چرا کشورهای آمریکای لاتین در حال ایجاد روابط نزدیکتر با اسرائیل هستند؟

وقتی گیدئون سار، وزیر امور خارجه اسرائیل در 8 اکتبر اعلام کرد که کلمبیا سفارت خود را به اورشلیم منتقل خواهد کرد، او مطمئن شد که چقدر این تحول برای روایت دیپلماتیک کشورش اهمیت دارد و این امر منادی گرم شدن روابط با دولت‌های آمریکای لاتین است.

سار گفت: «ما سخت کار خواهیم کرد زیرا این نبرد دیپلماتیک بر سر حقیقت است. و حقیقت این است که اورشلیم همیشه پایتخت یک ملت بوده است.

سار ادامه داد که برزیل ممکن است به زودی به کلمبیا و فهرست رو به رشد کشورهای آمریکای لاتین بپیوندد که سفارت های خود را به اورشلیم منتقل کرده اند، شهر مورد مناقشه ای که اسرائیلی ها و فلسطینی ها آن را پایتخت خود می دانند.

روابط آمریکای لاتین با اسرائیل در حال تغییر است، زیرا احزاب دست راستی در منطقه به قدرت می رسند و سیاستمداران طرفدار اسرائیل از حمایت خود از این کشور برای جمع آوری رأی دهندگان استفاده می کنند.

برزیل، بزرگ‌ترین کشور منطقه، در بحبوحه کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری قرار دارد که در آن رابطه با اسرائیل به نقطه‌ای کلیدی تبدیل شده است.

رئیس جمهور لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، یکی از حامیان سرسخت جناح چپ فلسطین، در یک رقابت تنگاتنگ با رقیب جناح راست، سناتور فلاویو بولسونارو قرار دارد. او پرچم‌های اسرائیل را در راهپیمایی‌های انتخاباتی به تن کرده و دوستی خود را با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی به نمایش گذاشته است. این دو قرار است در دور دوم انتخابات شرکت کنند، پس از اینکه بولسونارو در دور اول عملکرد شگفت‌آوری قوی داشت و ظاهرا امیدها را برای تنش زدایی با مقامات اسرائیلی مانند وزیر امور خارجه افزایش داد.

به عنوان مثال، ماه گذشته، کلمبیا و اسرائیل به شهروندان خود اجازه دادند بدون ویزا بین کشورهایشان سفر کنند، اما سیگنال دیگری است که دولت تازه تاسیس آبلاردو د لا اسپریلا می خواهد روابطی را که در پی جنگ اسرائیل با غزه قطع شده بود، بازگرداند.

کارشناسان می گویند که همسویی مجدد با اسرائیل تا حدی ناشی از تلاش رهبران جدید است که نشان دهند به همسویی منطقه ای با دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده پیوسته اند. اما همچنین با یک تلاش گسترده لابی‌گری که در آن گروه‌های مسیحی انجیلی و سازمان‌های مورد حمایت دولت اسرائیل در منطقه، کشورهای آمریکای لاتین را به حمایت از اسرائیل سوق داده‌اند، تقویت می‌شود.

مارتا تاویل کوری، استاد پژوهشی مرکز مطالعات بین‌المللی در کالج مکزیک، می‌گوید: «این یک عامل یا آن عامل نیست، بلکه یک همگرایی است. رهبران جناح راست که به دنبال تایید از واشنگتن هستند، پایگاه های انجیلی که به آنها زمینه های انتخاباتی و ایدئولوژیکی می دهد، و حمله دیپلماتیک اسرائیل که در آمریکای لاتین زمین حاصلخیز پیدا می کند دقیقا زمانی که وجهه آن در جاهای دیگر بدتر می شود.

آخرین رهبر کلمبیا، گوستاوو پترو، روابط خود را با اسرائیل به دلیل آنچه جنگ نسل کشی در غزه خواند، قطع کرد. او صادرات زغال سنگ کلمبیا به اسرائیل را متوقف کرد، همکاری نظامی و امنیتی را قطع کرد و قصد داشت سفارت کلمبیا را در فلسطین باز کند. به نظر می‌رسید که مبارز سابق جناح چپ از هر فرصت عمومی برای انتقاد از اسرائیل استفاده می‌کند، حتی از سفر به نیویورک برای اجلاس سران سازمان ملل برای شرکت در اعتراض علیه ترامپ و جنگ غزه استفاده می‌کند.

جانشین او، د لا اسپریلا، به سرعت موضع بوگوتا در قبال اسرائیل را از زمان روی کار آمدن در ماه اوت تغییر داد و از برنامه‌هایی برای انتقال سفارت کشورش از تل‌آویو به بیت‌المقدس، انتصاب مجدد سفرا و حتی به رسمیت شناختن کنترل اسرائیل بر اراضی اشغالی سوریه در شبه جزیره جولان خبر داد.

کوری گفت که سیستم های ریاست جمهوری قوی و هیئت دیپلماتیک ضعیف و غیرحرفه ای به سران جدید کشورها اجازه می دهد تا به سرعت روی موضوعاتی مانند روابط با اسرائیل متمرکز شوند.

