چهار سوال در مورد بازخورد تکالیف مدرسه برای هدایت یادگیری دانش آموزان جوان

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

چه اتفاقی می افتد وقتی دانش آموز جوان نمره ریاضی پایینی می گیرد؟ یکی از والدین ممکن است بگوید: "ریاضی هرگز نقطه قوت شما نبوده است." یک معلم ممکن است در کنار یک محاسبه بنویسد "بی دقت".

این کلمات ممکن است بی ضرر به نظر برسند. با این حال هر دوی آنها یک خطر را به همراه دارند: انتقال توجه از کار به دانش آموز.

ارزشیابی فقط آموخته های دانش آموز را اندازه نمی گیرد. همچنین پیام احساسی قدرتمندی را منتقل می کند. به عنوان مثال، یک مطالعه اخیر در 10 استان و قلمرو کانادا، با شرکت کنندگان اضافی در خارج از کشور، نشان داد که ارزیابی، به گفته معلمان، هم فنی و هم احساسی است. برخی از معلمان گزارش دادند که دانش‌آموزان نتایج را شخصی می‌گیرند، در حالی که برخی دیگر استرس دانش‌آموز را در اطراف نمرات گزارش کردند.

چگونه والدین و معلمان می توانند یک نتیجه ناامید کننده را صادقانه با کودکان و نوجوانان بدون اینکه آن را به یک برچسب تبدیل کنند، بحث کنند؟

نکته مهم این است که دانش آموزان بازخورد را به تنهایی تفسیر نمی کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که درک دانش‌آموزان از بازخورد معلم، میزان توانایی آن‌ها را بعدا در ریاضی احساس می‌کند، در حالی که باورهای ریاضی موجود، نحوه درک بازخورد دریافتی را شکل می‌دهد. نحوه دریافت بازخورد می تواند به رابطه با معلمی که آن را ارائه می دهد نیز بستگی داشته باشد.

برای دانش‌آموزان 10 تا 16 ساله، بازخورد روشن و متمرکز بر عمل می‌تواند از موفقیت و مشارکت حمایت کند. بازخورد مبهم می تواند دانش آموز را دلسرد کند، یا باعث شود که به کلی از انجام این کار اجتناب کند.

بازخورد زمانی ارزش خود را به دست می آورد که دانش آموز از آن استفاده می کند، نه زمانی که آن را می خواند. یک دانش آموز به لحظه ای نیاز دارد تا بفهمد بازخورد واقعا چه چیزی می پرسد، سپس یک فرصت واقعی برای امتحان کردن آن.

یک نتیجه ناامید کننده از مربیان می خواهد که بازخورد روشن و متمرکز بر کار ارائه دهند. این باید نام مشکل را در خود کار بگذارد و آن مشکل را به یک ویژگی تبدیل نکند.

«تو بی خیالی» دانش آموز را تعریف می کند. همینطور «تو درخشان هستی». هیچ یک از این بیانیه ها به دانش آموز نشان نمی دهد که در مرحله بعد چه کاری انجام دهد. بازخورد در مورد کار یا فرآیند، اطلاعات یادگیری بیشتری را نسبت به بازخوردی که به سمت خود است، ارائه می دهد.

تحقیقات در مورد بهترین راه های ارائه بازخورد چه چیزی را نشان می دهد؟ بازخورد مؤثر یک استاندارد مورد انتظار را با شواهدی از کار فعلی دانش‌آموز مرتبط می‌کند. سپس از این مقایسه برای شناسایی آنچه که باید در آینده بیفتد استفاده می کند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که بازخورد باید به دانش‌آموزان راهی واقع‌بینانه و آماده برای انجام مرحله بعدی بدهد.

من چهار سؤال را پیشنهاد می کنم که این ایده های تحقیق را به زبان ساده ترجمه می کند:

این چیزی است که ممکن است برای یک تکلیف کسری کلاس ششم به نظر برسد:

"هدف اضافه کردن کسری با مخرج های مختلف بود. شما یک مخرج مشترک پیدا کردید، اما پس از آن شمارش را نیز تغییر دادید. سوال 4 را دوباره با این مثال کارآمد امتحان کنید. زمانی که آن را امتحان کردید بررسی می کنم."

بازخورد متمرکز بر کار به معنای کاهش توقعات نیست. در یک مطالعه از ایالات متحده، دانش‌آموزان کلاس هفتم زمانی که نظرات انتقادی با پیامی در مورد استانداردهای بالا و اعتقاد معلم به اینکه می‌توانند آن‌ها را برآورده کنند، به احتمال بیشتری در مقاله‌ای تجدید نظر کنند. این پیام ضمن ابراز اطمینان به دانش‌آموز، چالش را روشن نگه داشت.

معلمان می توانند این پیام اول یادگیری را تقویت کنند. در مطالعه‌ای دیگر، برخی از معلمان نمرات را تا زمانی که دانش‌آموزان بازخورد را بخوانند یا بحث کنند، عقب نگه داشتند. هدف آنها این بود که اجازه دهند بازخورد اولیه اولین مکالمه با یک دانش آموز را هدایت کند، و امتیاز بعدا هنگامی که توجه دانش آموز بر یادگیری متمرکز شد، به دست می آید.

همین چهار سؤال می‌تواند با دانش‌آموز به خانه سفر کند و به جای مکالمه کلاسی، به گفتگوی میز آشپزخانه با والدین تبدیل شود.

دیدگاه والدین مهم است. تحقیقات نشان داد که والدینی که شکست را آسیب‌زا می‌دانستند، بیشتر بر عملکرد و توانایی تمرکز می‌کردند و فرزندانشان بیشتر هوش را ثابت می‌دانستند.

یک نتیجه ناامید کننده را به عنوان پین مکان در نظر بگیرید، نه یک برچسب نام. یک برچسب نام به سادگی می‌چسبد، اما یک سنجاق به شما می‌گوید که کجا قرار دارند و در چه جهتی باید حرکت کنید. با در نظر گرفتن این تمایز، والدین می توانند با ایجاد فضایی برای احساسات شروع کنند. یکی از والدین می تواند بگوید

"من می بینم که این نتیجه برای شما ناامید کننده است. می خواهید اکنون صحبت کنید یا بعد از شام؟" این احساسی را که والدین ممکن است درک کنند تأیید می کند و یک انتخاب واقعی ارائه می دهد. هنگامی که یک پنجره زمانی ایجاد شد، والدین می توانند این چهار سوال را امتحان کنند.

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که والدین نیاز به آموزش مجدد درس آکادمیک ندارند. در 36 مطالعه، فرزندپروری حامی خودمختاری با انگیزه و پیشرفت تحصیلی قوی‌تر همراه بود. بنابراین، به عنوان والدین، باید به فرزندانمان کمک کنیم تا بدانند به چه نوع حمایتی نیاز دارند.

به عنوان مثال: "آیا یک مثال کار شده کمکی می کند یا باید یک سوال برای معلم شما بنویسیم؟"

با رشد کودکان، کلمات می توانند تغییر کنند، اما تمرکز هدفمند بر یادگیری همچنان ثابت می ماند.

در هر سنی، هدف این است که نتیجه روی کار متمرکز بماند – از دانش آموزان جوان بخواهیم بازخوردها را تفسیر کنند و حمایت مفید را شناسایی کنند.

پیام حذف شده این است: این نتیجه مهم است، اما این چیزی نیست که شما هستید. این اطلاعاتی است در مورد کارهای بعدی.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.