چگونه اضطراب ناشی از تغییرات آب و هوایی بر دانشجویان دانشگاه تأثیر می گذارد

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

طبق تحقیقات جدید بین رشته ای دانشگاه یوتا، دانشجویان کارشناسی در مورد تغییرات آب و هوایی مضطرب هستند و بسیاری از آنها نسبت به آینده زمین احساس ناتوانی و ناامیدی می کنند، با این حال منابعی برای کمک به دانشجویان برای مقابله با این مشکل وجود ندارد. این احساسات محدود به دانش آموزانی نیست که محیط زیست را مطالعه می کنند.

جنیفر فولستاد شاه، دانشیار دانشکده محیط زیست، جامعه و پایداری دانشگاه، گفت: «آنها تنها نیستند». بسیاری از دانش‌آموزان چنین احساسی دارند و احتمالا بسیاری از بزرگسالان نیز چنین احساسی دارند.» یافته های او در مجله Sustainability منتشر شده است.

پژوهشی که توسط فولستاد شاه و سایر دانشکده‌های یوتا انجام شد، از 547 دانشجوی دانشگاه یوتا درباره واکنش‌های عاطفی آن‌ها به تغییرات اقلیمی و عواملی که بر احساسات آنها تأثیر می‌گذاشتند، نظرسنجی کردند. بیش از نیمی از آنها اغلب احساس ناتوانی یا ناامیدی داشتند.

این تیم سال گذشته یک مطالعه همراه را بر اساس همان داده های نظرسنجی منتشر کرد که در آن راه های مقابله دانش آموزان با اضطراب آب و هوا را بررسی می کرد. این مطالعه به رهبری مونیکا لوهانی، دانشیار روان‌شناسی، نشان داد که دانش‌آموزان با گذراندن وقت در طبیعت، معاشرت با دوستان و گذراندن وقت با حیوانات خانگی، مراقبت از خود، تغییر رفتار خود برای کاهش تأثیرات آب‌وهوایی و یادگیری بیشتر در مورد تغییرات آب و هوا، به آرامش می‌رسند.

لوهانی، یکی از همکاران پژوهشی موزه تاریخ طبیعی یوتا (NHMU) گفت: "دانش آنها را برای درک پیچیدگی ها توانمند می کند. این باعث می شود احساس ناامیدی نداشته باشند." تمام پیشرفت‌هایی که از نظر فناوری برای مبارزه با ردپای کربن به دست آمده است، در واقع باعث می‌شود آنها احساس امیدواری بیشتری کنند.»

هر دو مطالعه استدلال می‌کنند که دانشگاه‌ها باید خدمات پشتیبانی را گسترش دهند تا به دانشجویان کمک کنند تا بارهای احساسی مرتبط با تغییرات محیطی مخرب بالقوه ناشی از تکیه بر سوخت‌های فسیلی را مدیریت کنند.

محققان از دانشجویانی که در سه دوره مطالعات زیست محیطی و یک دوره ارتباطات ثبت نام کرده بودند، نظرسنجی کردند.

دانش‌آموزان ارزیابی کردند که چقدر تغییرات آب و هوایی باعث می‌شود آنها احساسات خاصی داشته باشند. در مطالعه ای که توسط فولستاد شاه انجام شد، ناتوانی و ناامیدی بیشترین گزارش را داشتند، به طوری که 54 درصد از دانش آموزان گزارش دادند که اغلب یا زیاد احساس ناتوانی می کردند و 55 درصد نیز همین را در مورد ناامیدی گفتند.

فقط 4 درصد از دانش‌آموزان گفتند که «بسیار امیدوار» هستند، اگرچه 40 درصد در هنگام شمارش سایر دسته‌های پاسخ حداقل مقداری امیدواری را گزارش کردند. دانش‌آموزانی که اضطراب عمومی بیشتری را گزارش کردند، تمایل بیشتری به تجربه اضطراب در مورد آب و هوا داشتند. محققان هشدار دادند که این یافته ها ارتباط علی بین تغییرات آب و هوا و اضطراب ایجاد نمی کند.

فولستاد شاه گفت: «ممکن است که اضطراب آب و هوایی در ایجاد اضطراب عمومی و همچنین برعکس نقش داشته باشد.

دانشجویانی که در رشته مطالعات محیطی تحصیل می کردند، اضطراب آب و هوایی بالاتری را نسبت به سایر دانش آموزان گزارش کردند، حتی زمانی که آنها سطوح مشابهی از اضطراب عمومی داشتند. با این حال، زمانی که محققان عوامل دیگر را بررسی کردند، رشته تحصیلی یک دانش‌آموز پیش‌بینی‌کننده مهمی نبود، مانند اینکه دانش‌آموزان چقدر با اطلاعات اقلیمی مواجه می‌شوند، اینکه آیا آنها تغییر آب و هوا را یک مسئله شخصی می‌دانند و دیدگاه‌های سیاسی‌شان.

