چگونه علم به داستان‌های داستانی امیلی سنت جان ماندل، نویسنده، اطلاع می‌دهد

امیلی سنت جان مندل در سپتامبر 2016. | اولف اندرسن/گتی ایماژ

دنیا پر از سوالات بی پاسخ و ایده های عجیب است. آیا جهان های موازی وجود دارند؟ اگر یک بیماری همه گیر زندگی را آنطور که ما می شناسیم از بین ببرد، چه شکلی به نظر می رسد؟ آیا سفر در زمان امکان پذیر است؟

من میزبان پادکست علمی غیرقابل توضیح هستم، جایی که ما اغلب با دانشمندان در مورد تلاش آنها برای معما کردن بزرگترین اسرار زندگی صحبت می کنیم، اما محققان دانشگاهی تنها افرادی نیستند که با این مفاهیم دست و پنجه نرم می کنند.

در آخرین قسمت از برنامه، من با امیلی سنت جان مندل، نویسنده برنده جایزه ایستگاه یازده، در مورد کتاب جدیدش، پارتی خروج، که با مسئله چندجهانی دست و پنجه نرم می کند، صحبت کردم. ما در مورد چگونگی رویکرد او به علم در داستان‌های تخیلی‌اش صحبت کردیم، و اینکه چگونه، حتی اگر هرگز به برخی از این ایده‌های عجیب و غریب پاسخ روشنی نگیریم، همچنان می‌توانند به ما کمک کنند عمیقا درباره خود و دنیای خود فکر کنیم.

در زیر گزیده ای از گفتگوی ما است که برای وضوح و طولانی بودن ویرایش شده است. موارد بسیار بیشتری در پادکست کامل وجود دارد، بنابراین از هر کجا که پادکست‌های خود را دریافت می‌کنید، از جمله پادکست‌های اپل و اسپاتیفای، به Unexplainable گوش دهید یا ما را در Netflix تماشا کنید.

امیلی، شما اغلب در مورد ایده های علمی واقعا جالب می نویسید. چرا این مفاهیم علمی را در دل کتاب هایی که می نویسید قرار می دهید؟

چون خیلی جالب هستند من سابقه تحصیلی در زمینه علوم ندارم. من آن را در مدرسه مطالعه نکردم. من سال ها در یک آزمایشگاه تحقیقات سرطان کار کردم، بنابراین قطعا با دانشمندان معاشرت کرده ام. من با بودجه کمک مالی عالی بودم. اما من واقعا نمی‌توانم مکانیسم‌هایی را بگویم که میکروRNA 335 بر متاستاز سرطان سینه تأثیر می‌گذارد.

من هم نمی توانم.

اما میدونی چیه؟ علم برای من جالب است. من دوست دارم درباره ایده هایی در حاشیه علم مطالعه کنم. اما درک من این است که فیزیکدانان کم و بیش به طور مساوی در مورد این سوال که آیا ما در یک جهان چندگانه زندگی می کنیم یا خیر، اختلاف نظر دارند.

کاوش این مفاهیم را از کجا شروع می کنید؟

واقعا کتاب به کتاب است. Sea of ​​Tranquility اولین کتابی بود که نوشتم که بیشتر جنبه علمی تخیلی سختی داشت، زیرا من یک کارآگاه سفر در زمان در آن کتاب دارم.

و چیزی که از آن بیرون آمد این بود که بهار 2020 بود. همه گیری شیوع پیدا کرد. داشتم هتل شیشه‌ای را روی زوم تبلیغ می‌کردم و فکر می‌کردم که برای سلامتی خودم، غوطه‌ور شدن در پروژه بزرگ یک کتاب ممکن است خوب باشد. این می تواند برای شما خوب باشد گاهی اوقات وقتی همه چیز هرج و مرج است، مانند روزهای اولیه یک بیماری همه گیر.

من همیشه به عنوان یک خواننده و یک طرفدار رمان های سفر در زمان را دوست داشتم. اما مشکل روایت سفر در زمان این است که فورا از هم می پاشد.

