ژاپن در حال پرتاب ماموریت به بزرگترین قمر مریخ فوبوس است

نمایش هنرمند از فضاپیمای MMX

ممکن است در آستانه حل معمای قمرهای مریخی باشیم. در 20 اکتبر، فضاپیمای کاوش قمرهای مریخی (MMX) به سمت بزرگتر از این دو قمر، فوبوس، پرتاب شد، با هدف بازگرداندن نمونه‌ای که ممکن است در نهایت توضیح دهد که فوبوس و خواهر و برادرش، دیموس، چگونه شکل گرفتند.

MMX از مرکز فضایی تانگاشیما در ژاپن پرتاب خواهد شد. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، باید در آگوست 2027 به مریخ برسد و وارد مداری شود که آن را در کنار فوبوس نگه می دارد تا بتواند نقشه دقیقی از سطح بسازد. در طول مسیر، سطح دیموس را نیز مشاهده خواهد کرد.

هنگامی که نقشه به اندازه کافی کامل شد، اپراتورهای فضاپیما در آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن (JAXA) از آن برای انتخاب نقطه ای در فوبوس برای فرود MMX استفاده می کنند. در طی یک یا دو فرود کوتاه، دو کار انجام می شود: رها کردن یک مریخ نورد کوچک به نام IDEFIX و برداشتن نمونه. این مریخ نورد اولین کسی است که تا به حال بر روی چنین جسم کیهانی کوچکی قرار داده است، بنابراین بخشی از هدف آن به غیر از مشاهدات علمی تأیید این است که یک مریخ نورد چرخدار حتی روی جسمی با چنین گرانش کم کار می کند.

با این حال، نمونه ها مهم ترین بخش این ماموریت هستند. MMX دو دستگاه نمونه‌گیری متفاوت دارد: یکی که گاز را به سطح پرتاب می‌کند، گرد و غبار و سنگریزه‌ها را به داخل ظرف نمونه‌برداری می‌برد و دیگری که یک استوانه توخالی را به داخل زمین می‌ریزد تا نمونه‌ای را به عمق چند سانتی‌متر بیاورد. پس از برداشتن نمونه ها، آنها در داخل فضاپیما قرار می گیرند و سپس به سمت زمین باز می گردند. انتظار می رود در سال 2031 به خانه برسد.

هنگامی که این نمونه‌ها به زمین بازمی‌گردند و توسط دانشمندان روی زمین مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرند، در نهایت باید معمای چگونگی شکل‌گیری فوبوس و دیموس را حل کنند. برای بیش از یک قرن، محققان در مورد اینکه آیا این دو سیارک‌های گرفته شده هستند یا از برخورد به مریخ، مشابه نحوه شکل‌گیری قمر زمین، به وجود آمده‌اند، بحث کرده‌اند. در نگاه اول، شکل و سطوح آنها شبیه سیارک ها است، اما مدارهای دایره ای آنها در اطراف استوای مریخ با فرضیه برخورد سازگارتر است. فهمیدن اینکه آنها از چه چیزی ساخته شده اند باید یک بار برای همیشه حل شود.

این همچنین به روشن شدن چگونگی شکل گیری منظومه شمسی در میلیاردها سال پیش در هنگام شکل گیری این قمرهای عجیب کمک می کند. تام استاتلر، بخشی از تیم ناسا که در مأموریت MMX همکاری می کند، در بیانیه ای گفت: «داشتن پاسخ به روشن کردن دوران اولیه کمک می کند که زمین و سایر سیارات درونی ممکن است بیشتر آب و ترکیبات آلی خود را به دست آورده باشند.

اگر ما خیلی خوش شانس باشیم، نمونه های فوبوس حتی ممکن است حاوی تکه های اضافی از غبار و زباله های خود مریخ باشند. برخوردهای روی این سیاره می‌تواند موادی را به فضا پرتاب کند که روی سطح ماه جمع‌آوری می‌شد و میلیاردها سال در آنجا حفظ می‌شد. این بدان معناست که این نمونه ها می توانند نه تنها تاریخ فوبوس و دیموس، بلکه همچنین تاریخ مریخ را روشن کنند.