کاربران GLP-1 خطر حمله قلبی و سکته مغزی را در مطالعه اصلی کمتر مشاهده کردند

داروهای GLP-1 مترادف با کاهش وزن شده اند. اما یک مطالعه جدید بزرگ روی بیش از یک چهارم میلیون بزرگسال نشان می دهد که بزرگترین مزایای آنها ممکن است بسیار فراتر از تعداد موجود در مقیاس باشد.

محققان دریافتند افرادی که از داروهای کاهش وزن استفاده می کنند، نسبت به افرادی که متفورمین مصرف می کنند، خطر حمله قلبی، سکته، نارسایی قلبی، دیابت نوع 2 و حتی مرگ کمتری دارند.

این مطالعه که در جلسات علمی انجمن قلب آمریکا در سال 2026 ارائه شد، نتایج را در میان بزرگسالان مبتلا به پیش دیابت و چاقی که آگونیست گیرنده GLP-1 یا متفورمین، یک داروی دیابت پرمصرف، تجویز می‌کردند، مقایسه کرد.

در میان یافته‌ها، یک نتیجه حتی برای نویسنده ارشد مطالعه، وینیسیوس دسوزا بارزون سرا، M.D.، محقق در بخش پزشکی قلب و عروق در کلینیک مایو در اسکاتسدیل، آریزونا، برجسته بود.

سرا به نیوزویک گفت: «یافته‌ای که بیش از همه مرا شگفت‌زده کرد، خطر مرگ به هر دلیلی به میزان 41 درصد کاهش یافت. من انتظار داشتم داروهای GLP-1 بهتر از متفورمین روی قند خون و خطر دیابت تأثیر بگذارند، زیرا منجر به کاهش وزن بسیار بیشتر می‌شوند.»

وی افزود که فاصله مرگ و میر بیشتر از حد انتظار به نظر می رسد و کاهش وزن به تنهایی ممکن است به طور کامل آن را توضیح ندهد.

سرا گفت: «آنچه که برجسته بود این است که مزیت آن به قند خون محدود نمی شد. این بیماری در حملات قلبی، سکته مغزی، نارسایی قلبی و حتی فیبریلاسیون دهلیزی در همین جهت ظاهر شد.

پیش دیابت زمانی اتفاق می افتد که سطح قند خون بالا باشد اما هنوز به اندازه کافی برای تشخیص دیابت نوع 2 بالا نباشد.

بر اساس گزارش انجمن قلب آمریکا، نزدیک به 40 درصد از بزرگسالان ایالات متحده به پیش دیابت مبتلا هستند و هر ساله تا 10 درصد به دیابت نوع 2 پیشرفت می کنند.

محققان پرونده سلامت الکترونیکی 256492 بزرگسال مبتلا به پیش دیابت و چاقی را از شبکه بهداشت جهانی TriNetX تجزیه و تحلیل کردند.

میانگین سنی شرکت کنندگان 52 سال و 76 درصد زن بودند. این مطالعه افرادی را که داروهای GLP-1 از جمله سماگلوتاید، تیرزپاتید، لیراگلوتاید و دولاگلوتاید تجویز می‌کردند را با افرادی که متفورمین مصرف می‌کردند مقایسه کرد.

در مقایسه با مصرف کنندگان متفورمین، افرادی که از داروهای GLP-1 استفاده می کردند، حدود 1.5 برابر بیشتر احتمال داشت که قند خون خود را به سطح نرمال برگردانند.

آنها همچنین 31 درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 و 41 درصد خطر مرگ به هر دلیلی بودند.

پیامدهای قلبی عروقی نیز به نفع داروهای GLP-1 بود. کاربران 15 درصد حملات قلبی کمتر، 20 درصد سکته مغزی کمتر، 25 درصد موارد نارسایی قلبی کمتر و 8 درصد خطر کمتر فیبریلاسیون دهلیزی را تجربه کردند.

در حالی که یافته‌ها دلگرم‌کننده هستند، بردلی نوتل، متخصص غدد و بنیان‌گذار غدد درون‌ریز ساحلی، گفت که این مطالعه ثابت نمی‌کند که داروها مسئول نتایج بهبود یافته هستند.

نوتل به نیوزویک گفت: «مطالعات مشاهده‌ای مانند این بهتر از هیچ هستند، و مطمئنا برخی از ارتباط‌های مفید را ارائه می‌دهند، اما به اندازه آزمایش‌های دقیق قطعی نیستند. سلامت کلی، عوامل سبک زندگی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و تمایل به مصرف دارو ممکن است بین بیمارانی که داروهای GLP-1 مصرف می‌کنند و افرادی که متفورمین مصرف می‌کنند، متفاوت باشد.

نوتل که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت که عوامل دیگری نیز ممکن است بر نتایج تأثیر داشته باشند.

وی گفت: عوامل مخدوش کننده مانند سن، شدت چاقی، بیماری های همراه مانند بیماری های قلبی عروقی و سایر داروها باید در نظر گرفته شوند.

اگرچه داروهای GLP-1 اغلب به عنوان داروهای کاهش وزن در نظر گرفته می شوند، سرا گفت که یافته ها نشان می دهد که ممکن است نقش گسترده تری داشته باشند.

او گفت: "یافته های ما نشان می دهد که این داروها ممکن است مزایایی فراتر از کاهش وزن داشته باشند." "بیشتر تحقیقات قبلی بر روی افرادی متمرکز بود که قبلا دیابت نوع 2 داشتند. ما افراد مبتلا به پیش دیابت و چاقی را در زمانی که هنوز امکان پیشگیری از این بیماری وجود دارد مورد مطالعه قرار دادیم."

او افزود که نتایج نباید به عنوان جایگزین رویکردهای موجود تفسیر شود.

سرا گفت: «پیام کلیدی من برای پزشکان این است که پیش دیابت ممکن است زمان خوبی برای صحبت در مورد داروهای GLP-1 با برخی از بیماران باشد، به جای اینکه منتظر پیشرفت دیابت باشیم. متفورمین هنوز یک گزینه ایمن، کم هزینه و خط اول است و تغییر سبک زندگی پایه و اساس درمان است.

محققان هشدار دادند که این مطالعه مشاهده‌ای بوده و بر روی پرونده‌های سلامت الکترونیکی تکیه کرده است، به این معنی که نمی‌تواند ثابت کند که داروهای GLP-1 مستقیما باعث بهبود نتایج می‌شوند.

از آنجا که این تحقیق مشاهده ای بود، عواملی غیر از خود داروها ممکن است در تفاوت های مشاهده شده بین دو گروه نقش داشته باشد.

یافته‌ها به‌عنوان یک چکیده کنفرانس ارائه شده‌اند و هنوز توسط همتایان بررسی نشده یا در یک مجله علمی منتشر نشده‌اند.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و اما لی سانگ