منظورت چیه؟

اگر یک لحظه به آن فکر کنید، مثل این است که اگر من از این استودیو پادکست بیرون بیایم و به سال 1812 برگردم، آیا همیشه قرار نبود از استودیو بیرون بروم و به سال 1812 برگردم؟ و آیا با ورود من واقعیت از بین نمی رود؟ این سؤالات دیگری مانند جاودانگی را ایجاد می کند - آیا من همیشه در زمان دور و بر می گردم؟ علت واقعا پیچیده و عجیب می شود.

اما من احساس کردم، می دانید چیست؟ هر چی دلم بخواد مینویسم بنابراین من شروع به نوشتن در مورد کارآگاه سفر در زمان خود می کنم، و سپس با مشکل روایت سفر در زمان، حلقه ها و پارادوکس ها و بقیه آن مواجه می شوم.

و راه حل من برای آن، فکر کردم، "چه می شود اگر یک لایه دیگر از چیزهای عجیب و غریب علمی تخیلی را اضافه کنم تا بتوانم آن کار را انجام دهم؟" فرضیه شبیه سازی را وارد کنید، که این فرضیه است که تمام واقعیت ما یک شبیه سازی است. و چیزی که من در مورد آن دوست دارم این است که می توانید افراد بسیار باهوشی را بیابید که به طور متقاعدکننده ای با هر دو طرف بحث می کنند.

فکر کردم ایده جالبی بود، و متوجه شدم که می توانم از آن برای انجام سفر در زمان استفاده کنم. و این همان چیزی است که من را وارد آن شاخه کوچک علم برای Sea of ​​Tranquility کرد.

و سپس Exit Party، من ایده ای در مورد نوشتن در مورد دوپلگانگر داشتم. سال‌ها به آن فکر می‌کردم - ایده یک زندگی مخالف.

مقابله با زندگی؟

زندگی ای که زندگی نکردید، جایی که به شهر دیگری نقل مکان کردید یا شغل دیگری انتخاب کردید یا با فرد دیگری ازدواج کردید - هر یک از آن نقاط عطف. تعجب کردم که آیا می توان دوپلگانگرها را نوعی تجسم یک زندگی متقابل در نظر گرفت. این شما دیگری هستید که در نسخه ای متفاوت از واقعیت زندگی متفاوتی داشته اید. این چیزی است که من را به ایده چندجهانی سوق داد. اما سپس به این فکر می‌کردم: "خوب، خوب، من به زندگی متقابل فرد فکر کرده‌ام. زندگی ضد دولت چیست؟"

و این می تواند یک آزمایش فکری واقعا جالب باشد. نقاط عطف بسیار آشکاری در تاریخ اخیر ما وجود دارد، اما هر کشوری آنها را دارد. می دانید، انتخاباتی که مسیر دیگری را طی کرد یا تصمیم گرفته شد که به جنگ برویم یا نه. سیاستی که اجرا شده یا اجرا نشده و پیامدهای آن و هر یک از آن نقاط عطف کشوری تا حدودی متفاوت ایجاد می کند. به فکر زندگی های متضاد و دو برابر شدن بود، و این چیزی بود که من را به این ایده از چندجهانی سوق داد.

شما تقریبا در مورد این ایده ها صحبت می کنید، "این یک راه حل برای این مشکل است که من ایجاد کردم."

اغلب اینطور است. پارتی خروج با زنی که به مهمانی می رود باز می شود، دو داپلگانگر ظاهر می شوند و شخص دیگری ناپدید می شود. من خیلی زود متوجه شدم، یک دقیقه صبر کنید، در یک مقطعی باید توضیح دهم که داپلگانگرها از کجا آمده اند، بنابراین در آن صورت، قطعا یک راه حل بود. اما همچنین به زندگی دوگانه یک حالت فکر می‌کرد - حالتی که می‌توانستید در آن زندگی کنید، اگر چیزها در نقطه‌ای از عطف مسیر متفاوتی را طی می‌کردند.

