چگونه هند به طور خطرناکی به واردات چینی معتاد شد

شی و مودی قول داده اند که به عدم تعادل تجاری فزاینده رسیدگی کنند

به یک اسباب‌فروشی هندی قدم بزنید و علاوه بر انتخاب یک اسباب بازی مورد علاقه جدید برای یک کودک، ممکن است بینشی در مورد نحوه مبارزه این کشور برای ایجاد یک رابطه اقتصادی ضعیف با همسایه قدرتمند خود چین داشته باشید.

شش سال پیش، هند در تلاش برای پیشبرد تولیدات داخلی و دور نگه داشتن اسباب‌بازی‌های نامرغوب از بازار خود، تعرفه‌های اسباب‌بازی‌های وارداتی را از 20 درصد به 60 درصد و در نهایت به 70 درصد افزایش داد.

خرده فروشان دست به کار شده بودند و می گفتند که شرکت های داخلی هرگز نمی توانند با کالاهای ساخته شده خارجی برابری کنند. اما ترکیبی از عوارض گمرکی بالاتر و استانداردهای کنترل کیفیت کارساز بود.

این بخش به‌عنوان یک استثنای نادر در تلاش‌های ناموفق هند برای ایجاد توازن در روابط تجاری فزاینده با همسایه بزرگ‌تر خود، که به گفته برخی کارشناسان، اکنون در میان نامتقارن‌ترین روابط تجاری در جهان است، برجسته می‌شود.

کوین زونژ لی، عضو واشنگتن در مرکز تحلیل چین در موسسه سیاست جامعه آسیا، به بی‌بی‌سی گفت: «وابستگی اقتصادی هند به چین در حالی که روابط سیاسی، امنیتی و سرمایه‌گذاری در پایین‌ترین حد خود بود، ادامه یافت.

نگران‌کننده‌تر، صادرات به چین حتی با دو برابر شدن واردات در این دوره، زیر سطح قبل از همه‌گیری باقی ماند.

آجی سریواستاوا از ابتکار تجارت و تحقیقات جهانی مستقر در دهلی (GTRI) می گوید: "چین اکنون بیش از 30 درصد واردات صنعتی هند را تامین می کند و هند برای بیش از 100 محصول حیاتی به آن وابسته است. و عدم تعادل در حال بدتر شدن است."

احساسات ضد چینی در درگیری‌های مرزی در سال 2020 به اوج خود رسید، اما روابط اکنون آب شده است.

در حاشیه نشست بریکس در دهلی در ماه سپتامبر، در بحبوحه آب شدن عمیق بین غول های آسیایی، نخست وزیر نارندرا مودی و رئیس جمهور چین شی جین پینگ قول دادند که به این "عدم تعادل تجاری ساختاری و مسائل زنجیره تامین" برون مرزی رسیدگی کنند.

کارشناسان به بی‌بی‌سی گفتند، اما با توجه به اینکه واردات چینی در اقتصاد صنعتی هند عمیقا ریشه‌دار شده است، این کار برای دهلی بسیار دشوار خواهد بود.

این در درجه اول به این دلیل است که هند به چین وابسته نیست تا صرفا محصولات نهایی را مصرف نکند، بلکه به طور فزاینده‌ای برای تولید کالاهای صنعتی وابسته است.

درست است، هند وابستگی خود به واردات کالاهای نهایی مانند گوشی های هوشمند و تجهیزات خورشیدی را کاهش داده است و اکنون بیش از یک چهارم آیفون های جهان را تولید می کند.

Srivastava می گوید: «با این حال، تولید تا حد زیادی مبتنی بر مونتاژ است و به شدت به قطعات وارداتی، به ویژه از چین بستگی دارد.

همین داستان در مورد ماشین آلات صنعتی، ورودی باتری، مواد شیمیایی، سلول های خورشیدی و تجهیزات تولیدی است.

