سال پیش، تغییرات زیادی در الگوی تغذیه این حیوانات رخ داده است. بنابراین نه تنها به آنچه که مشاهده می شود نگاه کنید، بلکه به آنچه مشاهده نمی شود نیز توجه کنید.

پس چه کسی چه کسی را می خورد بیش از یک مخزن عکس های جذاب است. اگر روی “Interactive Food Web” در سمت راست بالای سایت کلیک کنید، وب گسترده ای از تعاملات ظاهر می شود. دوباره برای "شاهین دم قرمز" جستجو کنید و تعداد زیادی از پستانداران کوچک را خواهید دید که مردم از آنها در حال شکار کردن عکس گرفته اند. (فلش‌هایی که به یک گونه اشاره می‌کنند نشان می‌دهند که غذا در آن قرار می‌گیرد.) حتی نزدیک‌تر نگاه کنید و متوجه می‌شوید که یکی از وعده‌های غذایی آن، رابین آمریکایی، خولان معمولی و یاوپون هالی را می‌خورد.

و گرده افشان ها را فراموش نکنیم. "زنبور عسل غربی" را در شبکه غذایی تعاملی جستجو کنید و خواهید دید که آن - در میان بسیاری از حشرات دیگر - به شکم عنکبوت خرچنگ میله طلایی ختم می شود، یک عنکبوت سفید کاملا زیبا و شبح مانند. اما به تمام گیاهانی که زنبور از آنها تغذیه می‌کند توجه کنید - پیچ امین الدوله، خار، کره - و با پخش گرده‌هایشان در اطراف به تکثیر کمک می‌کند. آلف، که نویسنده اصلی مقاله جدید نیز هست، گفت: «انواع راه‌های پیچیده‌ای وجود دارد که انرژی از طریق شبکه‌های غذایی واقعی حرکت می‌کند، و ما تلاش می‌کنیم تا جایی که می‌توانیم این آشفتگی را ثبت کنیم.

چه کسی چه کسی را می خورد شگفتی های زیادی ارائه می دهد. مردم کرکس‌های دنیای جدید را در حال غذا خوردن بر روی لاشه‌های مختلف، از گراز وحشی گرفته تا راکون تا خوک‌های خاکی، ربوده‌اند. با این حال، در ساحلی در شهرستان سن لوئیس اوبیسپو کالیفرنیا، حداقل یکی از پرندگان خود را یک بچه کوسه سفید یافت که احتمالا مرده به دنیا آمده بود.

بوم شناسان با تعداد زیادی از افراد دارای گوشی هوشمند که در سواحل، جنگل ها و بیابان ها سرگردان هستند، ارتشی از متحدان ارزشمند به دست آورده اند. پیتر روپنارین، متصدی جانورشناسی و زمین شناسی بی مهرگان در آکادمی علوم کالیفرنیا، که در این پروژه نقشی نداشت، گفت: «بزرگترین چالش واقعا جمع آوری داده است، زیرا گونه های زیادی وجود دارد و تعاملات زیادی در آنجا وجود دارد. "آنها گاهی اوقات می توانند زودگذر باشند - مثل این که یک بار در طول زندگی یک گونه اتفاق می افتد، و بس. و آنها در همه جا پراکنده هستند."

با درک بهتر چه کسی چه کسی را می خورد، دانشمندان و حافظان محیط زیست می توانند بهتر از گونه ها محافظت کنند. همانطور که سیاره به سرعت گرم می شود، گونه ها به سمت خنکی نسبی قطب ها حرکت می کنند. این تغییر اکوسیستم ها و تغییر نحوه تعامل گونه ها است. با پلتفرمی مانند Who Eats Who، افراد عادی با دوربین گوشی های هوشمند ممکن است اولین کسانی باشند که ورود یک حیوان جدید را در منطقه خود ثبت می کنند.

ربکا جانسون، مدیر مرکز تنوع زیستی و علوم اجتماعی در آکادمی علوم کالیفرنیا، که در این پروژه مشارکت نداشت، گفت: «به نظر من، آشکارا برای افرادی که شرکت می‌کنند، بسیار جذاب است. "این به شما روش جدیدی برای تفکر در مورد مشاهدات طبیعت می دهد که ممکن است به اشتراک بگذارید."

در همان زمان، گونه‌های مهاجم - معروف‌تر از همه، چیزهایی مانند شیرماهی - در حال تکان دادن اکوسیستم‌های سراسر جهان هستند. مهاجمان گرسنه بدون کنترل، می توانند گونه های بومی را که ممکن است با افزایش سرسام آور دما و تشدید خشکسالی ضعیف شده اند، از بین ببرند. روپنارین گفت: «ما باید بدانیم چه کسانی توسط این گونه‌های مهاجم مصرف می‌شوند، و آیا گونه‌هایی در آن منو وجود دارند که واقعا باید نگران آن باشیم؟»

برای محافظت مناسب از گونه‌ها در این دنیای پرآشوب، حافظان محیط زیست نمی‌توانند فقط مقداری خشکی یا دریا را کنار بگذارند و آن را یک پیروزی بنامند. آنها همچنین باید اطمینان حاصل کنند که گوشتخواران و همه چیزخواران طعمه ای را دارند که معمولا شکار می کنند و گیاهخواران نیز گیاهانی را دارند که معمولا می چرند. آلف گفت: "گونه ها فقط به فضا نیاز ندارند - آنها فقط به یک زیستگاه نیاز ندارند." "آنها به روابطی نیاز دارند که به آنها امکان بقای بدهد."

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان چرا دانشمندان عکس های شما از حیات وحش در حال خوردن ناهار در 22 سپتامبر 2026 را می خواهند منتشر شد.