چیزی که به عنوان یک آزمایش فکری در نوشتن این کتاب به من علاقه مند شد این است: چگونه می توان از داستان های علمی تخیلی به زندگی های واقعی منطبق شد؟ Doppelgängers بسیار علمی تخیلی هستند. اما همه ما زندگی های ضد داریم، بنابراین آنها را تجسم زندگی پیشخوان تصور کنید. یا بعدا در رمان، صحبتی درباره سفر در زمان وجود دارد. و شخصیت چیزی به این مضمون می‌گوید: «فکر می‌کنم اگر به اندازه‌ی کافی زندگی کنید، تبدیل به یک مسافر زمان می‌شوید. مثل این است که شما یک مهاجر از خط زمانی دیگری هستید.»

من می‌خواهم روی نحوه واکنش مردم در این سناریوهای جالبی که آنها را در آن قرار می‌دهم تمرکز کنم.»

هیچ چیز علمی تخیلی تر از یک مسافر زمان نیست. اساسا این تعریف تراپ است. اما بزرگسالی یا زمان اینگونه عمل می کند. شما در بزرگسالی یاد می گیرید که در جهان بگردید، و سپس یک روز به بالا نگاه می کنید و متوجه می شوید که دنیا مدت هاست از بین رفته است.

اگر به اندازه کافی خوش شانس باشید که برای مدتی زندگی کنید، اگر تا 80 سالگی یا حتی بیشتر از آن زندگی کنید، دنیایی که آموخته اید واقعا از بین رفته است.

به نقطه خاصی از زندگی خود می رسید، به گذشته نگاه می کنید و متوجه می شوید که واقعا به یک زندگی منحصر به فرد به عقب نگاه نمی کنید. واقعا این زندگی یکی پس از دیگری است، اینطور نیست؟

می خواستم این را بیان کنم. تو 10 سال پیش آدم متفاوتی بودی و زندگی متفاوتی داشتی و من می خواستم شخصیتی را دنبال کنم، در این مورد آری، از زندگی به زندگی دیگر.

فکر نمی‌کنم این یک اسپویل باشد که بگوییم، شما ما را وارد دنیایی نسبتا دیستوپیایی می‌کنید.

منظورم این است که من در اولین جمله ایالات متحده را فرو می ریزم…

تقریبا انتظار داشتم که وارد دنیای دیگری شویم که در آن انتخاب های متفاوتی انجام دادیم و همه چیز به طرز شگفت انگیزی پیش رفت.

منظورم این است که همسرم آرزو دارد من یک آرمانشهر بنویسم.

نه، درست است. سپس دیدی به همان اندازه تاریک ارائه می کنم. با این حال، فکر می‌کنم کلید و جایی که شخصا در زندگی‌ام و همچنین در این کتاب امید پیدا می‌کنم، گذرا است – این ایده که هیچ چیز برای همیشه دوام نمی‌آورد و همه چیز به پایان می‌رسد.

چنین اندوه و فقدان آشکاری به این ایده پیوسته است، اما من فکر می کنم امید زیادی نیز وجود دارد. چون اگر از دریچه زندگی شخصی ام به آن نگاه کنم، بدترین لحظات زندگی من برای همیشه دوام نیاورد. شما در میان آنها حرکت می کنید، و بعد از آن چیز دیگری وجود دارد. یا اگر در مقیاس بزرگتر به آن نگاه کنید، بدترین لحظات در زندگی کشور شما نیز برای همیشه دوام نمی آورد.

در جهان دوم کتاب، دولت اقتدارگرا، من به دولت های نظارتی امروزی فکر می کردم، اما به آلمان شرقی و سیستم اشتازی از شهروند خبرچین نیز فکر می کردم.