کوری گفت: «برخلاف ایالات متحده، که در آن به لطف نهادهای یکپارچه‌تر و اجماع دو حزبی، حمایت از اسرائیل در سراسر دولت‌ها نسبتا ثابت مانده است، در بیشتر کشورهای آمریکای لاتین، سیاست خارجی می‌تواند به شدت از انتخاباتی به انتخابات دیگر تغییر کند، زیرا آن حائل نهادی وجود ندارد».

در سال 2023، آرژانتین، پوپولیست دست راستی، خاویر مایلی را به عنوان رئیس جمهور انتخاب کرد، که متعهد شد سفارت خود را به بیت المقدس منتقل کند، از به رسمیت شناختن کشور فلسطین در سازمان ملل امتناع ورزید و گفت که "مفتخر است که صهیونیست ترین رئیس جمهور جهان است."

در بولیوی، دولت چپگرای اوو مورالس، که از سال 2006 تا 2019 رئیس جمهور بود، از داشتن روابط دیپلماتیک کامل با اسرائیل خودداری کرده بود. این امر در زمان ریاست لوئیس آرس ادامه یافت، که پس از 7 اکتبر 2023 به دیگر رهبران چپ منطقه برای فراخواندن سفیران خود از اسرائیل پیوست. زمانی که آرس در سال گذشته رای گیری شد، رودریگو پاز جایگزین او بی درنگ این سیاست را تغییر داد.

خوزه آنتونیو کاست، رئیس‌جمهور شیلی بلافاصله پس از روی کار آمدن در اوت امسال، اقدامات سلف چپ‌گرای خود علیه اسرائیل را نیز خنثی کرد و سفیری را در اسرائیل منصوب کرد که خود را «صهیونیست مغرور» توصیف می‌کند.

در هندوراس، دولت جناح چپ با یک رهبر جناح راست در ژانویه امسال جایگزین شد. نصری اسفورا، رئیس جمهور جدید، نوه مهاجران فلسطینی از بیت لحم، به طور مشابه امسال سفیر خود را در اسرائیل منصوب کرد.

در ماه آگوست، ونزوئلا اعلام کرد که روابط کنسولی خود را با اسرائیل احیا خواهد کرد و تقریبا دو دهه موضع خصمانه علیه اسرائیل در زمان رهبران قبلی نیکلاس مادورو و هوگو چاوز را خنثی می کند.

دولت‌های آمریکای لاتین علاوه بر تصمیم‌گیری در مورد محل استقرار سفارتخانه‌های خود، گاهی از تلاش‌های قانونی علیه اسرائیل در مورد جنگ غزه نیز حمایت می‌کنند. مکزیک، بولیوی، کلمبیا، برزیل، شیلی، بلیز، کوبا و نیکاراگوئه از جمله دولت هایی هستند که در مقطعی از پرونده نسل کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بین المللی دادگستری حمایت کردند.

هنگامی که فلاویو بولسونارو در ژوئیه گذشته کارزار انتخاباتی خود را برای ریاست جمهوری برزیل آغاز کرد، این کار را در کنار مایلی رئیس جمهور آرژانتین انجام داد. برخی از جمعیت پرچم‌های اسرائیل را به اهتزاز درآوردند و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، پیامی ویدیویی ارائه داد که بولسونارو را دوست و "قهرمان بزرگ دوستی بین مردمان ما" خواند.

الکساندر مین، مدیر سیاست بین‌الملل در مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاست مستقر در واشنگتن، گفت: دادن چنین نقش برجسته‌ای به رهبران خارجی در مبارزات انتخاباتی «در آمریکای لاتین بی‌سابقه است». این اتفاق قبلا رخ نداده بود، حداقل نه به این صورت آشکار.»

کارشناسان می گویند که کمپین بولسونارو به دنبال این است که خود را بخشی از یک اردوگاه سیاسی بزرگتر کند که در نیمکره توسط ترامپ رهبری می شود و در سطح بین المللی شامل اسرائیل نیز می شود. برخی از آنها حمایت مستقیم از ترامپ دریافت کردند، مانند De la Espriella کلمبیا و Asfura هندوراس.

آن‌ها به گروه‌های چتر راست‌گرای جدیدی به رهبری ایالات متحده ملحق شده‌اند، مانند سپر قاره آمریکا، یک ائتلاف امنیتی ضد مواد مخدر که آرژانتین، بولیوی، شیلی، کلمبیا، کاستاریکا، جمهوری دومینیکن، اکوادور، السالوادور، گویان، هندوراس، پاناما، تری‌گوباد و پراگوئه را گرد هم می‌آورد. این تلاش بخشی از سیاست ترامپ برای نیمکره غربی است که به دنبال جلوگیری از نفوذ دیگر قدرت های جهانی مانند چین است.

اعضای این بلوک تحت رهبری ترامپ به تسهیل سیاست های بحث برانگیز ایالات متحده برای جلوگیری از مهاجرت، مانند السالوادور، که اسکان اخراج کنندگان کشورهای ثالث برای ایالات متحده است، کمک کرده اند. به گفته مین، آن‌ها همچنین تصمیم گرفته‌اند تا جنگ خود با مواد مخدر را به‌عنوان نوع جدیدی از جنگ علیه تروریسم، یک درگیری با مجموع صفر که از جنگ اسرائیل علیه فلسطینی‌ها الهام گرفته شده است، قرار دهند.

