پرش به محتوای اصلی

چیزی که آنی دیلارد کنار گذاشت

آتلانتیک۱۴۰۵ مهر ۳, جمعه، ساعت ۲۰:۴۰حدود 5 دقیقه مطالعه

این نسخه ای از Books Briefing است، راهنمای هفتگی ویراستاران ما برای بهترین کتاب ها. برای آن در اینجا ثبت نام کنید. آنی دیلارد که اخیرا در 81 سالگی درگذشت، فهمید که حتی در مناظر حومه شهر نیز می توان تعالی و خلوت طبیعت را تجربه کرد. خواندن مقاله آتلانتیک دایانا ساورین در مورد طبیعت عالی دیلارد، باعث شد لذت کاوش در تالاب های پشت مدرسه ابتدایی ام را به یاد بیاورم…

این نسخه ای از Books Briefing است، راهنمای هفتگی ویراستاران ما برای بهترین کتاب ها. برای آن در اینجا ثبت نام کنید.

آنی دیلارد که اخیرا در 81 سالگی درگذشت، فهمید که حتی در مناظر حومه شهر نیز می توان تعالی و خلوت طبیعت را تجربه کرد. خواندن مقاله دایانا ساورین در اقیانوس اطلس درباره طبیعت عالی دیلارد، لذت کاوش در تالاب های پشت مدرسه ابتدایی خود را در حومه دنور به یاد آورد، جایی که دم گربه های پنبه ای باز می شوند، خرچنگ ها در نهر می ریزند، و من می توانستم ساعت ها به بوته های پری خیره شوم و مطمئن بودم که سعی می کردم به آن نگاه کنم.

ابتدا، در اینجا چهار داستان جدید از بخش کتاب‌های آتلانتیک آورده شده است: تقابلی که نیویورک را شکست

شش کتاب سخت یافتنی که ارزش خواندن دارند

کتابی که ادعا می کند به زوج ها می آموزد که چگونه جنسیت کودک خود را انتخاب کنند

"Pinballing" شعری از یان بیتی

برای مثال، دیلارد در کتاب کلاسیک خود به نام Pilgrim at Tinker Creek توصیف می‌کند که در یک حیاط خلوت معمولی ویرجینیا «با یک نگاه قدرتمند نفسش بریده می‌شود: با نگاه کردن به درخت سرو بیرون از خانه‌ای در همسایگی‌اش، او ناگهان آن را به‌عنوان «شارژ و تغییر شکل داده» تجربه کرد. اما کار او نشان می دهد که عمیق بودن در طبیعت به معنای جدا شدن از سایر انسان هاست. همانطور که ساورین می نویسد، شاید این یکی از دلایلی باشد که روابط شخصی دیلارد تا حد زیادی در نوشته هایش غایب است.

این در خاطرات من از تالاب ها نیز صدق می کند: من باید قادر به شنیدن صدای آژیرهای عبوری یا دیدن هواپیماها از بالای سرم بوده باشم، اما خاطرات من چنین نفوذی را شامل نمی شود. در واقع، من به سختی از دانش آموزانم یاد می کنم. من می دانم که آنها آنجا بودند. یادم می‌آید که برای بررسی درختچه‌های محبوبم که کاخ پری‌ها شده بود، به آن‌ها احترام گذاشتم. اما تصاویر احساس تنهایی می کنند.

دیلارد دقیقا این حس تنهایی مشاهده‌ای را به تصویر می‌کشد. من گمان می‌کنم که چنین توجه انتخابی به همان دلیلی اتفاق می‌افتد که در حین تماشای دقیق یک اثر هنری، ممکن است توجه بازدیدکنندگان موزه اطراف خود را از دست بدهید. تماشای شدید چیزی به معنای محو کردن مرزهای خود است، به طوری که شما به همان اندازه همان چیزی می شوید که تماشا می کنید، همان شخصی که هستید.

من درک می کنم که چرا، برای دیلارد و برخی از نویسندگان همکارش در زمینه طبیعت، آوردن افراد دیگر به این قاب دشوار است. آنها یک وقفه هستند: به محض اینکه کسی نام شما را می گوید، دیگر غوطه ور نیستید. اما ساورین، که عمیقا کار دیلارد را دوست دارد، هنوز به این فکر می‌کند که او می‌توانست با وارد کردن کمی بیشتر حضور انسان در ملاحظات خود از جهان طبیعی، به چه چیز دیگری دست یابد.