به گفته اندیشکده بنیاد تحقیقات آبزرور (ORF)، ماشین آلات برقی و الکترونیک به تنهایی 36 درصد از واردات را تشکیل می دهند و پس از آن ماشین آلات و لوازم مکانیکی با 21.7 درصد قرار دارند، در حالی که مواد شیمیایی آلی و پلاستیک نیز سهم قابل توجهی دارند.

به گفته سومیا بوومیک، عضو مرکز دیپلماسی اقتصادی جدید ORF، که استدلال می کند که این منعکس کننده دشواری هند در جایگزینی نهاده های چینی با تولید محلی است، "وقفه آنها صرفا بر مصرف تأثیر نمی گذارد، بلکه خود تولید را مختل می کند."

علاوه بر اتکای فزاینده به نهاده‌ها و مواد خام، واردات چین به هند نیز توسط سایر روندهای اقتصاد کلان افزایش می‌یابد.

چین ظرفیت مازاد عظیمی در بخش‌هایی از فولاد گرفته تا پنل‌های خورشیدی و خودروهای الکتریکی دارد، در حالی که اقتصاد کند آن نمی‌تواند خروجی را جذب کند.

بسیاری از این کالاها به سواحل هند می‌آیند زیرا به سرعت در حال گسترش تولید در بخش‌های مختلف اقتصاد هستند، اما همچنین به‌عنوان «بازارهای غربی تعرفه‌ها و سایر محدودیت‌ها را اعمال می‌کنند».

هند واردات گوشی های هوشمند را کاهش داده است اما برای قطعات به شدت به چین وابسته است

از سوی دیگر، عدم دسترسی به بازار چین همچنان یک چالش بزرگ برای شرکت های هندی است.

لی می‌گوید: «محصولات هندی با انواع موانع تعرفه‌ای و غیرتعرفه‌ای در چین مواجه هستند که افزایش صادرات را دشوار می‌کند.

"اگر عادی سازی [روابط] بدون فشار جدی برای دسترسی متقابل به بازار ادامه یابد، هند در معرض خطر وضعیتی قرار می گیرد که روابط سیاسی بهبود یابد اما وابستگی اقتصادی ثابت بماند."

سریواستاوا می گوید راه حل بلندمدت هم برای کاهش واردات قابل اجتناب و هم برای بهبود عملکرد صادرات، تقویت تولید خواهد بود.

اما این امر مستلزم سیاست صنعتی خاص بخش و مبانی قوی‌تر است - قدرت و اعتبار مقرون به صرفه، لجستیک کارآمد و مقررات پایدار - مناطقی که هند هنوز در آنها کوتاهی می‌کند.

هند همچنین اخیرا قوانین سرمایه گذاری مستقیم خارجی را نرم کرده است، که می تواند در را به روی شرکت های چینی باز کند که می خواهند سرمایه گذاری های هند را گسترش دهند. او می افزاید، اما اینها نیز به بررسی دقیق نیاز دارند.

"سرمایه گذاری که صرفا شبکه های توزیع را گسترش می دهد یا محصولات را با استفاده از قطعات چینی مونتاژ می کند، می تواند واردات را افزایش دهد و وابستگی را عمیق تر کند. بنابراین تصویب ها باید انتقال فناوری، ارزش افزوده محلی، تولید قطعات داخلی و صادرات از هند را در اولویت قرار دهند."

به گفته لی، هند می‌تواند فورا روی هدف قرار دادن صادرات بالاتر به چین در بخش‌های خاص تمرکز کند تا عدم تقارن تجاری خود را کاهش دهد. بخش‌هایی مانند داروسازی می‌توانند با پیری جمعیت چین و افزایش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی تناسب طبیعی داشته باشند.

"سوال کلیدی این است که آیا پکن آماده و مایل به دادن امتیازاتی در مورد دسترسی به بازار به عنوان بخشی از عادی سازی گسترده تر است یا خیر. از سوی دیگر، هند باید اهرم خود را برای تحمیل این گفتگو پیدا کند."

BBC News India را در اینستاگرام، خارجی، YouTube،، X خارجی، خارجی و فیس بوک، خارجی دنبال کنید.