و می دانید، اینجا جایی است که گذرا و امید تلاقی می کنند. بسیاری از چیزهایی که در مورد آنها می دانم در موزه DDR در برلین آموختم، زیرا استاسی از بین رفته است. ما درباره آنها موزه می سازیم. هر دوی آنها چشم اندازهای تاریکی هستند، اما در هر دو طرف کتاب، ما از طریق آنها به سمت چیز دیگری حرکت می کنیم.

شما همیشه در یک موقعیت وحشتناک قرار نخواهید داشت. شما همچنین همیشه در وضعیت خوبی نخواهید بود. اینجاست که ضرر وارد می شود.

چگونه به این فکر کردید که جهان‌های موازی فراکتال چگونه خواهند بود؟

من با شخصیت آری به این موضوع فکر می کردم. او این نقص شخصیت را دارد. او به سمت جنایت کشیده شده است. این تمایل عمیق و اساسی است که او دارد، و دنیایی وجود دارد که در آن شخصی مانند آن به سمت جنایتکاری می رود و تبدیل به یک جنایتکار می شود، همانطور که در بخش قبلی زندگی اش انجام داد.

اما اگر همان فرد در وضعیتی بسیار سرکوب‌گرتر بزرگ می‌شد که عواقب نقض قوانین بسیار بدتر بود، چه؟ شاید این علاقه به جنایتکاری، فرد را به سمت اجرای قانون بکشاند، و جالب بود که آن را تقریبا دو روی یک سکه تصور کنیم.

وقتی این مفاهیم علمی را به عاریت می گیرید، آیا احساس می کنید در دام علم همه چیز افتاده اید؟ آیا احساس می کنید باید در محدوده خاصی بمانید؟

من این کار را نمی‌کنم، که ممکن است برخی از خوانندگان علمی تخیلی را آزار دهد، اما فکر می‌کنم اگر در حال نوشتن داستان‌های تخیلی فکری هستید، یک انتخاب واقعا جالب وجود دارد، و این این است که چقدر می‌خواهید دقیق باشید، یا چقدر می‌خواهید با فناوری علمی تخیلی خود وارد علف‌های هرز شوید؟

در یک سر طیف، نویسنده ای مانند سیکسین لیو را دارید که مشکل سه بدنه را نوشته است. من واقعا کار او را دوست دارم. او در مورد آن فناوری ها بسیار دقیق می شود. وقتی برای اولین بار کار روی Sea of ​​Tranquility را شروع کردم، فکر کردم، "می خواهم بفهمم ماشین زمان چگونه کار می کند." حدس می‌زنم کمی ناامنی از جانب من بود. بنابراین مدتی را صرف مطالعه در مورد ایده ها و فناوری های فعلی کردم که تصور می کنم در نهایت به سفر در زمان تبدیل می شوند. داشتم در مورد بلاک چین کوانتومی می خواندم، و بعد از اینکه مدتی را در آن سوراخ خرگوش گذراندم، متوجه شدم که واقعا برایم مهم نیست.

من این درک را داشتم: اگر نحوه عملکرد موتور خودرو در بخش 2020 را شرح نمی دهم، چرا به مکانیک ماشین زمان اهمیت می دهم؟ این به معنای واقعی کلمه فقط حمل و نقل است.

و این به نوعی رهایی بخش بود، فهمیدن اینکه من بیشتر به شخصیت ها اهمیت می دهم. من می‌خواهم روی نحوه واکنش مردم در این سناریوهای جالبی که در آن قرار می‌دهم تمرکز کنم. بنابراین صادقانه بگویم، سطح جزئیات علمی مورد نظر من "در چارچوب یک رمان ادبی قابل قبول است"، که نوار پایینی است.

برای این چیزهای جهان موازی، آیا به برخی از بحث های فیزیک در این مورد نگاه کردید؟

کمی. مانند فرضیه شبیه سازی، می توانید افراد باهوش را در هر دو طرف پیدا کنید. احساس می کنم برای شرکت در مناظره ها بسیار بی صلاحیت هستم.

اما به‌عنوان یک رمان‌نویس، این جالب است. من می توانم با این کار کنم.