مین گفت: «آنها در بسیاری از این موارد با اسرائیل زمینه مشترک پیدا می کنند.

مین گفت: «پیش از این، شما سیاستمداران چپ در این مناطق داشتید که آنچه را در غزه اتفاق افتاده دیده بودند و آن را جنایات جنگی و نقض حقوق بشر نامیدند. از سوی دیگر، اکنون بخش‌هایی را دیده‌اید که این کار را یک مبارزه وجودی با دشمنی ریشه‌دار می‌دانند و این امر مستلزم نوعی جنگ با چارچوب‌بندی ترور است.»

مین گفت که داشتن روابط خوب با اسرائیل می‌تواند به دسترسی به منابع کلیدی نظامی و امنیتی نیز تبدیل شود، از جمله استفاده از نرم‌افزار جاسوسی پیچیده مانند پگاسوس - که توسط یک شرکت نرم‌افزاری اسرائیلی ساخته شده است - و فروش جت‌های نظامی یا آموزش نیروها.

تظاهرات ماه اوت در برزیل که پیام ویدئویی نتانیاهو را به نمایش گذاشت، همچنین تلاشی برای جلب حمایت یک بلوک بزرگ و با نفوذ رای دهندگان در آنجا بود که حفاظت از اسرائیل را بخشی از جهان بینی مذهبی خود می دانند.

جبهه پارلمانی انجیلی، گروهی متشکل از قانونگذاران انجیلی طرفدار اسرائیل، بیش از 40 درصد از مجلس نمایندگان و بیش از یک چهارم مجلس سنا را شامل می شود. اگر آنها حزبی تشکیل می دادند، این اتحاد سست سومین حزب بزرگ در کشور می شد.

مین گفت: «این حوزه‌ها در سال‌های اخیر به‌طور فزاینده‌ای سیاسی شده‌اند، تا جایی که برای سیاستمداران سودمند است که با آنها محاکمه شوند و یکی از راه‌هایی که می‌توانند انجام دهند، حمایت از اسرائیل است.»

برزیل تنها کشوری نیست که شاهد این فشار انجیلی برای ایجاد روابط با اسرائیل است.

کوری گفت: «انجیلییسم - به ویژه صهیونیسم مسیحی - یک عامل واقعی و رو به رشد در کشورهایی مانند هندوراس و گواتمالا است.

حدود 40 درصد از جمعیت این کشورها انجیلی هستند و هر دو دولت سفارت های خود را به اورشلیم منتقل کرده اند.

گروه هایی از ایالات متحده نیز به نمایندگی از اسرائیل لابی می کنند.

ائتلاف لاتین برای اسرائیل، به رهبری کشیش انجیلی مستقر در فلوریدا، ماریو برامنیک، هیئت هایی را به سرتاسر آمریکای لاتین می فرستد و با رهبران گواتمالا، السالوادور، برزیل، پاناما، شیلی و کاستاریکا دیدار کرده است.

این گروه در وب‌سایت خود می‌گوید: «حمایت ما از اسرائیل قبل از هر چیز ریشه در کتاب مقدس دارد، جایی که به وضوح ثابت شد که خداوند سرزمین اسرائیل را با اورشلیم به عنوان پایتخت تقسیم‌ناپذیر آن، به عنوان یک پیمان ابدی به قوم یهود داده است». سخنگوی برامنیک از اظهار نظر درباره این داستان خودداری کرد.

مایلی پول را گرفت و توافقنامه اسحاق را ایجاد کرد و این تلاش را پس از توافق ابراهیم، ​​تلاشی تحت حمایت ترامپ برای بازگرداندن روابط دیپلماتیک و اقتصادی بین اسرائیل و جهان عرب، الگوبرداری کرد. این طرح به گروه های جامعه مدنی طرفدار اسرائیل در آمریکای لاتین کمک مالی می دهد. همچنین بسیاری از اقدامات سیگنالی که دولت‌های راست‌گرا در ماه‌های اخیر برای نشان دادن موضع جدید خود در قبال اسرائیل انجام می‌دهند، از انتقال سفارت‌خانه‌ها به اورشلیم گرفته تا نحوه رأی‌دهی آنها به قطعنامه‌های مرتبط با اسرائیل در سازمان ملل، به دقت پیگیری می‌کند.

آخرین فشار ابتکار عمل؟ در پایان سفر نتانیاهو به مجمع عمومی سازمان ملل در اواخر سپتامبر - جایی که اکثر حضار به نشانه اعتراض سخنرانی او را ترک کردند - او و رهبران بولیوی، پاناما و پاراگوئه نشست خود را برگزار کردند. رهبر اسرائیل از آنها خواست به توافقنامه اسحاق بپیوندند و در X نوشت که او به دنبال "گسترش دایره دوستی و مشارکت با اسرائیل" است.