او می‌نویسد: «بخشی از درد از دست دادن کسی، و شاید به‌ویژه نویسنده مورد علاقه‌اش، شامل از دست دادن چیزی است که در طول مدتی که داشته، انتخاب نکرده‌اند.» جیل کرمنتز راز ماندگار آنی دیلارد

نوشته دیانا ساورین

دیلارد بیشتر زندگی شخصی خود را با دقت خارج از محدوده داستان های غیرداستانی خود نگه داشت.

مقاله کامل را بخوانید. چه بخوانیم

بارهای دیروز، اثر رابرت ام. کوتس

اگر کوتس در حافظه تاریخی باقی بماند، به عنوان پاورقی از نسل گمشده است - مردی که اولین بار ارنست همینگوی را به گرترود استاین معرفی کرد. با این حال، این یک میراث ناگوار برای یک تجربه‌گر ادبی جسور آمریکایی است که اولین رمانش در سال 1926، خوار تاریکی، «اولین رمان دادا به انگلیسی» نامیده شد. از آنجایی که کوتس سه دهه به عنوان منتقد هنری نیویورکر کار کرد، چیزی از زبان بصری یک نقاش در جملات عجیب و غریب و مورب او یافت می شود. رمان های مورد علاقه من «بارهای دیروز» است که استاین از تحسین کنندگان آن بود.

(او اعلام کرد: «بسیار هیجان‌انگیز است، زیرا مدرن است.») رمان هندرسون بی‌قرار را دنبال می‌کند، مرد جوانی که در منهتن سرگردان است، برای دور نگه داشتن ناامیدی از سالن‌های سخنگو و مهمانی‌های بی‌نظیر بازدید می‌کند. کوتس انرژی‌های شگفت‌انگیز شهر را جذب می‌کند و هیاهو را در طرح‌های غنی و کوبیستی ترتیب می‌دهد که شعارهای تبلیغاتی، تابلوهای مترو، ماشین‌های موتوری و مکالمات شنیده‌شده را بازتولید می‌کنند. پس از دهه‌ها چاپ، بارهای دیروز در سال 2020 توسط انتشارات شاعران سرسخت احیا شد.

این شاهکار مملو از عجیب‌وغریب‌های رسمی و سبک‌شناسی، نیویورک را به زبانی به تصویر می‌کشد که پس از گذشت تقریبا یک قرن هنوز احساس تازگی می‌کند. - داستین ایلینگورث

از لیست ما: شش کتابی که به سختی یافت می شوند ارزش خواندن دارند

هفته آینده

📚 دنیای شناور، اثر بن ایستهام

📚 Bad Boy for Life: The Rise and Fall of Sean Combs اثر Cheyenne Roundtree

📚 به اورشلیم و بازگشت: یک حساب شخصی، اثر سائول بلو

آخر هفته شما بخوانید تصویر توسط ماتئو جوزپه پانی / اقیانوس اطلس. منبع: گتی نگاه ریاکارانه آمریکا به مالکیت فکری

نوشته الکس رایسنر

دایره المعارف بریتانیکا، ناشر سوپ مرغ برای روح، و Strike 3، یک شرکت فیلمسازی بزرگسالان، ممکن است به نظر شباهت زیادی با هم نداشته باشند. اما همه آنها در یک چیز اتفاق نظر دارند: آنها برای استفاده از کار خود در آموزش مدل های هوش مصنوعی پرداخت می خواهند. در سال گذشته، هر یک از آنها علیه شرکت های بزرگ هوش مصنوعی شکایت کردند و ادعا کردند که محتوای آنها بدون مجوز برای آموزش مدل ها استفاده شده است.

مقاله کامل را بخوانید.

وقتی کتابی را با استفاده از لینک موجود در این خبرنامه خریداری می کنید، کمیسیون دریافت می کنیم. از شما برای حمایت از آتلانتیک سپاسگزاریم.

برای The Wonder Reader، یک خبرنامه شنبه که در آن سردبیران ما داستان هایی را توصیه می کنند تا کنجکاوی شما را برانگیزد و شما را سرشار از لذت کند، ثبت نام کنید.

همه خبرنامه های ما را کاوش کنید.

خواندن متن کامل در آتلانتیکبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

What Annie Dillard Left Out

This is an edition of the Books Briefing, our editors’ weekly guide to the best in books. Sign up for it here. Annie Dillard, who recently died at 81, understood that even in suburban landscapes, one could experience the transcendence and solitude of nature. Reading Diana Saverin’s Atlantic essay about Dillard’s great nature writing made me remember the joy of exploring the wetlands behind my elementary school on…

همه‌ی اخبار سیاست