دانش آموزانی که تغییرات آب و هوایی را به عنوان یک نگرانی اصلی شخصی شناسایی می کردند و دیدگاه های سیاسی لیبرال تری داشتند، تمایل داشتند سطوح بیشتری از اضطراب آب و هوا را گزارش کنند. قرار گرفتن در معرض اطلاعات تغییرات آب و هوایی در کلاس و آنلاین نیز با اضطراب همراه بود، در حالی که اطلاعات دوستان، خانواده و همکاران چنین نبود.

مقاله لوهانی پاسخ‌های «انطباقی» و «ناسازگارانه» دانش‌آموزان به بحران آب و هوا را مستند کرده است. برخی از دانش آموزان گفتند که نگرانی از آب و هوا باعث تعطیلی آنها شده است. یکی از آنها نوشت: "بعضی وقت ها اصلا حوصله انجام هیچ کاری را ندارم زیرا این کار من را بسیار مضطرب می کند."

لوهانی گفت: «مردم، اغلب اکثریت، نمی‌دانند با آن چه کنند. "این به دلایل زیادی مشکل ساز است. کسانی که غرق شده اند، ممکن است فاجعه آفرینی کنند یا از اجتناب یا حواس پرتی استفاده کنند، که در نهایت برای رفاه آنها خوب نیست، یا تلاش برای رسیدگی به بحران تغییرات آب و هوایی. کسانی که نسبت به آن بی تفاوت هستند، در کوتاه مدت برای رفاه آنها بد نیست، اما در نهایت بر آنها تاثیر می گذارد."

فولستاد شاه و لوهانی استدلال کردند که دانشگاه ها باید منابع سلامت روان را برای رسیدگی مستقیم به اضطراب آب و هوا گسترش دهند.

دانشجویان مورد بررسی به محققان گفتند که می‌خواهند فرصت‌های بیشتری برای بحث در مورد تغییرات آب و هوا با همسالان و مربیان داشته باشند. فولستاد شاه و لوهانی هر دو شبکه غم خوب را که توسط لائورا اشمیت، فارغ التحصیل سال 2014 از برنامه علوم انسانی زیست محیطی یوتا تأسیس شد، برجسته کردند. این غیرانتفاعی از حمایت همتایان برای کمک به مردم و جوامعی که از بی عدالتی های اجتماعی و زیست محیطی رنج می برند، استفاده می کند.

محققان با پرسش از اساتید در مورد تحقیقات آب و هوا یا دوره های کارآموزی، دانشجویان را تشویق کردند که در این کار مشارکت کنند. دانش‌آموزان گفتند که با داوطلب شدن در گروه‌های حمایتی با اضطراب کنار می‌آیند. یکی از دانشجویان که در مقاله لوهانی ذکر شده است، گفت: "در فعالیت های دوستدار محیط زیست شرکت کنید. در فعالیت های پاکسازی جامعه شرکت کنید، برای مسائل زیست محیطی داوطلب شوید و به پروژه های محلی بپیوندید."

به گفته محققان، چنین تجربیاتی به دانش آموزان کمک می کند تا حس عاملیت پیدا کنند. فولستاد شاه گفت: «از صحبت کردن در مورد آن نترسید و به مردم بگویید که چنین احساسی دارید. قدرت در آن اوراق وجود دارد.

محققان خاطرنشان می‌کنند که این یافته‌ها فقط یک عکس فوری از زمان و یک تجربه خاص در مقطع کارشناسی در یک دانشگاه بزرگ در یک ایالت خشک غربی است که در آن تأثیرات آب و هوایی بسیار محسوس است. حدود 66 درصد از پاسخ دهندگان زن، 69 درصد سفیدپوست و 63 درصد از نظر سیاسی به چپ گرایش داشتند. نویسندگان مطالعات بعدی را توصیه می‌کنند که شامل دانش‌آموزان در رشته‌های تحصیلی، سوابق و دانشگاه‌های بیشتر برای درک بهتر محرک‌های اضطراب آب و هوا و نحوه کمک به دانش‌آموزان در مدیریت آن است.

جنیفر جی. فولستاد شاه و همکاران، اضطراب آب و هوا در میان دانشجویان کارشناسی در دانشگاه R1 در ایالات متحده، پایداری (2026). DOI: 10.3390/su18157944

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →