چگونه یکی از بدترین بلایای آتشفشانی زمین بر جوامع در ژاپن ماقبل تاریخ تأثیر گذاشت

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه بین‌المللی جدید به رهبری دانشگاه لوند به بررسی آنچه پس از فوران آتشفشانی کیکای-آکاهویا در ژاپن ماقبل تاریخ برای سطح جمعیت رخ داد، می‌پردازد. نتایج تصویر پیچیده تری را نسبت به آنچه قبلا تصور می شد ترسیم می کند. این مقاله در مجله Science Advances منتشر شده است.

فوران کیکای-آکاهویا حدود 7300 سال پیش در ژاپن رخ داد. در آن زمان، جوامع جومون در ژاپن زندگی می کردند و به عنوان شکارچی-گردآورنده زنده می ماندند.

پیتر جردن، نویسنده ارشد، استاد باستان شناسی در دانشگاه لوند، توضیح می دهد: "این فوران باید ویرانگر بوده باشد، و بدون هشدار کمی از بستر دریا منفجر شده است. این فوران جزایر ژاپن را با زمین لرزه های قدرتمند و سونامی های عظیم درهم کوبید، و سپس چشم انداز را با متر خاکستر آتشفشانی پوشاند."

عواقب این فوران ده ها سال است که به طور گسترده توسط باستان شناسان مورد بحث بوده است. برخی استدلال می کنند که این یک «آخرالزمان» بود که در آن تمام زندگی انسان به طور ناگهانی نزدیک به مرکز زمین لرزه به پایان رسید، در حالی که برخی دیگر شروع به استدلال برای بقای جمعیت های محلی، حتی در مناطق کاملا نزدیک به فوران کرده اند.

تیم تحقیقاتی دریافت که هر دو نسخه - فروپاشی کامل یا تداوم - بیش از حد ساده هستند.

از یک طرف، جمعیت کاهش یافت، زیرا اکوسیستم ها آسیب دیدند و مناطق غیرقابل سکونت شدند. از سوی دیگر، محققان شواهدی پیدا کردند که نشان می‌دهد انسان‌ها در مواجهه با شرایط وخیم، باهوش هستند. در برخی موارد، جمعیت در دوره پس از فوران افزایش یافت.

انریکو کرما، نویسنده اصلی این مقاله، استاد دانشگاه کمبریج، می‌گوید: "این فاجعه باعث تلفات عمده زندگی شد. با این حال، بازماندگان مهاجرت کردند، روابط اجتماعی جدیدی ایجاد کردند، انواع جدیدی از اقتصاد را ابداع کردند، و به نظر می‌رسد راه‌های خلاقانه‌ای برای وجود و بعدها در شرایط جدید پس از فاجعه رشد یافته‌اند."

به گفته جردن، این تحقیق نشان می دهد که عواقب یک فاجعه بزرگ تا چه حد غیرقابل پیش بینی و پیچیده است.

او در پایان می‌گوید: "این مطالعه به ایجاد درک عمیق‌تر از روش‌های احتمالی که فرهنگ‌ها و جوامع از طریق آنها با شوک‌ها و فجایع ناگهانی کنار می‌آیند کمک می‌کند. حتی در غیرممکن‌ترین موقعیت‌ها، بازماندگان و جوامع انتخاب‌هایی دارند، هرچند محدود: آنها نیاز به اقدام و تصمیم‌گیری، نیاز به تعدیل، همکاری و یافتن ارتباطات و شبکه‌های اجتماعی جدید دارند."

جمعیت جومون های جومون مدت ها قبل از فوران در جنوب کیوشو رو به کاهش بود و بنابراین فاجعه به منطقه ای رسید که قبلا جمعیت کمی داشت و فقط گروه های بسیار متحرک از آن بازدید می کردند.

جمعیت در شمال کیوشو در حال افزایش بود و این روند رشد جمعیت درست در طول فاجعه و پیامدهای آن، علی‌رغم آسیب‌های عظیم و پایدار به اکوسیستم‌ها، ادامه یافت. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که این روند رشد انعطاف‌پذیر ممکن است نتیجه خروج «پناهگان» از مناطق آسیب‌دیده بلافاصله پس از فاجعه باشد.

به نظر می رسد بازماندگان داخلی دورتر شده و در امتداد سواحل شمالی جمع شده اند، جایی که اکوسیستم های دریایی به سرعت بهبود یافته اند. رشد جمعیت ممکن است توسط انواع جدیدی از سازگاری با تمرکز بر بهره برداری از منابع فراوان دریا تسریع شده باشد.

مناطق دورتر ژاپن قبل از فوران افزایش جمعیت را تجربه کرده بودند، اما پس از فاجعه شاهد رکود جمعیتی یا حتی کاهش بودیم. این اثرات گسترده هرگز قبلا شناسایی نشده بود و ممکن است با تغییرات آب و هوایی کوتاه مدت ناشی از فوران یا ساییدگی دندان فاجعه‌بار در میان گوزن‌ها و گرازهایی که جومون برای تامین مواد غذایی خود به آن‌ها تکیه می‌کرد (احتمالا نتیجه چرای حیوانات در مناظر پوشیده از خاکستر و تأثیرات طبیعی چاه‌های انسانی) مرتبط باشد.

انریکو آر. کرما و همکاران، پاسخ های جمعیتی متفاوت به فاجعه آتشفشانی کیکای-آکاهویا در اواسط هولوسن ژاپن، پیشرفت های علمی (2026). DOI: 10.1126/sciadv.aeh7197

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →